198 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM V. 



licznych, pogiętych, ciemno-brunatuych, przez liczne rozwidlenia bardzo zbitą sieć tworzących, ku 

 ścianie zarodni coraz cieńszych. Zarodniki jasno-fioletowe, gładkie, od 4,6 do 6,7 m. m. wielkie. 



1729. Clathroidastrum obscurum minor. Mich., Nv. pi. gen., p. 214, t. 94, f . 2. 



1760. Mucor eapitulo fusco fugaci. Scop., FI. Car., 1, p. 66. 



1772. Mucor Stcmonitis. Scop. FI. Car., p. 493; Schaff., 1- c, v. IV, n°287, et v. III, p. 296, 1.296. 



1778. Embolus lacteus. Jacq., Misc. aust., I, p. 137, t. 6. 



1782. Clathrus nudus. FI. Dan., t. 758. 



1783. Clathrus pertusus. Batsch., El. Cont., I, p. 263, n° 176, t. 30, f. 176. 



1788. Stemonitis typhina. Iloth, FI. ger. 1., p. 547. 



1789. Stemonitis filicina. Schrk., FI. bav.,n°1782. 

 1791. Trichiatyphoides. Buli., Champ., p. 119, t. 477", f. 2. 

 1796. Stemonitis typhina. Pers., Obs., I, 57. 



1805. Stemonitis typhoides. D. C, FI. Fr., 2, p. 257 ; Ehrb. Syw., f. VII. 

 — Stemonitis bicolor. Fr. Herb! 

 1817. Stemonitis leucopoda. Fr., Sym. Gastr., p. 16. 

 1 s 4-2. Stemonitis pumila. Corda, Icon., v. V, p. 59, t. 3, f. 37. 



Wzmianka historyczna — Gatunek już przez bardzo dawnych autorów wspominany, został dopiero 

 w roku 1786 przez Batscha jak najwyborniej opisanym i dobrze odrysowanym. Opis Bulliarda jest 

 daleko gorszy, pomimo to wypadało przyjąćjego nazwisko, gdyż nazwa gatunkowa Batscha nie daje 

 się utrzymać. W ostatnich czasach opisał Corda tę czuprynkę pod nazwą Stemonitis pumila; jego Ste- 

 monitis typhoides jest z pewnością tylko małym paździorkiem ciemnym. 



Opis. — Czuprynka ta nader charakterystycznego pokroju i budowy, daje się z łatwością od innych 

 odróżnić. Zarodnie jćj stoją zazwyczaj towarzysko obok siebie, nigdy jednak tak skupione jaku paź- 

 dziorka. Każda umieszczona na maleńkiej, kołowej, czarno-purpurowćj, błyszczącej leżni, niekiedy 

 wspólnej dla kilku blizko siebie stojących zarodni; w każdym razie leżnia jest bardzo delikatna, 

 znikliwa. W dojrzałym stanic cała zarodnia pokryta jest tęgą, świetnie srebrzysto błyszczącą błoną, 

 lekko podłużnie pomarszczoną, przedłużającą się ku dołowi i obejmującą trzonek w luźną, mocno po- 

 fałdowaną, również błyszczącą pochwę. W tym stanie kształty zarodni są najwidoczniejsze, są one 

 ' zazwyczaj w połowie wysokości nieco zwężone, odkąd skrzywiają się na bok, a pod wierzchołkiem 

 bywają zwykle lekko, maczugowato nabrzmiałe. Ścianka ta opada z łatwością, a wówczas zarodnie wy- 

 dają się być brunatne, wyniesione na krótkim, ćmym, czarnym trzoneczku. Po wypróżnieniu zaro- 

 dników, pozostaje włośnią tęga, trwającą i zachowująca pierwotne kształty zarodni. Wysokość zaro- 

 dni zmienna i nieproporcyonalna do długości trzonka. Wszystkie formy dają się podzielić na dwie 

 następujące grupy : 



a. genuina. Zarodnie wraz z trzonkiem od 2 1/2 do 4 M. wysokie, zarodniki od 4,6 do 5,8 m. m. 

 wielkie. Tu należące okazy mają : 



