210 PAMICTNIK TOWAIiZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PABYŻU. — TOM V. 



tarczkę. Średnica tej tarczki wynosi od 85 do 120 m. m. Najczęściej środkowa część lej tarczki 

 występuje nad powierzchnię zarodni pod postacią czarnego, lśniącego macka, niekiedy jednak 

 zdarza się że cała tarczka jest pokrytą dwoma warstwami zarodników. Brzeg tej tarczki jesl niere- 

 gularnie wyzębiony, każdy ząb daje początek jednemu włóknu włośni, przeważna jednak ilość włó- 

 kien włośni bierze początek ze spodniej strony tego błonkowatego spłaszczenia podsady. Trzonek 

 wraz z podsadą stanowi jedne tylko 'rurkę, o ściance nader tęgiej, czarno-brunatnej, wypełnionej 

 siecią złożoną z bardzo tęgich, brunatnych, 7,2 do 10,6 m. m. szerokich włókien. Jestto więc po- 

 dobna budowa jaka najwięcej zdarza się u wielu błyszczaków. Włośnią składa się z tęgich włókien, 

 w całym przebiegu równowązkich, rozwidlających się zaledwie dwa do czterech razy, tylko wy- 

 jątkowo tu i owdzie spotyka się dwa włókna połączone poprzeczną odnogą ; końce tych włókien są 

 zazwyczaj rozwidlone w dwa króciutkie cieńsze włókienka, zawsze zupełnie wolne. Powierzchnia 

 włókien najczęściej gładka, niekiedy bardzo licznemi, niepozornemi i nieregularnemi zgrubieniami 

 opatrzona. 



Znajdowanie się. — Mrzyk należy do rzadkich śluzowców, Schumacher znalazł go w okolicach 

 Kopenhagi, Sommerleld w Laponii, Bowman koło Wrexham w Denbighshire, Curtis według 

 Berkeleya w Karolinie; widziałem okazy z okolic Frankfurtu nad Menem (de Bary), Bennerod 

 nad Renem (Fuckel), i z okolic Petersburga (Bongard pod nazwą Dictydium operculatum!) 



Uwaga. — Zarodniki tego śluzowca podobnie jak wszystkich innych ulegają nieraz smutnemu 

 losowi, to jest bywają zjadane przez owady. Rezultaty strawienia ich ukazują się na tym padole pła- 

 czu, jużto pod postacią krótkich walczyków, już też nieregularnych gałek, w których można jeszcze 

 rozróżniać ślady pojedynczych zarodników po resztkach ich błony. Po raz pierwszy u tego gatunku 

 spostrzegł to i opisał Schumacher, nazywając je « globuli spermatici. » Fries wspomina o nich mó- 

 wiąc « sic dicli globuli spermatici sunt sporidia conglobata, nec semper pra^sentes ». Tymczasem 

 w ostatnich czasach opisał je znów Berkeley w «The Annales of Zoology and Bolany. Sec. Ser. », 

 V. V, 1850, pg. 366, t. Xl, f. 7., dając im jednak zupełnie inne znaczenie. Przypuszcza on miano- 

 wicie że w mrzyku zarodniki są typowo, poskupiane po pięć do sześciu i zamknięte w pęcherze przy- 

 twierdzone za pomocą krótkich trzoneczków do włośni. Że tak nie jest, przekonywa nas nic- 

 Łylko stan dojrzały ale i historya rozwoju, i należy przypuszczać że szanowny mykolog angielski został 

 w tym razie oszukanym przez owady. 



Pokrewieństwo 3. — Amaurochsetaceae. Smętoszkowate. 



Zrosłozarodnie złożone z licznych, wydłużonych, zupełnie nagich, w jednej warstwie ściśle obok 

 siebie stojących zarodni ustawionych kilkoma warstwami na sobie. Wzdłuż zarodni dolnych i śre- 

 dnich warstw przebiegają podsady. Podsady pojedynczych zarodni zrośnięte pomiędzy sobą tworzą 

 drzewkowate rozgałęzienia, przyrośnięte do podstawy zrosłozarodni w kilku miejscach. Zarodnie 

 średnich i górnych warstw posiadają włośnie, o włóknach połączonych w sieć wspólną dla wszy- 

 stkich zarodni. Rozgałęzienia sieci gęste, w punktach zbiegu trójkątnie zgrubiałe. 



Amaurocujete Rfski. Smctosz. 



Zrosłozarodnie bardzo zmiennych kształtowi wielkości, pokryte delikatną, papierową korą. Pod- 

 sady i włośnią bardzo zmiennie wykształcone stosownie do wysokości zrosłozarodni. 



Lycoperdon sp. Sow.; Lycogala sp. A. et Sz.; Dermodium sp. LK., Fr.; Strongylium sp. Swtz. 

 Fr.; Lachnobolus Fr. Orb. Veg. non Sum Veg.; Reticularia Fr. 



