178 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PAUYŻl'. — TOM V. 



1836. Diderma nitens. Klotsch in Hook. Herblcfr. Berk., Engl. 11., p. 311. 



1838. Diderma Neesii. Gonia, Tc, v. II, p. 23, l. XII, f. 88. 



1819. Lcocarpus eyanescens. Pr., Sm.Yg. Sc, II, p. 450. 



1849. Leocarpus nitens. Pr., Sm. Vg. Sc, II, p. 450. 



1830. Diderma Libertianum. Pries, Beitr. Myc, p. 28, t. IV, f. 16-27. 



1864. Didymium Libertianum. D. By., Myceloz., ed. II, p. 124. 



Wzmianka historyczna: — Jeden z najpospolitszych śluzowców, a z pewnością najpospolitszy ze 

 wszystkich wapniaków, posiada leż przestraszającą ilość synonimów. Wprawdzie pierwszy opis 

 Persoona był bardzo pobieżny, ale już w roku 1804 podał ten autor nie tylko doskonałą charakte- 

 rystykę tego gatunku, ale także rycinę pokroju, najlepszą bez zaprzeczenia ze wszystkich dotąd poda- 

 nych. 



To też Albertini i Schweinitz, Nees starszy, Ghevallier, Link pod tóm nazwiskiem właściwy śluzo- 

 wiec rozumieli, kiedy tymczasem Sommerfeld i Pries zupełnie inny gatunek opisali. Fries zaś nazwał 

 prawdziwe Diderma dillbrme Persoona Didymium eyanescens. W późniejszym czasie Sehumacher, 

 Nees młodszy, Greville, Gorda i Berkeley potworzyli różne synonimy. Okazy tego śluzowca zostały 

 także wydane w zbiorach panny Liber pod nazwą Diderma liceoides, Pries. Fresenius, który słusznie 

 uznał oznaczenie to za fałszywe, opisał go jako nowy, pod nazwą Diderma Libertianum. Wreszcie wy- 

 pada jeszcze wspomnieć, że źle wykształcone, pod wodą rozwinięte okazy tego gatunku, zostały przez 

 Linka uznane za osobny rodzaj i opisane jako Amphisporium yersicolor. 



Opis. — Pokrój tego śluzowca jest zawsze jednakowy. Zarodnic jego okrągławo niekształtne, łatwo 

 zlewające się, spłaszczone, w nasadzie często kątowate, siedzą szeroką nasadą gromadnie, lecz ni,e 

 ścieśnione na podłożu. Wielkość ich zmienna; najmniejsze mają zaledwie do 1/6, inne 1/2, najwię- 

 ksze 3/4 M. średnicy. Barwa ich kredowo-biała, po odpadnięciu zewnętrznej skorupiastej ścianki, we- 

 wnętrzna jest jużto ciemna, ćma, już też pięknie mieniąca się ; nareszcie po wyproszeniu zarodników 

 pozostaje na podłożu tylko drobna, brunatnawa, płaska część zarodni, jakby jaka plamka. 



Ścianka zewnętrzna odstaje mocno od wewnętrznej, stykając się z nią tylko w podstawie zarodni, nie- 

 kiedy jednak obie są także zrośnięte w samym wierzchołku. Ścianka zewnętrzna jest błoną nader deli- 

 katną, zupełnie bezbarwną, mocno na wewnątrz zwapnioną. Zwapnienie składa się z bardzo drobnych 

 ziarn wapna; często jednak spotykają się, samej błony dotykające, pojedyncze lub w krzyż zrosłe nader 

 drobne kryształki. Błona wewnętrzna jest w wierzchołku najzupełniej bezbarwna, ku podstawie tęższa, 

 fioletoWo lub brunatno zabarwiona. Dolna część zarodni jest błoną nader tęgą, brunatną, bezwapienną, 

 niekiedy jednak można w niej spotkać nieliczne od 4 do 15 m. m. wielkie gruzełki wapna. Ztąd też 

 dla gołego oka bywa ona jużto brunatna, już słomiasto-żółta, a w rzadkich wypadkach nawet pięknie 

 mieniąca się, mianowicie wówczas, gdy jest pokrytą przez wewnętrzną ściankę zarodni. 



Włośnią zazwyczaj występuje tylko zanikowo ; w całej zarodni można niekiedy odnaleźć zaledwie 

 dwa lub trzy włókna, jużto pojedyncze, już rozwidlone, nieregularnemi zgrubieniami opatrzone, 

 bezbarwne lub fioletowe. 



Znajdowanie się. — Gatunek ten jest najpospolitszym może śluzowcem, zdarza się na zgniłych liściach, 

 naciach, mierzwie, rozwija siew różnych naczyniach domowych i t. d. Widziałem także okazy z Chili 

 z okolic Rancangua, zbierane przez Bertero. 



