224 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM VI. 



1818. Licea effusa. Ehrenb., Sylv. myc. ber., p. 26, f. 1. 

 1837. /Ethalium mehenum. Chev., Fug. III., fasc. I, Gum Icon! 

 1849. Lindbliada Tubulina. Fr., Sm. Vg. Scan., p. 449. 



1851. ^Ethalium atrum. Preuss. Linnea, p. 141. 



1852. Reticularia maxima. Corda, Icon., VI, p. 14, t. II, f. 35. 

 — Reticularia granulosa. GErstredt, msc! 



Wzmianka historyczna.- — Rodzaj ten został poraź pierwszy opisany bardzo pobieżnie i niedokładnie 

 przez Ehrenberga, oryginalne jednak okazy tegoż autora jakie miałem przed sobą, nie pozostawiają mi 

 żadnej wątpliwości w tym względzie. Znacznie później opisuje je Chevallier niezbyt dobrze, lecz po- 

 daje jednocześnie rysunek pokroju, niepozostawiający nic do życzenia. Dopiero w roku 1849 znajdu- 

 jemy wreszcie doskonały opis Friesa, który pierwszy rozpoznał budowę tego śluzowca najzupełniej 

 dokładnie. Synonim Preussa pozostawia pewne wątpliwości. Wreszcie gatunek ten został opisanym 

 przez Cordę, który uważał go za Reticularia maxinia Friesa. Corda nie mógł sobie objaśnić budowy 

 tego śluzowca, to też bierze szczątki ścianek zarodni za włókna, i podaje tak lichy rysunek, że trudno 

 by było z niego domyśleć się, co ma przedstawiać. Wreszcie otrzymałem w ostatnich czasach okazy 

 lindbladii od OErsledta pod nazwą Reticularia granulosa. 



Opis. — Pierwoszcznie tego śluzowca są pierwiastkowo mleczno-białe, po wejściu na podłoże przyj- 

 mują z kolei barwy brudno-różową, kawowo-brunatną i czarną, która wreszcie podczas dojrzewania 

 przechodzi w cynamonowo-ochrową. Po zupełnem dojrzeniu i wyschnięciu masa zarodników ma 

 barwę brudno-ochrową u jednych, ochrowo-umbrową u innych. W dojrzałym stanie zrosłozarodnie 

 te przypominają na pierwszy rzut oka krowieniec. Są to nieraz kilka decymetrów długie placki, od 

 2 M. do 2 centymetrów grube, o powierzchni nieregularnie brodaweczkowatej. Ciała te składają się 

 z nieskończonej ilości zarodni nader drobnych, bo od 0,1 do 0,7 M. średnicy mających, od wzaje- 

 mnego nacisku wielokątnych, zrośniętych z sobą tak zupełnie, że zdają się tworzyć nieregularnie ka- 

 towała niby miękiszową tkanką. Po wyproszeniu zarodników, czy to w przecięciu poprzecznćm, czy 

 podłużnem, przedstawiają naturalnie ten sam obraz, mający podobieństwo do plastra pszczolnego su- 

 szu. Leżnia zawsze nader silnie rozwinięta, biaława, podobnej budowy jak u zlepniaczka. Składa się 

 od dołu z licznych błon, zaledwie gdzie niegdzie z sobą spojonych, ku górze zaś przechodzących w niby 

 miękiszową tkankę o pustych komorach. Ścianki zarodni pod drobnowidzcm jasno-ochrowe, są błonką 

 nader delikatną, jednostajną. W skutek nieprzyjaznych zewnętrznych wpływów, wytwarza się nie- 

 kiedy na zewnątrz zrosłozarodni nader tęga, gruba, krucha, czarna i lśniąca kora o powierzchni mo- 

 cno chropowatej, składająca się wyłącznie z drobnoziarnistej, czarno-brunatnej masy zdębniałego 

 pierwoszcza. 



Znajdoiuanie się. — Gatunek w Europie wcale nierzadki. Sundermania (Lindblad); Łyse góry (Ro- 

 stafiński i Nowakowski) ; Czarny las (De Bary) ; La Baroche w Wogezach (Cheyallier). 



Pokrewieństwo. 3. — BęMikowate. (Clathroptychiaeeae.) 



Zrosłozarodnie złożone z licznych zarodni, jużto walcowatych, w jednej warstwie obok siebie stoją- 

 ,cych,już kulistych, kilkowarstwowatych, o ściankach regularnie podziurawionych. 



