ŚLUZÓWCE. 2H 



Lycogla sp. Sow. non Aucl. ! ; Dermodium Pr. non LK! ; Reticularia Fr. ; Brefeldia Rfski. 



Uwaga. — Dla uniknięcia zbytecznego powtarzania, powiem wszystko co się tyczy terminologii 

 tego rodzaju przy wzmiance historycznej odnośnie gatunku. 



112. B. maxima{Fr.). Ii. okazała. — Zrosłozarodnie nagie o powierzchni brodaweczkow.itej, 

 purpurowo-czarniawe, niekiedy z ołowianym odblaskiem na silnie rozwiniętej, srebrzysto błyszczącej 

 leżni siedzące, zarodniki fioletowe, kolczaste. 



1809. Lycoperdon epidendrum. Sow., Eng. Fg., 1. 400, i'. 2, 3. 



•1817. Dermodium incminans. Fr., Sym. Gast., p. 9, non Lk ! 



1829. Reticularia maxima. Fr., I. c, III, p. 85. 



Wzmianka historyczna. — Pomiędzy kilkoma wątpliwymi rysunkami Sowerby'ego, znajduje się 

 także ślusowiec opisany pod nazwą : Lycoperdon epidendrum. Jedna figura przedstawia go w mło- 

 dym, druga w dojrzałym już stanie. Barwy i cały pokrój pozwalają przypuszczać że to jest Brefel- 

 dia. Podobnież bardzo niedokładny opis został podany przez Friesa, pod nazwą Dermodium inrpui- 

 nans Lk, i gdyby nie wzmianka późniejsza autora, możnaby prędzej przypuszczać że to o smętoszu 

 mowa. Dopiero w roku 1829 spotykamy po raz pierwszy nasz śluzowiec bardzo dokładnie opisany 

 przez Friesa pod nazwą : Reticularia masima. Już kilka lat przedtem ten sam autor tworząc 

 rodzaj Reticularia w Systema orbis vegetabilium (p. 147), wspomina że tu należy także pomieścić 

 « Fuligines keves », to jest właśnie brefeldię. Nareszcie w roku 1873 w mojej rozprawie oddzieliłem 

 śluzowiec ten z szeregu Reticularii i stworzyłem z niego nowy rodzaj poświęcając go pamięci do- 

 ktora Brefelda, mego przyjaciela, znanego na polu prac mykologicznych z całego szeregu pięknych 

 odkryć. 



Opis. — Zrosłozarodnie brefeldii występują zazwyczaj w niezmiernych masach, pokrywając nie- 

 kiedy sobą podłoże na bardzo znacznej przestrzeni. Na silnie rozwiniętej, srebrzysto błyszczącej 

 leżni siedzą zrosłozarodnie od o M. do 3 centymetrów wysokie, o powierzchni stale nagiej, bro- 

 daweczkowatej, brodaweczkach lekko wypukłych, niekiedy przez ziewanie tworzących wypukłe esy 

 floresy. Barwa całej zrosłozarodni czarno-purpurowa lub brunatnawa, niekiedy jednak powierzchnia 

 ich ma odblask ołowiany. Pochodzi to ztąd że zawsze naga powierzchnia zrosłozarodni niekiedy 

 bywa pokryta zanikowymi zarodnikami, t. j. nieposiadającymi żadnej zawartości, tabliczkowato 

 spłaszczonymi i stykającymi się wielobocznie. Te to puste zarodniki jeżeli występują powodują ów 

 metaliczny odblask. Leżnia zawsze silnie rozwinięta o powierzchni srebrzysto lśniącej, wystaje ze 

 wszech stron na zewnątrz zrosłozarodni jako pojedyncza, tęga, jednociągła błona. Pod spodem zaś 

 zrosłozarodni leżnia składa się z kilkunastu na sobie leżących delikatnych, fioletowawych błon o 

 powierzchni falowatej, w niektórych miejscach stykających się lub zrośniętych z sobą i przecho- 

 dzących niekiedy w fałszywą tkankę o pustych komorach. Z wielu miejsc dna zrosłozarodni pod- 

 noszą się drzewkowato rozlicznie rozgałęziające się, czarne, lśniące podsady, 2 M. do 1 centyme- 

 tra wysokie, stosownie do wysokości zrosłozarodni. Rozgałęzienia tych podsad są walcowate, o po- 

 wierzchni licznemi nieregularnemi wklęsłościami opatrzonej, niekiedy zaś wstążkowato spłaszczone, 

 o brzegach poszarpanych; ściany ich prawie czarne, mają błonę nader tęgą, grubą, sprężystą, nie- 

 kiedy w wielu miejscach podziurawioną. 



W zarodniach najdolniejszych warstw spotykamy tylko podsady, w średnich przebiega pomiędzy 

 podsadami włośnią, a w najwyższych znajdujemy włośnię bez podsad. Przebieg włośni jest dość 



