si.czowck. 175 



już śnieżno-białe na tożbafwnej, jużto siwawe na mięsno-barwnćj, zawsze silnie rozwiniętej leżni, gro- 

 madnie stojące. Podsady albo niewykształcone albo śnieżno-białe, środkowe wolne, albo różnokształ 

 tne mięsno-barwne. Włośnią o włóknach bezbarwnych lub jasno-fioletowych, w sieć połączonych. 

 Zarodniki fioletowe, mocno kolczaste, od 8,3 do 13,7 ni. ni. wielkie. 



1801. Spumaria physaroides. Pers., Syn., p. 163. 

 — Physarum Didermoides. Fr., Herb ! 

 1803. Spumaria alba. Schum., Fi. Saell ; n° \ 114, FI. Dan., t. 1798, f. 2. Non D. C. ! 

 1818. Didymium spumarioides. Fr., Sym. Gast., p. 20. Non Sys. myc! sedFl. Dan., t. 1978, f. 2. 

 1829. Diderma spumarioides. Fr., Sys. Myc, III, p. 104. 

 1833. Physarum stromateum. Lk., Handb., III, p. 409. 

 1849. Carcerina spumarioides. Fr., S. V. S., II, p. 451. 



Wzmianka historyczna. — W nomenklaturze tego śluzowca panuje nadzwyczajne zamieszanie. 

 Przedewszystkiem muszę zwrócić uwagę, że wspomnę tu o trzech gatunkach, które są opisane u 

 Triesa w Systema mycologicum jako : Diderma oblongum Schum., p. 103, Diderma spumarioides Fr., 

 p. 104 i Didymium spumarioides Fr., p. 121. Pierwszy nosi u nas nazwę Physarum didermoides (Ach.) 

 drugi jest właśnie Chondrioderma spumarioides (Fr.), a trzeci wreszcie, jako stan niewykształcony 

 odnieść należy do Spumaria alba D. G. 



Kiedy Friesw roku 1818 pisał swoje « Symbohe gasteromycorum » pomieścił pomiędzy innemi na 

 stronie 20 Didymium spumarioides Fr. i odniósł do niego jako synonim Spumaria didermoides (Ach.). 

 Z tego więc peryodu znajdują się w zbiorach lipskiego i kopenhagskiego muzeum okazy naszego ślu- 

 zowca, zbierane przez Friesa pod nazwiskiem Spumaria didermoides Pers. i Physarum didermoides 

 Fr. Wkrótce jednak przekonał się on, : że Spumaria didermoides (Ach.) jest śluzowcem najzupełniej 

 różnym od jego Didymium spumaroides i że właściwym synonimem pierwszej jest Spumaria oblon 

 gum Schm., illustrowana we florze duńskiej na tablicy 1973, f. 1. To uwzględnił też najzupełniej pisząc 

 swoje Systema mycologicum w roku 1829. Tutaj Spumaria didermoides (Ach.) została nazwaną Di- 

 derma oblongum. Okazy zaś niedobrze rozwiniętej Spumarii, przesłane z Petersburga przez Wein- 

 mahna, opisuje Fries pod nazwą Didymium spumarioides. Dawne zaś swoje Didymium spumarioides' 

 tak nazwane w Sys. gast. przeniósł teraz do rodzaju Diderma i nazwał Diderma spumarioides. Wresz- 

 cie w r. 1849 wSumma Yegctabilum Scandinavi?e, nazwy te znów uległy zmianie. Utworzył wówczas 

 Fries dwa nowe rodzaje, jeden wyłącznie dla Diderma oblongum, Sys. myc, które tu nazwał Claustria 

 didermoides (Pers.), p.451 ; drugi dla Diderma spumarioides Fr., Sys. myc, i paru innych, mianowicie 

 Carcerina, p. 451. Zaś Didymium spumarioides Fr., Sys. myc. non sys. gast., pozostało zamieszczone 

 tutaj na str. 452 pod tem samem nazwiskiem w podrodzaju Dichosporium. 



O ile z opisu Persoona sądzić można, przypuszczać należy, że znał ten gatunek szaronia i że go opi- 

 sał pod Spumaria physaroides; ponieważ jednak okazów jego nie miałem przed sobą, nie chcąc na 

 niepewne zaprowadzać zmiany mogące sprowadzić w przyszłości jeszcze większe zamieszanie, przyją- 

 łem nazwę gatunkową Friesa, choć późniejszą jako zupełnie pewną. 



Opis. — Następujące dwa typy dają się z łatwością odróżnić : 



a. Carcerina. Zarodnie nader drobne od 1/3 do 1/2 M. wielkie, śnieżno-białe, o powierzchni mą- 



