204 PAMICTN1K TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM . 



1775. Mucorviolaceus. Leess., FI. Herb., n° 1128. 

 1790. Trichia violacea. Hoffm., Veg. er., p. 5, t. II, f. 1. 

 1801. Physarum eolumbinum. Pers., Sys., p. 173. 

 1808. Trichia columbina. Poir., Enc., 1. e., n° 17. 

 ';.' 1803. Physarum salicinum. Schum., FI. Sieli., n° 1431 . 

 1829. Physarum bryophilum. Fr.,1. c, III, p. 133. 

 1837. Physarum bryophilum, [5 melanoecphalum. Corda, Ic., I, p. 22, t. IV, f. 287. 



Wzmianka Idstoryczna. — Gatunek ten został po raz pierwszy dokładnie opisany przez Persoona, czy 

 cytowane przedtem synonimy Leersa i Hoffmana tutaj rzeczywiście należą, jest bardzo wątpliwem, 

 dlatego też nazwisko Persoona zatrzymałem. We dwa lata po opisie Persoona stworzył Schumacher 

 nowy gatunek pod nazwa Physarum salicinium, który jest bez zaprzeczenia tylko niedojrzałym bły- 

 szczakiem świetnym, dlatego o zarodniach ciemnych i ćmych. Wreszcie ostatni synonim Cordy jes^ 

 także wątpliwym, bo autor nie wspominanie o kształcie podśady. Gatunek najzupełniej jeszcze nie- 

 dojrzały został zapewne opisany przez Chevalliego (FI. par., p. 347), pod nazwą Fulgia encaustica. 



Opis. — Pierwoszcznie tego gatunku, jak wszystkie dotąd znane błyszczaków, są żółte. Zarodnie 

 mają kształt kulisty, niekiedy jednak przewrotnie jajowate. O tej ostatniej formie wspomina Albertini 

 i Schweinitz (A. et Sz., 1. c, p. 93). Trzoneczek lóżnćj bywa długości. Najczęściej jest on zaledwie 

 nieco dłuższy od zaród ni, tęgi, gruby, walcowaty, sztywny i wyprostowany, w innym znów razie szy- 

 dłowaty, w nasadzie zgrubiały, do 4 M. w r ysoki, zawsze czarny i lśniący, rozszerzający się na podłożu 

 v.- maleńką leżnię. Podsada bardzo charakterystyczna, walcowata, w wierzchołku ostrokręgowo za- 

 ostrzona, dochodząca połowy wysokości zarodni. Włośnią o włóknach tęgich, pojedynczo z podsady 

 początek biorących, w dalszym przebiegu zrzadka tylko rozwidlających się i dlatego tworzących 

 sieć dość luźną. Jest to bardzo charakterystycznem dlatego gatunku, że włókno w całym przebiegu, 

 od podsady aż do ścianki zarodni, zaledwie od trzech do czterech razy rozszerza się na odnogi. Włókna 

 włośni są eiemno-brunatne. Ścianka zarodni jest błoną w górze jasno, ku dołowi ciemno biunatną lub 

 fioletową, często w całej przestrzeni jaśniejszemi plamami upstrzoną. Jakeśmy wspomnieli niezu- 

 pełnie dojrzałe zarodnie mają ściankę ćmą, czarno-brunatną. 



Znajdowanie sit;. — Gatunek ten rzadziej się przytrafia od błyszczaka srebrzystego; widziałem okazy: 

 Węgry (Haszlinski) ; Pinzgau w Tyrolu (Sauter); Jura szwajcarskie (Braun) ; Sedan (Oly). Miał być 

 znaleziony w Laponii (Sommerfeld); na Łużycach (Albertini i Schweinitz) ; w Zelandyi (Schuma- 

 cher); koło Pragi (Corda). 



104. L. violacea (Fr.). B. ja snów ło s >j. —Zarodnie soczewkowate, z wierzchu wypukłe, pod 

 spodem soczewkowato spłaszczone, a w nasadzie trzonka pępkowate, od 1/2 do 3/4 M. szerokie, sta- 

 lowo lub iioletowo-niebiesko-metalowo błyszczące się. Trzonki czarne, lśniące, szydłowate, ze wspól- 

 nej, brunatnej leżni wychodzące, wewnątrz zarodni przedłużające się w dokładnie walcowatą, 

 w wierzchołku uciętą podsadę. Włókna włośni zaraz od nasady rozlicznie rozwidlające się, gęstą 

 sieć tworzące. Włośnią po wyproszeniu zarodników biaława. Wysokość zarodni wraz z trzonkiem 

 od 1 do 1 1/2 M. Zarodniki jasno-fioletowe, delikatnie kolczaste, od 9,2 do 10,8 m. m. wielkie. 



1829. Stemonitis violacea.Fr., 1. c , III, p. 162. 



