ŚLUZÓWCE. ih':> 



Włośnią o włóknach fioletowych, w zbita sieć połączonych. Zarodniki jasno-fioletowe, delikatnie 

 i zrzadka cierniste, 11,6 do 13,2 m. m. wielkie. 



Opis. — Trzonek różnie rozwinięty, zazwyczaj wysokości zarodni wyrównywający, niekiedy jednak 

 znacznie krótszy, lekko podłużnie pomarszczony, brunatnawo -biały. Ścianka zarodni na zewnątrz 

 brunatnawo-biała, na wewnątrz zaś brodaweczkowata ze szklannym połyskiem. Jest ona dwuwar- 

 stwowa; warstwa zewnętrzna tęga, jednostajna, brunatna, wewnętrzna składa się z bezbarwnej 

 ustrojowej istoty, w której leżą bez porządku rozmieszczone wielkie bryłki wapna. Te to bryłki 

 •wyskakując ponad powierzchnię nadają ściance pozór brodaweczkowaty. Podsady brak zupełny. 

 Włośnią silnie rozwinięta, o włóknach ciemno-iioletowych, mocno rozwidlających się i licznemi 

 bocznemi prostokątnemi odnogami w zbitą sieć połączonych. 



Znajdowanie się. — Należy do najrzadszych szaroniów. Fonthaven koło Kopenhagi (GErstedt) ; 

 Janernig w Czechach? (Zbiory muzeum wiedeńskiego bez daty, miejsca i zbieracza). 



88. Cli. Staklii. Rfski. S. Stahla. — Zarodnie kuliste, pod spodem nieco spłaszczone, jużto 

 ćme, brunatnawo-białe, już lśniące, ciemno-brunatne; po dojrzeniu już okrągłym środkowym otwo- 

 rem, już podłużną szparą, już nieregularnie pękające; trzoneczkowate, o trzoneczku brunatnym, 

 lśniącym, zupełnie bezposadowe. Włośnią o włóknach już pojedynczych, już ku górze rozszczepia- 

 jących się kilkakrotnie lecz w sieć niepołączonych. Zarodniki jasno-fioletowe, lekko kolczaste, 

 3,2 m. m. wielkie. 



Opis. — Gatunek ten z pokroju do nieotwartego szaronia długonogiego podobny, zdarza się za- 

 zwyczaj na podłożu gromadnie. Z delikatnej kolistej leżni podnoszą się mniej więcej 1/2 milimetra 

 wysokie, wysmukłe, brunatne, lśniące, mocno podłużnie pofałdowane trzoneczki. Zarodnie kuliste, 

 pod spodem zawsze w nasadzie trzonka płaskie, niekiedy i z wierzchu nieco spłaszczone. Podsad 

 brak zupełny. 



Ścianka zarodni jest błoną tęgą ale jednowarstwową, na wewnątrz nielicznemi ziarnami wapna 

 pokrytą, po odwapnieniu jasao-żółto-brunatną, ciemniejszemi plamami upstrzoną. Rurka trzonka 

 podobnież zabarwiona. Włośnią nader charakterystyczna, o włóknach ciemno-fioletowych, od 1,2 

 do 2,3 na. m. szerokich, jużto pojedynczych, już zazwyczaj kilkakrotnie rozwidlających się ku 

 górze. 



Znajdowanie się. — Gatunek znaleziony jedyny raz w okolicach Strasburga przez mego przyjaciela 

 D ra Stahla. 



Nieznane mi gatunki śluzowców opisane pod « Diderma » : 



1836. D. Carmichadianum. Berk, w. Smith. Engl. fi., p. 311. 



1836. D. continuum. B. et G. Cfr. Grev., 1. c, n" 343. 



1868. D. cubense B. et G. Berk. Gub., 1. c, 526, 



1873. D. ochroleucum. B. et C. Cfr. Grv., 1. c, n° 342. O ile z krótkiego opisu sądzić możn 

 jestto bezpodsadowa forma Physarum conglomeratum. 

 aut. iv. li 



