184 



PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PABYŻTJ. — TOM V. 



10- 



86. Ch. f lor i formę (Bul/.). S. długonogi. - Zaradnie kuliste, trzoneczkowate, o tr.„ 

 neczku wydłużonym, mocno skupiono na silnie rozwiniętej leżni, jasno brunatne, po dojrzeniu gwiazd 

 kowato pękające na bardzo nieregularne, na dół odgięte, działki. Podsada pierwotnie jajowata, 

 trzoneezkowata, jasno brunatna. Włośnią o włóknach iioletowych w sieć połączonych, licznemi lecz 

 nieregularnerni zgrubieniami opatrzonych. Zarodniki ciemno-fioletowe, zrzadka kolczaste, od 10,8 do 

 12,5 m. m. wielkie. 



1791. Sph*rocarpus florifof mis. Buli., Chainp., p. 142, t. 371. 



1791. Stemonitis florilbrmis. Gmel., Sys. Nat., p. 1469, n° 37. 



1792. Lycoperdon floriforme. With., 1. c, IV, p. 379. 

 — Beticularia florilbrmis. Poir., Enc. 



1797. Didymium floriforme. Schrad., Nov. pi. gen., p. 25. 



1801. Diderma floriforme. Pers., Syn., p. 164. 



1803. Diderma spurium. Schum., FI. Stell., n° 1422. 



1809. Leangium floriforme. Lk, Diss. 1, 1. c, p. 26, t. 3. 



1817. Leangium lepidotum. Dit., 1. c.,t. 21. 



1827. Cionium lepidotum. Spr., Sys. IV, p. 529. 



1827. Cionium floriforme. Spr., Sys., IV, p. 529. 



1829. Diderma lepidotum. Pr., l.c, III, p. 100. 



Wzmianka historyczna. — Po raz pierwszy Rulliard opisał i jednocześnie odrysował tego szaronia 

 w r. 1797. W następnych czasach różni autorowie przerzucali ten gatunek w najrozmaitsze rodzaje. 

 Wreszcie w roku 1817 Ditmar opisał niedojrzałe okazy, które się przy sztucznćm otwieraniu szczegól- 

 niej łupały, jako osobny gatunek. 



Opis. — Zazwyczaj gromadnego a raczej skupionego nawet pokroju. Trzoneczki wydłużone, 

 łękowato zgięte, równowazkie, mocno podłużnie pofałdowane, do 1 1/2 milimetra wysokości do- 

 chodzące. Zarodnie dokładnie kuliste. Podsada przewrotnie jajowata, zwężonym końcem niby 

 trzoneczkiem oparta na zarodni. Barwa trzonka, zarodni i podsady jednostajna, skórzana czy tez 

 rdzawo-żółtawa; tylko w nasadzie trzonka ścianka zarodni jest w pewnym okręgu ciemniej, bru- 

 natno zabarwiona. Pękanie mniej regularne, działki mocno na dół odchylone o brzegach więcej 

 poszarpanych. 



Budowa ścianki, rurki trzonka i podsady zupełnie taka sama jak w poprzednim. Włośnią silnie 

 rozwinięta, dla gołego oka ciemna, o włóknach fioletowych, jużto pojedynczych, już różnie rozwi- 

 dlających się, luźną sieć tworzących, o zgrubieniach licznych lecz nieregularnych. 



Znajdowanie się. — Znacznie rzadszy od poprzedniego. Kopenhaga (GErstedt); Hallgarten nad Re- 

 nem (Fuckel); Wogezy (Schimper); Vercelli w Lombardyi (Gsesati). 



87. Ch. OErstedtii. Rfski. S. GErstedta. — Zarodnie wraz z trzoneczkiem gruszkowate, bru- 

 natnawo-białc , zupełnie bezpodsadowe. Po dojrzeniu gwiazdkowato pękające na cztery lub 

 sześć działek nieregularnych, na dół odgiętych, brodaweczkowatych ze szklannym połyskiem. 



