ŚLUZÓWCE. 181 



1729. Mucilago 7. Mich., Nov. pi. gen., p. 216, t. 96, I. 6. 



1763. Lycogala. Hall., 1. c, n° 2143. 



1791. Reticularia splueroidalis. Buli., p. 94, t. 446, f. 2. 



1797. Diderma globosum. Pers., Disp., p. 9, t. i, f. 4, 5. 



1797. Didymium candidum. Schrad., Nv. pi. gen., p. 25. 



1727. Didymium globosum. Chev., FI. par., p. 334, l. 9, f. 28. 



1727. Physarura sphffiroides. Chew, FI. par., p. 339. 



1727. Ciouium globosum. Spr.,1. e., IV, p. 529. 



Wzmianka historyczna. — Nie wspominając już o synonimach Michelego i Hallera, które do bardzo 

 wątpliwych należą, przypuszczam że następni autorowie, których zacytowałem, za przykładem Friesa 

 pod temi nazwiskami bardzo różne śluzówce pojmowali. Wszystkie załączone opisy i rysunki są tak 

 powierzchowne, że z nich do żadnej pewności dojść nie można. Z drugiej jednak strony, śluzowiec 

 który dziś pod tern nazwiskiem opisuję, jest jedynym, do którego opisy autorów niejako się zbliżają. 

 Brak oryginalnych okazów nie pozwala całej kwestyi rozstrzygnąć na pewno. 



Opis. — Gatunek ten różny miewa pokrój; raz mianowicie zarodnie stoją towarzysko na delika- 

 tnej, dla gołego oka niezbyt widzialnej leżni, innym znów razem, leżnia rozwija się zbyt silnie, wy- 

 stępuje jako gruba, krucha, kredowo-biała skorupa, oblepiająca gałązki, liście lub inne podłoże, a 

 zarodnie stoją na niej wówczas mocno skupione. Ścianka zewnętrzna odstaje nader silnie od wewnę- 

 trznej. Zewnętrzna jest kredowo-biała, a powstająca po jej odwapnieniu błona jest tęga, lekkim jasno- 

 brunatnym odcieniem zabarwiona. Wewnętrzna jużto bezwapienna i wówczas pięknie mieniąca się, 

 już pokryta drobnemi, pojedynczemi ziarnami wapna i wówczas popielata, ćma, jest ona błonką na- 

 der delikatną i zupełnie bezbarwną. Włośnią składa się z nader cienkich włókienek, w gęstą sieć po- 

 łączonych, w miejscach rozwidleń często trójkątnie zgrubiałych. Zarodniki ciemne i mocno kolczaste. 



Znajdowanie się. — Gatunek ten do bardzo rzadkich należy. Petersburg (Bongard) ; Warszawa (Ale- 

 xandrowicz). 



83. C h. Sauteri. Rfski. S. Saulera. — -Zarodnie siedzące, nieregularnie elipsoidalne, 

 spłaszczone, kawowo-mleczne, lśniące; ścianka wewnętrzna mleczno-ochrowa, ćma, bezpodsadowa. 

 Włośnią o włóknach wiązkowatych lecz niepołączonych w sieć. Zarodniki jasno-fioletowe, broda- 

 weczkowato, od 8,3 do 12,5 m. m. wielkie. 



Opis. — W jedynych okazach tego śluzowca jakie widziałem, zarodnie były poskupiane po kilka 

 w małe gruzełki. Ścianka ich zewnętrzna krucha, lśniąca, kawowo-mleczna lub jasno brunatna, od- 

 staje mocno od wewnętrznej, mleczno-żółtej, ćmej. Błona ścianki zewnętrznej po odwapnieniu jest 

 jasno brunatna i tęga, zaś wewnętrznej delikatna i bezbarwna. Włośnią z dna zarod^^Toczątek bio- 

 rąca pojedyncza, w dalszym przebiegu rozczepia się kilkakrotnie na coraz krótsze odnogi; każda 

 taka wiązka jest przyrośnięta do ścianek zarodni od góry i od dołu, nie łączy się jednak z podobnemi 

 sobie w sieci. Włókna są ciemno-fioletowe, w obu nasadach bezbarwne, opatrzone licznemi, jużto 

 wrzecionowatemi, już półkulistemi zgrubieniami. Zarodnie jasno-fioletowe, nielicznemi broda- 

 weczkami uzbrojone. 



Znajdowanie się. — Raz tylko znaleziony koło Pinzgau w Tyrolu przez doktora Sautera. 



