ŚLUZÓWCE. 179 



80. Ch.calcareum (Lk). S.pił a. — Zaród nie siedzg.ce, nieforcmne, kątowate, spłaszczone, 

 łatwo zlewające się lub przechodzące w spłaszczone, żyłowate pierwoszczowocnie, kredowo-białe v 

 Ścianka zewnętrzna skorupiasta, krucha, łatwo odpadająca, wewnętrzna od przeświecających zaro- 

 dników czarno-fiolelowa. Podsada niewykształcona, dno zarodni płaskie, ochrowo-żółte. Włośnią ob- 

 fita o włóknach w sieć połączonych, tęgich, uzbrojonych bardzo licznemi haczykowatemi zgrubie- 

 niami, ciemno-fioletowych. Zarodniki delikatnie brodaweczkowate, od 9,2 do II, o m. m. wielkie. 



1809. Leoearpus calcareus. Lk, Diss., I, 1. c, ]>. 23. 



1829. Diderma liceoides. Fr., 1. c, III, p. 107. 



1836. Diderma chalybeum. Wein., 1. c, p. 592. 



1869. Diderma deplanatum. Fuck., S. M., p. 341, non Fr. ! 



1873. Chondrioderma calcareum. (Lk) in Fuck. S. M. 2, Nch. , p. 74. 



Wzmianka historyczna. — Gatunek ten opisany po raz pierwszy przez Linka. Fries w swojem systema, 

 opisał go pod innem nazwiskiem, nie cytując nigdzie nazwy Linka. Błąd ten sprostował Wallroth 

 wswojej florze skrytopłciowej Niemiec, podciągając słusznie nazwę Friesa jako synonim pod gatunek 

 Linka. Autor ten badał najoczywiściej nasz śluzowiec i pod drobnowidzem, opisuje bowiem bardzo 

 dobrze jego włośnię, z tak charakterystycznemi, a tylko temu gatunkowi właściwemi zgrubieniami. 

 Diderma deplanatum Fr., którą Fuckel uważał za ten gatunek, jest, o ile z cytat i opisu sądzić można, 

 siedzącą formą szaronia Michelego. 



Opis —W formach pojedynczych gatunek ten z pokroju jest łudząco podobnym do poprzedniego, 

 zarodnie jego są jednak zwykle nieco większe i bardziej spłaszczone. Najczęściej jednak zarodnie jego 

 jużto zlewają się, już występują w postaci pierwoszczowocni. Te są żyłowate, szeroką nasadą po po- 

 dłożu czołgające się, z wierzchu spłaszczone ; co do pokroju już gzygzakowato poskręcane, już nawet 

 tworzące obrączki. Ścianka zewnętrzna jest wprawdzie krucha, lecz tęższajak w poprzednim; bardzo 

 często pierwoszczowocnie otwarte przypadkowo w jednym końcu żyły, wyprószają przez ten otwór 

 zarodniki, tak że na podłożu pozostaje pusty tylko szkielet śluzowca. Podsady brak zupełny ; dno za- 

 rodni płaskie, barwy ochrowej. 



Zewnętrzna ścianka zarodni jest błonką delikatną, zupełnie bezbarwną, nader mocno zwapnioną, 

 skorupiasto kruchą. Wewnętrzna jest błonką w wierzchołku bezbarwną, ku nasadzie, równie jak dno 

 zarodni, nader tęgą i jasno brunatną. Włośnią o włóknach rozgałęziających się widełkowato i połą- 

 czonych w sieć. Właściwie nie są to włókna, a rurki o ściankach nadzwyczaj grubych, których świa- 

 tło przedstawia się jako nader delikatnie zarysowana linia. Włókna te posiadają na zewnątrz nader 

 liczne, gęsto rozmieszczone zgrubienia pod postacią tęgich stożków, nieraz haczykowato na dół za- 

 giętych. 



Zaajdowauie się. — Gatunek ten nie należy do pospolitych; Glacko (Link); Schendau (A. Schmidt), 

 (Fuckel). 



81. C h. t e st aceum (Sc hrd.). S. skorupiasty. — Zarodnie siedzące, półkuliste, lekko spła- 

 szczone o ściance zewnętrznej czerwono-mięsnćj, wewnętrznej od przeświecających zarodników 

 szaro-fioletowej. Podsada półkulista, spłaszczona, wielka, czerwono-mięsna. Włośnią o włóknach 

 nader cienkich, mocno wężykowatych, luźną sieć tworzących. Zarodniki fioletowe, od 9,2 do 

 10 rn. m. wielkie, delikatnie brodaweczkowate. 



