ŚLUZÓWCE. 190 



przy wysokości trzonka M., długość zarodni wynosząca od 2 do 2 1/2 M. 

 a ,, » IM. » » » od 2 do 2 1/2 M. 



1,5 M. » » » od 1 1/2 do 2 i 21/2 M. 



B. pumila. Zarodnie wraz z trzonkiem zaledwie 2 M wysokie, włośnią również gęstą sieć two- 

 rząca, lecz o włóknach cieńszych, zarodniki od 5,8 do 6,6 m. m. wielkie. Trzonek bywa tu od J/2 do 

 3/4 M. wysoki a odpowiednie do tego zarodnie od 1 1/2 do 1 1/4 M. długie. 



Ścianka zarodni jest błoną tęgą, pod drobnowidzem zupełnie bezbarwną. Trzonek jest rurką pustą 

 o ściance tęgiej, brunatnej, przedłużającej się w rurkę podsady. Podsadaw górnej części zarodni prze- 

 biega gzygzakowato, a wreszcie pod wierzchołkiem rozchodzi się na kilka grubych włókien. Z pod- 

 sady na wszystkie strony rozchodzi się promienisto włośnią. Odnogi jej biorą początek w bardzo ma- 

 łych (od 8 do 12,5 m. m.) odstępach, jako rurki, które zaraz zaczynają się rozwidlać i rozmaicie rozga- 

 łęziać. Rurki te pozostają rurkami aż do połowy przebiegu i tworzą tu sieć dość luźną. W dalszej jednak 

 drodze ku ściance zarodni na jednej czwartej promienia, rurki stają się włóknami naturalnie cieńszemi, 

 a jednocześnie rozgałęzienia ich są coraz liczniejsze, a tern samom i sieć coraz gęstsza, i wreszcie 

 w ostatniej jednej czwartej promienia, ku. ściance włókienka stają się jeszcze cieńsze, rozgałęzienia je- 

 szcze liczniejsze, a sieć nadzwyczaj gęsta, zbita, ostatnie jej odnogi są nader krótkie, proste koriczyki 

 za pomocą których styka się ze ścianką zarodni. Szczególniejszy charakter tej włośni polega na tśm, że 

 każde włókno włośni zaraz od nasady zaczyna się bardzo gęsto rozwidlać i na wszystkie strony rozga- 

 łęziać, lecz nie daje odnóg do sąsiednich włókien, lub tylko bardzo nieliczne. Tak samo zachowuje się, 

 włośnią i w dalszym przebiegu, ztąd też cała włośnią składa się z licznych pęczków włośni, coraz gę- 

 stszą sieć tworzących ku ścianie zarodni; pęczki te są z sobą połączone tylko nielicznemi odnogami 

 i to przeważnie tylko w ostatnich miejscach przebiegu, o stosunku tym najłatwiej przekonać się można 

 patrząc z góry, pod drobnowidzem, na cały system włośni. 



Znajdowanie się.— Gatnnek ten należy w Europie do częstych. Odmiana (i daleko rzadsza : Kopen- 

 haga (OErstedt), Lipsk w ogrodzie botanicznym (Mettenius). 



98. C. F rie s i a na (De By). C. F ries a. ■ — Zarodnie jużto kuliste już jajowate, już elipsoi- 

 dalno wydłużone, od 1/2 do 1 1/2 M. wysokie. Trzoncczek szydłowaty, czarny, lśniący, od 1 1/2 do 

 3, niekiedy nawet do 6 M. w T ysoki, przechodzący wewnątrz zarodni w podsadę. Podsada dochodzi do 

 połowy lub trzech czwartych wysokości zarodni, a następnie rozczepia się na liczne włókna. Włośnią 

 o włóknach łękowato pokrzywionych, gęstą sieć tworzących, niewybiegających nigdzie, nawet na 

 brzegach zarodni w wolne końce, w całym prawie przebiegu jednakowo grubych. Zarodniki fiole- 

 towo-brunatnc, o błonie tęgiój lecz gładkiej, od 8,3 do 10,8 m. ni. wielkie. 



1753. Mucor., Embolus. L. sp.pl., n° 1185? 



1768. Lycogala. Hall., 1. c, n° 2146? 



1797. Stemonitis reticulata. Trent., 1. c, p. 223? 



1791. Stemonitis nigra. Pers. in Gmel. Sys. nat., p. 1467, n° 4. 



1797. Stemonitis atrofusca: Pers., Disp., p. 11.)) - £^ 



1797. Stemonitis atrofusca, p nigra. Pers.,Disp., p. 54. 



