i 90 PAMIĘTNIK TOWAUZYSTWA \Al'K ŚCISŁYCH W PAKYŻU. — TOM V. 



96. A. S. ferruginea. Ehr. 1'. rdzaiuy. — Zarodnie walcowate, tępe, gromadnie na silnie roz- 

 winiętej leżni stojące, podsada przed wierzchołkiem zarodni rozszczepiająca się na kilka włókien włośni. 

 Leżnia, trzonki, podsada i włośnią czamo-lioletowe, lecz masa zarodników cynamonowo-rdzawa. 

 Powierzchowna sieć włośni o oczkach nader drobnych, mało co większych od zarodjiików. Zarodniki 

 jasno-rdzawe, od o,3 do 7,3 m. m. wielkie. 



1787. S. typhina. Willd., FI. Ber., p. 408. 



1789. Glathrus nudus. Bólt.. Fung., t. 93, f. I. 



1791. Trichiaaxifera. Buli., Champ., p. 118, t. 447, f. 1. 



1801. Stemonitis fasciculata. Pers., Syn., p. 187, p. p. ! 



1803. Stemonitis yiolacea. Schum., FI. Stell., n° 1491. 



1805. Stemonitis fasciculata. D, C, FI., Ir. 2, p. 256. 



1818. Stemonitis ferruginea. Ehr., Silv. Bcrol., p. 20, f. VI. A. B. 



1821. Stemonitis decipiens. Nees., Nov.act.Leop. Car., XVI, p. 95. 



1872. Stemonitis heterospora. Oudem., Nedeii. Kruicl. Arch., 2 Ser., vol. 1. p. 167. 



Wzmianka Instori/cznaJ — Pomimo to że gatunek ten przez różnych autorów już bardzo wcześnie był 

 wspominany, to jednakże dopiero Ehrenberg w roku 1818 opisał go dość dokładnie, a przedewszyst- 

 kiem wyszukał charaktery różniące go od paździorka ciemnego. W trzy lata potem podał Nees historyę 

 jego '.'ozwoju, o ile ta daje się badać szkłem powiększającem, i dał mu nowe nazwisko. O ostatnim 

 synonimie Oudemansa wspomnę na końcu. 



Opis. — Gatunek ten od wszystkich poprzednich różni się bardzo wieloma charakterami. Pierwo- 

 szcznie jego są barwy żółtej, a dojrzałe zarodnie od masy zarodników cynamonowo-rdzawe. Po wy- 

 proszeniu zarodników, golćm okiem niepodobna tego gatunku od innych odróżnić, pod drobnowi- 

 dzem jednak jestto rzeczą bardzo łatwą. W poprzednich bowiem gatunkach podsada dochodzi aż do 

 wierzchołka, stając się coraz cieńszą, wreszcie wybiega w falowaty cieniuteńki włosek; przeciwnie 

 tutaj podsada w pewnej odległości od wierzchołka zarodni rozszczepia się na kilka odnóg, z których 

 każda rozwidla się dalej i w ogóle zachowuje jak każde włókno włośni wychodzące z podsady. Zresztą 

 wszystkie szczegóły budowy są tu* takie same jak u paździorka ciemnego, dlatego w ich powtarzanie 

 bawić się nie będziemy. 



Dodam tylko, że trzoneczek bywa tu stosunkowo zwykle dłuższym; bywa on zazwyczaj 2, rzadko 

 tylko 1 1/2 M. wysokim. Długość trzonka wraz z zarodnią w okazach które widziałem, waha się mię- 

 dzy 6 a 12 M., przypuszczam jednak, że mogą się znaleźć i znacznie niższe formy. 



Uwaga. — Tak samo jak w paździorku ciemnym, tak też i w tym gatunku w skutek nieprzyjaznych 

 zewnętrznych okoliczności, całe gromady zarodni mogą się źle lub niezupełnie wykształcać. Natural- 

 nie zarodnie wówczas są znacznie niższe, a wielkość zarodników waha się w bardzo znacznych gra- 

 nicach. Takiemi źle rozwiniętemi zarodniami paździorka rdzawego jest Stemonitis heterospora Oude- 

 mansa, jakem się naocznie przekonał na łaskawie przesłanych mi przez autora okazach. 



Znajdowanie się. — W Europie równie pospolity, jeżeli nawet nie pospolitszy od paździorka cie- 

 mnego. Alger, La Calle (Durieu); Ceylon, Nowa Zelandya (według Berkeleya); przylądek Dobrej Na- 

 dziei (Gueinzius) ; San-Domingo (według Berkeleya); Stany Zjednoczone Ameryki północnej. 



