214 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PAliYŻl'. — TOM V.' 



złożony, zaczniemy zapoznawać sio z nim biorąc pod uwagę średnie warstwy zarodni mające podsady. 

 W pewnem więc miejscu rozchodzą się z podsady promienisto na wszystkie strony włókna włośni. 

 Z jednego okręgu podsady wybiega ich pięć do dziewięciu. Są one równowązkie, nader delikatne, 

 zupełnie gładkie, ciomno-fioletowe. Doszedłszy do nagiej granicy zarodni przechodzą w tak zwane 

 pęcherzyki graniczne, które poniżej opiszemy, z drugiej ich strony wybiegają znów w kierunku pro- 

 mienia sąsiedniej zarodni dochodząc do jej podsady. W średnich więc warstwach podsadowych wło- 

 śnią ma taki przebieg : z pod?ady środkowej jednej zarodni po promieniu do granicy zarodni, tu 

 przechodzi w pęcherz, z drugiej strony pęcherza wchodzi do sąsiedniej zarodni, biegnie znowu po 

 jćj promieniu do jej środkowej podsady. W tym przebiegu przez dwie sąsiednie połowy dwóch 

 zarodni, włókna te nieraz rozwidlają sięto na prawo to na lewo, to w górę to na dół, i tym sposobem 

 łączą się w sieci. W górnych bezpodsadowych warstwach przebieg włókien włośni jest najzupełniej 

 taki sam jak w niższych podsadowych, z tą różnicą że włókno dobiegłszy do środka zarodni nie- 

 zrasta się naturalnie z podsadą, bo tej nie ma, ale zrasta się z wszystkiemi włóknami, które w tej 

 płasczyznie biegną po promieniach do środka. Miejsce zrośnięcia się włókien nie jest zgrubiałe, leży 

 zawsze w środku zarodni; zamiast więc podsad znajdujemy w zarodniach najgórniejszych warstw 

 szereg punktów zrastania się włókien, leżących jeden nad drugim na podłużnej idealnej osi zarodni. 

 Tutaj więc przebieg włośni uważany na jednćj płasczyznie jest taki : od środkowego punktu zbiegu 

 po promieniu do pęcherza granicznego wychodzi po drugiej stronic pęcherza wchodząc do sąsie- 

 dniej zarodni, i biegnie po promieniu do środkowego punktu zbiegu tej drugiej zarodni. I tu mają 

 miejsce choć zrzadka rozwidlenia włókien we wszystkich kierunkach, zrastające się z natralionemi 

 sąsiedniemi włóknami, w skutek czego wszystko razem jest połączone w bardzo luźną sieć. 



Go do pęcherzyków granicznych to te mają następującą budowę : Każdy pęcherzyk podzielony 

 jest środkową pionową płasczyzną na dwa pęcherze, z tych znów każdy podzielony jest dwoma 

 ściankami spotykającemi się pod kątem 90° na cztery niekiedy niezupełne komory. Cały więc pęcherz 

 graniczny, typowo rozwinięty, składa się z ośmiu komór. Długość tych pęcherzy wynosi od 21 do 20, 

 zazwyczaj 23 rri. m., szerokość zaś od 14 do 23, zazwyczaj 18 m. m. Ścianka zewnętrzna pęcherza 

 jest błoną dość grubą, ciemno-fioletową, błonki ścianek wewnętrznych komór delikatniejsze, jaśniej- 

 sze. Przecięcie się tych dwóch płasczyzn spotykających się pod kątem 90° i tworzących cztery ko- 

 mory jednej połowy pęcherza jest zawsze daleko mocniej zgrubiałe tworząc walcowate oś, która do- 

 chodząc do ściany dzielącej cały pęcherz na dwie połowy, rozszerza się tu lejkowato. Każda więc 

 połowa pęcherzyka postawiona na ścianie, którą się styka z drugą połową, ma kształt następujący : 

 jest ona krótko walcowata, o wierzchołku tępym lub prawie półkulista, ku dołowi zazwyczaj nieco 

 zwężona; ze środka podstawy szeroką lejkowatą nasadą wychodzi tęgie, walcowate włókno, prze- 

 biegajęce po prostopadłej ku górze pęcherza aż do wierzchołka; od niego rozchodzą się pod ką- 

 tem 90° cztery błonkowate ścianki dochodzące najczęściej do ścianki zewnętrznej, i tym sposobem 

 dzielące cały pęcherz na cztery komory, albo leż niedochodzące do ścianki ogólnej, niekiedy 

 nawet ścianki te są w prawie zupełnym zaniku. To środkowe włókno, dające początek czterem 

 ściankom, dochodzi zawsze do wierzchołka pęcherza, i tu albo się zrasta z jego ścianką, albo też 

 przebija ją, wychodzi na zewnątrz i przechodzi dalej we włókno włośni. Oprócz tego, niezawsze 

 na zewnątrz wychodzącego włókna spotykamy stale cieniuteńkie, liczne włókienka, biorące począ- 

 tek z górnej ścianki pęcherza, które po przebieżeniu bardzo krótkiej przestrzeni (wynoszącej od 

 3,56 do 7,12 m. m.), albo przyrastają do tego środkowego włókna, jeżeli "ono istnieje, albo też zra- 

 stają się z sobą i dają w tern miejscu początek typowemu włóknu włośni. 



Znajdowanie się. — Zrosłozarodnie brefeldii zdarzają się częściej jak smętosza, i występują zawsze 

 w nadzwyczaj wielkiój oblitości. 



