188 PAMJCTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM V. 



1801. Physarum scjuamulosum. Pers., Syn., p 174: 



— Trichia tigrina. Poir., Enc, VIII, p. 53. 



— Trichia squamulosa. Poir., Enc, VIII, p. 53. 

 1852. Leangium squamulosum. Fr., Stirp. femsj., p. 83. 

 1829. Didymium rufipes. Fr., 1. c, 111, p. 110. 



1833. Cionium tigrinum. Lk., Handb., III, p. 410. 



Wzmianka historyczna. — Gatunek opisany po raz pierwszy przez Schradera jak zwykle wybornie, 

 załączona jednak figura pokroju pozostawia wiele do życzenia. Persoon opisał okazy o trzoneczku 

 krępym i ku górze zgrubiałym pod innem nazwiskiem, niesłusznie Fries w Systerna mycologieum 

 przyjął takie dwa gatunki zmieniając tylko nazwę Persoona na inna. 



Opis. — Pierwoszcznie tego gatunku są, według Schradera, barwy pomarańczowej, tworzące się 

 zarodnie są tożbarwne stając się później ciemno-żółtemi i kasztanowato-żółtemi. Pokrój dość różny 

 od różnego wykształcenia trzoneczka pochodzący. Trzoneczek bywa zawsze tęgi i kruchy, czerwono 

 lub pomarańczowo-rdzawy, różnego jednak kształtu. Albo bywa on krępy, krótki, ku górze zgrubiały 

 a zarodnie wówczas półkulisto spłaszczone, albo też jest on równowązki, wysmukły, a zarodnie są 

 wówczas soczewkowate. Zresztą jest on w pierwszym razie mocno pofałdowany, w drugim zaś lekko 

 podłużnie porysowany. Zarodnie są pod spodem mocno pępkowate, czarne, licznemi, wielkiemi, 

 szklistemi łuskami pokryte. Łuski te mają odcień słomiasty lub zielonawo-żółtawy, są tak liczne że 

 się brzegami często z sobą stykają. Zaledwie otwarte zarodnie ukazują podsadę wypukłą rdząwo- 

 brunatną ; po wyproszeniu zarodników dolna ścianka zarodni odgina się mocno na dół, przezco pod- 

 sada występuje więcej na zewnątrz i wydaje się być niekiedy kulistą. Zresztą niezbyt dobrze rozwi- 

 nięte zarodnie przyjmują nieraz kształty mniej regularne, a podsada ich bywa niekiedy prawie ner- 

 kowata. 



Ścianka zarodni jest błoną nader tęgą, cienmo-żółto-brunatną, przylega ona gładko do podsady. 

 Na powierzchni jej stoją liczne łuski. Są one soczewkowate, wazką nasadą do ścianki przyrosłe. Skła- 

 dają się przeważnie z drobnych ziarn wapna ; po odwapnieniu pozostaje niewielka ilość ustrojowej 

 istoty zachowująca pierwotne kształty łuski. Trzoneczek wraz z podsadą tworzy rurkę o nader tęgiej 

 ściance. Rura ta daje do środka liczne wyrostki włóknowate, połączone z sobą sieciowato, często 

 błonkowato spłaszczone, przezco cała przestrzeń tej rurki jest podzieloną na liczne fałszywe komory. 

 Wewnątrz tych komór znajdują się wielkie kuliste skupienia kryształów nader drobnych, igłowatych, 

 promienisto około jednego punktu skupionych. Włośnią składa się z licznych, zazwyczaj pojedyn- 

 czych, rzadko tylko rozdwojonych włókien, zupełnie gładkich, ciemno-fioletowych, w obu końcach 

 nasady mocno zwężonych i bezbarwnych. 



Znajdowanie sio. —'Gatunek ten nie należy do pospolitych. Wyspa Hogland w Finladyi (Bren- 

 ner); Pizgau w Tyrolu (Sauter); Liebburg koło Konstancyi (Bauer); OEstrich nad Renem (Fuckel) ; 

 Heidelberg (Braunn); Belle-Croise pod Paryżem (Roussel). 



!J0. L. Carestianum (Rabenh.). Ł. Carestiego. — Pierwoszczowocnie plackowate, wydłużone,, 

 mocno spłaszczone, licznemi, prawie stykającemi się, wielkiemi, soczewkowatemi, szarawo-biała- 

 wemi łuskami pokryte. Włośnią bezbarwna o włóknach delikatnych w sieć połączonych. Zarodniki 

 ciemno-fioletowe, mocno kolczaste, od 13,8 do 14,6 m. m wielkie. Podsada niepozorna. 



