176 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCIsŁYOl W PARYŻU. — TOM V. 



czastej, gromadnie lub ścieśniono stojące na mocno zwapnionej, białej z rdzawawym odcieniem 

 leżni, podsada albo niewykształcona, albo środkowa, pęcberzykowata, biała. Tutaj należą formy 

 nader mocno zwapnione. Kształt zarodni kulisty; nieraz od wzajemnego nacisku od dołu tak są ście- 

 śnione, że wydają się króciutko trzoneczkowate. 



p. Didermoides.Zarodnie nieregularnie kątowate, spłaszczone od 1/3 do 3/4 M. wielkie, szare, o po- 

 wierzchni gładkiej, gromadnie stojące na ochrowej lub mięsno-czerwonawej, . silnie rozwiniętej leżni. 

 Podsada w różnym stopniu rozwinięta, zawsze jednak dolna mięsno-czerwona. Śluzowiec ten od- 

 znacza się przedewszystkiem nader ścieśnionym pokrojem i leżnią bardzo silnie rozwiniętą. 

 Różny bardzo jego pokrój polega tylko na różnym stopniu zwapnienia tak ścianki zarodni jako 

 ' lóż i leżni. 



W typowej formie zwapnienie jest tak silne, że jeżeli zarodnie są bardzo silnie skupione, to kształty 

 pojedynczych zarodni zacierają się prawie zupełnie. Ma ona pokrój śnieżno-biały, brodaweczkowa- 

 tej, mączastej plechy. Po odpadnięciu górnych części zarodni, dolne ich połowy pozostają zrośnięte 

 z leżnią, a stykając się z sobą bokami tworzą szczególny obraz, dający się może najlepiej porównać 

 z plastrem śnieżno-białego, omączonego suszu. Zwapnienie ścianki odpada łuskami, nie pozostawia 

 jednak pod działaniem kwasów żadnych śladów istoty ustrojowej. Błona leżni również jak i dolna 

 część ścianki zarodni są po odwapnieniu brunatno zabarwione, górna ścianka zarodni jest w tym 

 razie prawie bezbarwną. Leżnia jest tu zwapniona ziarnami leżącemi tylko na jej powierzchni. Pod-» 

 sada nie zawsze występująca, jest pęcherzykiem środkowym, cienko-ściennym, o ściankach bezbar- 

 wnych, delikatnych, wypełnionych drobnemi ziarnami wapna. 



W formach mniej zwapnionych zarodnie bywają często znacznie większe jak w poprzednich, także 

 kątowato stykające się w tutaj szerszych podstawach, lecz niewypukłe a mniej więcej spłaszczone. 

 Barwa zarodni siwo-popiclata, leżni czerwono- brunatna lub mięsna. Wapno nie odpada tu łuskami 

 z błony zarodni, owszem mocno się jej trzyma i nie daje się od niej oddzielić, a to dlatego, że jego 

 "ziarna są połączone istotą ustrojową, bezbarwną (widoczną tylko po działaniu kwasem), mocno przy- 

 legającą do właściwej ścianki zarodni, będącej tęgą, brunatną błoną. Leżnia jestto już pojedynczą, tęgą 

 brunatną, bezwapienną błoną, już tćż niekiedy silniej rozwinięta, dwuwarstwowa o warstwie dolnej 

 błonkowatej, bezwapiennej, a górnej na wskroś zwapnionej. Ta to właśnie zwapniona warstwa leżni 

 tworzy wewnątrz zarodni podsady, które tem samem muszą być tu zawsze dolne. Kształt ich bardzo 

 zmienny, często soczewkowato-spłaszczone, niekiedy półkuliste lub nawet jajowate. Wszystkie tak 

 różne formy spotykają się jednak w jednym i tym samym okazie. Podsady mają tutaj za podstawę 

 istotę ustrojową gąbczastej natury, na wskroś drobnemi ziarnami zwapnioną. Zdarzają się też formy 

 w których zwapnienie jest bardzo słabe ; w takich bardzo często wierzchołki zarodni są barwy bru- 

 natnej. 



Jakem już wspomniał, pokrój tego gatunku jest bardzo ścieśniony, zdarzają się jednak okazy 

 w których zarodnie stoją wprawdzie towarzysko na wspólnej leżni, ale najzupełniej oddzielone jedne 

 od drugich. 



Nareszcie wypada mi wspomnieć o bardzo ciekawym okazie tego śluzowca, zebranym w okoli- 

 cach Nancy, przez pana M. Godron, a zachowanym w zbiorach paryzkiego muzeum, w oddziale Mon- 

 tagna, pod n° 158. Jestto forma bezwapienną, ztąd też pokrój jej bardzo różny. Zarodnie czarno-bru- 

 natne, lśniące, tu i ówdzie tylko na czubku biało upstrzone śladami miejscowego zwapnienia. W oka- 

 zach tych podsada była albo prawie zupełnie nierozwinięta, albo też wielka, środkowa, walcowata. 

 Włośnią i zarodniki typowe; wiele jednak włókien włośni było rozdętych; w rozdęciach tych mnieJ 

 więcej wrzecionkowatych znajdowały się liczne duże nieforemne ziarna wapna. 



