ŚLUZÓWCE. 211 



Uwaga. — Zawikłan§ terminologię tego rodzaju dla uniknięcia zbytecznego powtarzania rozbiorę 

 we wzmiance historycznój przy gatunku. 



111. A. atra (A. et Sz.) S. zmienny. 



1803. Lycoperdon fuliginosum. Sow., Eng. Fg., t. 257. 



1803. Lycogala atrum. A. et Sz., 1. c, p. 83, t. 3, f. 3. 



1808. Dermodium inąuinans. Lk., Diss. 1, 1. c, p.25? 



— Arongylium atrum. Lk. apud Steudel ! 



1813. Strongylium atrum. Swartz. Vet Ac. Handl., p. 110. 



1817. Strongylium majus. Pr., Syna. Gast., p. 9. 



1823. Lachnobolus cribrosus. Fr., Sys. Orb. Veg. 1, p. Ii8. 



1829. Reticularia atra. Fr., 1. c, III, p. 86. 



Wzmianka historyczna. — W roku 1803 podał Sowerby po raz pierwszy rycinę przedstawiająca smę- 

 tosz, załączając krótki i bardzo powierzchowny opis. W dwa lata potem znajdujemy bardzo dokładne 

 dane pod tym względem w pracy Albertiniego i Schweinitza. Link fabrykujący masami nazwy rodza- 

 jowe, opisał najzupełniej niedojrzałe okazy tego śluzowca pod nazwa Dermodium inquinans. Swartz 

 przeniósł gatunek ten do innego rodzaju, to jest do Strongylium, pod którem to nazwiskiem ze zmie- 

 niona wprawdzie nazwą gatunkową, opisuje go w 1817 roku Fries w Symbo!a3 gasteromycorum. Jak 

 wiemy gatunek ten posiada w bardzo różnym nieraz stopniu rozwinięte porl sady i włośnię; otóż 

 bardzo wysokie zrosłozarodnie smętośza przedstawiające szczególnie piękną włośnię, sądząc je być no- 

 wym rodzajem, opisuje Fries w Systema orbis YCgetabilum pod nazwą Lachnobolus cribrosus 

 w roku 1825. W cztery lata potem, ten sam autor w Systema mycologicum przyjmuje rodzaj Reticu- 

 laria i przenosi wreszcie tam w mowie będący śluzowiec. Opisując tam budowę wewnętrzną smę- 

 tośza mówi : « structura in diversis individuis non paruni yariat » i jednocześnie podając dalej opis 

 śluzowca nazwanego niegdyś przez siebie Lachnobolus cribrosus, wypowiada przypuszczenie, że może 

 to jest tylko tak szczególnie rozwinięta Reticularia atra. Ze wszystkich proponowanych nazw rodza- 

 jowych zdaje mi się, że tylko Lachnobolus Friesa zasługuje na uwzględnienie; ponieważ jednak au- 

 tor ten użył. w późniejszym czasie, tej nazwy dla śluzowców należących do pyszniaków i ponieważ 

 tam ją też przyjąłem, przeto uważałem za potrzebne utworzenie nowej nazwy rodzajowej. Amauro- 

 chsete ma przypominać smętną to jest ciemną barwę podsad i włośni właściwą temu rodzajowi. 



Opis. — Kształt i rozmiary smętośza jak też i wszystkich zrosłozarodni bywają bardzo różne. 

 Mniejsze okazy są zazwyczaj półkuliste, większe poduszeczkowate, spłaszczone niekiedy, jeżeli rozwi- 

 jają się na powierzchni pionowej krążkowato zwieszone. Co do rozmiarów najmniejsze jakie widzia- 

 łem, mają zaledwie 5 M. średnicy a 3 M. wysokości; największe są do 8 centymetrów długie a przeszło 

 16 M. wysokie. 



Powierzchnia ich barwy atramentowej, bywa zazwyczaj błyszcząca, gładka, opatrzona niere- 

 gularnym sieciowatym rysunkiem, o okach sieci wielobocznych, od 1/3 do 3/4 M. szerokich; nie- 

 kiedy jednak kora ta składa się z licznych wypukłych łusek, takichże rozmiarów jak w poprzednim 

 razie oka sieci, na które rozpada się po wyproszeniu zarodników. Każda łusko, w tym razie jest przy- 

 rośniętą do ostatnich rozgałęzień włośni. Tak wygląda kora najzupełniej normalnie dojrzałych za- 

 rodni, badana pod drobnowidzem ukazuje się być błonką delikatną, fioletową lub brunatną, opatrzoną 



