ŚLUZÓWCE. IH'1 



1862. Reticularia Carestiana. Rabenh. msc. w Rabenhorsta Pungi Eur. Exic.,n° 4.'i0. 



Opis. — Pierwoszczowocnie tego śluzowca występują pod postacią płaskich, wydłużonych podu_ 

 szeczek, oblepiających już z jednej już prawie ze wszech stron (mufkowato) drobne gałązki. Powierz- 

 chnia ich pokryta taklicznemi łuskami, że ścianki zarodni wcale nie widać. Po odpadnięciu lub ob- 

 tarciu ich ścianka wydaje się być prawie czarną. Podsada pokryta czarną, dla gołego oka prawie nie- 

 widoczną ścianką, również wydłużona i spłaszczona. 



Ścianka zarodni jest błoną nader tęgą, ciemno-kasztanowatą. Łuski pokrywające ją są kształtów 

 więcej nieregularnych jak w poprzednim, podobnej budowy, tylko zwapnienia ich są krystalicznej 

 natury. Wielkość ich zmienna waha się między 30 a 100 m. m. Podsada w przecięciu poprzecznem 

 półkulista spłaszczona, podzielona jest błonkowatymi wyrostkami i włóknami na liczne fałszywe ko- 

 mory, wśród których leżą wielkie, od 18 do 40 m. m. w średnicy mające bryłki wapna. Włośnią 

 o włóknach nader delikatnych, bezbarwnych, licznie rozwi llającycłrsię, luźną sieć tworzących. 



Znajdowanie się. — Gatunek ten odkrył w roku 1861 Carestia koło Riva (Valsetia, w piemoncie). 

 Odtąd nie znaleziono go. 



91. L. Chailletii. Rfski. Ł. Chąilleta. — Zarodnie półkuliste, szeroką nasadą do podłoża 

 lub leżni przyrosłe, czarno-fioletowe, pokryte licznemi perłowo-ochrowatemi wypuklinkami. Podsada 

 maleńka, ochrowa. Włośnią o włóknach ciemno-fioletowyeh gęstą sieć tworzących, zarodniki ciemno- 

 fioletowe, kolczaste, od 10,8 do 12,5 m. m. wielkie. 



Opis. — Jużto na delikatnej błoneczkowatej leżni, już też wprost na podłożu siedzą gromadnie liczne 

 półkuliste, mocno wypukłe zarodnie. Barwa ich ciemna upstrzona licznemi błyszczącemi wypuklin- 

 kami perłowo-ochrowatej barwy. Po wyproszeniu zarodników i włośni ścianka ich jest prześwieca- 

 jąca brudno-ochrowa, podobnie jak dolna, maleńka podsada. 



Ścianka zarodni jest błoną tęgą, ochrowo zabarwioną, w licznych miejscach soczewkowato rozdwo- 

 joną. W rozdwojeniach tych leżą skupienia krystaliczne wapna. Skupienia te tworzą nieregularne 

 bryłki. W jednem rozdwojeniu błony leży albo tylko jedna taka bryłka, albo też bywa ich więcej, 

 do czterech zrośniętych pomiędzy sobą. Każda bryłka składa się z igłowatych, promienisto koło je- 

 dnego punktu zbitych kryształków; po odwapnieniu pozostaje nieco istoty ustrojowej. Podsada po- 

 dzielona jest błonkowatemi wyrostkami i włóknami na liczne fałszywe komory powypełniane 

 bryłkami krystalicznych skupień wapna. Włośnią składa się z cienkich włókien, często rozwidlają- 

 cych się, licznemi odnogami w zbitą sieć połączonych. 



Znajdowanie się. — Gatunek ten widziałem po raz pierwszy w zbiorach Kunzego w muzeum lip- 

 skiem, przesłane ze Szwajcaryi przez Chąilleta pod nazwą « Stemonitis chalybrea ». Później odkryłem 

 go w zbiorach pragskiego muzeum. Okazy te były zbierane w hrabstwie Hauenstein przez Opiza. 



Pokrewieństwo 4. — Piankowate (Spumariacaee). 



Zrosłozarodnie lub zarodnie opatrzone środkową podsada. Włośnią przebiegająca promienisto od 

 podsady do ścianki zarodni, o włóknach sieć o wielokątnych oczkach tworzących. 



