226 I>AM1CTNJK TOWAKZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PABYŻU. — TOM VI. 



nie mógł domyśleć o czem właściwie jest mowa. Frics słusznie rozpoznał, że to są zrosłozarodnie, 

 i dlatego pomieścił je między innemi w rodzaju RetiCularia. Wkrótce potćm znajdujemy śluzowiee 

 ten opisany przez Wallrotha wcale nieźle w jego florze skrytopłciowej Niemiec, pod. nazwą Licea 

 rugulosa. W 1847 roku otrzymuje Berkeley okazy niedojrzałe dęblika z Australii i uważając je za coś 

 nowego, nazywa je Licea applanata. W rok później we florze algeryi znajdujemy nowa nazwę dla 

 tego samego ustroju, podaną przez Montagna i Durieugo. Jakim sposobem autorowie ci pomieścili 

 gatunek ten w rodzaju LyCOgola, z którym nie ma on nic a nic wspólnego, tego zrozumieć nie mogę. 

 W roku 1850 otrzymał Berkeley okazy tego śluzowca z Anglii i sprostował nieco swoje pierwotne spo- 

 strzeżenia v, Annales and Magazin oiBotany, v. V, p. 3G3, n° 390. Przyznać jednak należy, że wszy- 

 stkie opisy sa tego rodzaju, że w nich niewiele co dojść można. Gdyby nic oryginalne okazy wszystkich 

 bez wyjątku autorów, jakie miałem przed sobą, z pewnością nie mógłbym okazać tożsamości tych 

 wszystkich synonimów. Pierwszej nazwy Schumachera jako najwłaściwszej przyjąć nie mogłem; 

 wziąłem następną Wallrotha, tćm bardziej chętnie, że jest dość trafną, a opis podany przez tegoż au- 

 tora do najlepszych należy. 



Opis. — Zrosłozarodnie dęblika są zawsze pomieszczone, na mnićj lub silniej rozwiniętej, białawej 

 leżni. Mają one w całości uważane, kształt jużlo płaskich poduszeczek, o brzegach nieregular- 

 nych, lub też niekiedy do elipsy zbliżonych, jużto nawet kulistych skupień wielkości ziarna gro- 

 chu. Powierzchnia ich od wystających czubków delikatnie brodaweczkowala, ochrowo lub czer- 

 wono-brunatna, zaledwie lśniąca, niekiedy jednak ze słabym ołowianym odblaskiem. Pojedyncze 

 zarodnie stoją obok siebie jak najściślej skupione. Zazwyczaj nie dochodzą one wysokości milime- 

 tra, niekiedy jednak bywają nawet do 3 M. wysokie. Średnica ich waha się miedzy 0,05 a 0,08 

 jednego M. Wystający wierzchołek zarodni jest błonką dzwoneczkowato-wypuklą; z brzegu jej w sze- 

 ściu mniej więcej równych odstępach wychodzi sześć włókien biegnących prostopadle ku dołowi, gdzie 

 przyrastają do miseczkowatego dna zarodni. Włókna te są trójkańciaste, tworzą trójścienne graniastd- 

 słupy. Bok zwrócony na zewnątrz jest zaledwie 2,5 m. m szeroki, dwa zaś zwrócone ku środkowi 

 pomiędzy sobą równe, po 5 m. m. szerokie. Zazwyczaj wszystkie trzy kanty włókien są zupełnie gład- 

 kie, ostre, wtedy i błonka górna zarodni jest także zupełnie gładka, jednostajna. Niekiedy jednak kant 

 włókna zwrócony ku środkowi opatrzony jest bardzo licznymi, gęsto obok siebie stojącymi, frędzelko- 

 watymi wyrostkami, od 2,5 do 6 m. m. długimi. Wyrostki te są stale bezbarwne i jeżeli znajdują się 

 na włóknach wówczas pokrywają i spodnią stronę dzwoneczkowatego wierzchołka zarodni. Barwa 

 ścianki i włókien pod drobnowidzem jasno-ochrowo-brunatnawa. Leżnia mnićj lub więcej silnie roz- 

 winięta, badana drobnowidzowo, ukazuje wiele delikatnych, bezbarwnych błonek, mniej lub więcej 

 z sobą pospajanych. Wreszcie wypada mi dodać, że rozmieszczenie zarodni jest zupełnie symetryczne, 

 w danym punkcie spotykają się zawsze trzy włókna sąsiednich sobie zarodni. Pierwoszcznie w po- 

 czątku szkarłatne. 



Znajdowanie się. — Sadlandya (Schumacher); Turyngia (Wallroth); Niederwalluf nad Renem 

 (Fuckel); Strasburg (Stahl); Perigord (Tegnier); Somerestschire (Broome);i poza granicami Europy : 

 La Callew Algeryi (Durien) ; nad rzeką Swan w Australii (Drumond). 



Enteridium Ehren. Mylnik. 



Zrosłozarodnie pokryte delikatną, błonkowatą korą. Zawartości pojedynczych zarodni połączone 

 przez duże symetrycznie rozmieszczone we wszystkich ściankach istniejące otwory. Ścianki zarodni 

 tworzą' po wyproszeniu zarodników sieciowate, trójskrzydlne szkielety. 



