212 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM V. 



w pierwszym razie li cznemi wielobocznie połączonemi liśtewkówatemi zgrubieniami. W innycb znów 

 razach, kora zrosłozarodni jest zupełnie ćma, zlekka garbata bez sieciowalego rysunku na powierz- 

 chni, niedelikatna, papierowa, lecz tęga, krucha i gruba. Badając taka korę pod drobnowidzem 

 przekonywamy się, że ma budowę podobną jak w pierwszym razie, ale na zewnątrz jest pokryta 

 bardzo grubą warstwą istoty ustrojowej, bezbarwnej, drobnoziarnistej ; warstwa ta przyrasta nader 

 mocno do cienkiej, barwnej, wewnętrznej błonki. Pod działaniem alkalii, ta zewnętrzna warstwa pier- 

 wiastkowo się kurczy, następnie jednak pęcznieje i tak silnie, że odstaje od właściwej kory i daje się 

 od niej z łatwością oddzielić mechanicznie; jestto wiec tylko warstwa zdębniałego i do budowy zro- 

 słozarodni nie zużytego pierwoszcza. 



Z dna zrosłozarodni podnoszą się w kilku miejscach drzewkowate rozgałęzienia podsad. Rozgałę- 

 zienia te są mniej więcej walcowate, o powierzchni nieregularnemi wklęsłościami opatrzonej, nie- 

 kiedy spłaszczone; ściany tych rur są walcowate, czarne, tęgie, sztywne, sprężyste, niekiedy w wielu 

 miejscach spłaszczone, lub też przechodzące w wstążkowato spłaszczone pasy błony nieregularnie po- 

 szarpanej, różnie szerokiej. Jeżeli zrosłozarodnic są maleńkie, to jest zaledwie 3 do 5 M. wysokie, 

 wówczas oprócz tych podsad a niekiedy zaczątków włośni w ich wierzchołkach nie spotykamy nic 

 więcej. Tymczasem w wysokich zrosłozarodniach znajdujemy sieć włośni, tern piękniej rozwinięta, 

 im wyższe są zrosłozarodnie. W części traktującej o budowie wewnętrznej rozwinęliśmy szeroko 

 powody tego szczególnego stosunku; tutaj więc wspomnę tylko że zarodnie dalszych i średnich 

 warstw posiadają tylko podsady nie tworząc włośni, która rozwija sic tylko w piątej i wyższych 

 warstwach zarodni. naturalnie więc jeżeli zrosłozarodnie są tak nizkie że składają się tylko z czte- 

 rech warstw na sobie stojących szeregów zarodni, to nie mogą posiadać włośni. Normalnie i pięknie 

 wykształcona włośnią ma właściwy sobie pokrój. Jestto wszechstronna, gęsta, sztywno wyprosto- 

 wana, nader sprężysta sieć o oczkach maleńkich, o włóknach tęgich, węzłach trójkątnie zgrubia- 

 łych, często przechodzących w błonkowate spłaszczenia zaciągające niekiedy kilka oczek. Barwa 

 włośni równie jak podsad czarna, kora zrosłozarodni pęka zazwyczaj nieregularnie, odrywa się od 

 dołu i wreszcie odpada. Na podłożu pozostaje tylko mocno do nicgo przyrośnięte dno zrosłozarodni, 

 z którego w kilku miejscach wychodzą drzewkowate rozgałęzienia podsad, niekiedy przechodzące 

 w wierzchołku w system włośni. W razach gdy kora nic jest płaska lecz składa się z licznych wy- 

 pukłych brodaweczek, po dojrzeniu zrosłozarodni odłączają się one pod postacią łusek przyrośnię- 

 tych do ostatnich kończyn włośni. Zarodniki fioletowe, kolczaste, od 14 do 15,8 m. m. wielkie. 



Znajdowanie się. — Zrosłozarodnie, smętosza nie należą do rzadkich śluzowców w całej Europie 

 i w danem miejscu występują zazwyczaj w znacznych nawet ilościach. 



Pokrewieństwo 4. — Brefeldiaeese. 



Zrosłozarodnie złożone z licznych, wydłużonych, zupełnie nagich, ściśle obok siebie w jednej 

 warstwie stojących zarodni, ustawionych kilkoma warstwami na sobie. Wzdłuż zarodni dolnych i 

 średnich warstw przebiegają podsady. Podsady pojedynczych zarodni zrośnięte pomiędzy sobą two- 

 rzą liczne drzewkowate rozgałęzienia przyrośnięte w wielu miejscach do dna zrosłozarodni. W zaro- 

 dńiach. warstw średnich i górnych, z ich środka rozchodzą się promienisto nader cienkie, równo- 

 wązkie włókna włośni, łączące się z podobnemi sobie na granicach zarodni. 



Brefeldia Rfski. 



Zrosłozarodnie nagie o powierzchni brodaweczkowatej. Włókna włośni na granicach zarodni po- 

 łączone pęcherzykami granicznymi, wielokomórkowymi, bardzo złożonej budowy. 



