194 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH w PARYŻU. — TOM V. 



1718. Lycoperdon capite cylindraceo Rupp., FI. Jen. 2, p. 304. 



1729. Glathroidastrum obscurum majus. Mich., Nv. pi. gen., t. 94, f. 1. 

 1742. Embolus nigerrimus. Hall., Helv., p. 8, 1. 1, f. 1. 

 1745. Glathrus nudus. L., FI. suec, n° 1263. 

 1733. Stemonitis 1. Gled., Mcth. Jung., p. 141. 

 1768. Embolus. Hall., Helv., n° 2137, t. 48, f. !. 



1777. Tubulifera cremor. FI. Dan., L 639, f. 5. 

 1787. Treraella typhina. Wilki., FI. Ber., p. 420. 



1778. Mucor araneosus. Jacq., Misc. 2, p. 144, 1. 15. 



1782. Stemonitis fusea. Roth. in Mag. f. Botan., p. 26 et FI. ger. 1, p. 548. — Ehr. ber., f 5. 

 Grev., 1. 170. — Corda, II, t. 12, f. 87. 



1792. Trichia nuda. With., arr., IV, p. 477. Sow., t. 50. 



1801. Stemonitis fasciculata. Pers., Syn., p. 187, p. p. 



— Stemonitis typhoides. Aut. Ex. gr. Corda, Icon., IV, p. 34. 



Wzmianka historyczna. — Gatunek od najdawniejszych czasów znany i przez różnych autorów 

 z mniejszem lub większem szczęściem opisywany, zawsze z następnym a często i z p. rdzawym za je- 

 dno uważany, tak nawet w ostatnich czasach przez Persoona. Wydatne różnice rozpoznał dopiero 

 gruntowniej Ehrenberg w swoich Sybce myc. Ber., p. 25, f. V. — Tubulina cremor FI. Dan., Mucor 

 araneosus Jack. i Tremella typhina W. są zarodnianii dopiero w chwili tworzenia się. 



Opis. — Wysokość zarodni w gatunku tym jest nader zmienna, a cały szereg form w jakich wystę- 

 puje daje się podzielić na dwa następujące szeregi : 



a major. Zarodnie wraz z trzonkiem 7 do 12 M. wysokie, z tego na trzonek przypada 2 do 3 M. 



P minor. Zarodnie wraz z trzonkiem 4 do 7 M. wysokie, z tego na trzonek przypada 1 do 1 1/2 M. 



Na podłożu rozszerza się tęga, błyszcząca, ciemna leżnia, błona jej ciemno-brunatna opatrzona 

 licznemi fałdami i marszczkami zbiegającemi zawsze promienisto do nasad trzonków. Trzonek wraz 

 z podsadą stanowi jedne tylko rurkę, giętką, sprężystą, wewnątrz pustą, o ściance nadzwyczaj grubej, 

 o powierzchni pokrytej licznemi, podłużnemi, nader cieniuteńkiemi marszczkami. Rurka trzonka 

 bywa często pokrytą na zewnątrz warstwą bezbarwną lub jasno-brunatno zabarwioną, tęższą od dołu, 

 coraz cieńszą ku górze, na zewnątrz wydaje się być szklisto-błyszczącą. Znaczenie tej warstwy było 

 objaśnione w części ogólnej na str. 39 i następnej. Podsada dobiega aż do samego wierzchołka stając 

 się w końcu włoskowato-cienką. Włókna włośni rozchodzą się na wszystkie strony promienisto od 

 podsady, krzywią się łękowato, rozwidlają coraz częściej ku brzegowi, wreszcie ostatnie ich rozgałę- 

 zienia tworzą na powierzchni sieć o oczkach nader drobnych, to jest wielkości zarodników wy- 

 równywających, lub nieco tylko większych. 



Uwaga. — Nieraz się zdarza, że cała gromada zarodni na jednćj leżni stojących, w czasie 

 tworzenia się, w skutek nieprzyjaznych zewnętrznych warunków, przestaje się dalej rozwijać. W ta- 



