228 IA.MICTMK TOWAUZYSTWA NACE ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM VI. 



szne zmienić proponowana przezemnie dawniej nazwę rodzajową Licfflthalium na Enteridium, tern 

 bardziej, że ta ostatnia została utworzoną wyłącznie dla mylnika. 



Opis. — Pierwoszcznie tego gatunku są pierwotnie miniowo-czerwone, następnie przyjmują barwę 

 czarno-brimatną, wreszcie w dojrzałym stanie stają się oliwkowemi. Pierwoszcznie zasuszone w róż- 

 nych chwilach rozwoju i formowania się zrosłozarodni są czerwone, jasno-żółte lub brunatno-czarne. 

 Kształt zrosłozarodni bywa bardzozmienny, albo są to płaskie poduszeczki, zaledwie 1JM. wysokie, albo 

 też półkuliste ciałka, wielkości grochu lub większe do 6 M. wysokie. Niekiedy pierwoszcznie rozdzie- 

 lają się na bardzo drobne części, tak, że zrosłozarodnia może się składać tylko z trzech zarodni, a nawet 

 zostać zredukowaną do pojedynczej zarodni; wówczas są one wielkości ziarnka gorczycy lub nieco 

 większe, ścianki pojedynczych zarodni nie rozwijają się, tak że z wielką łatwością można je wziąść za 

 maleńkie zarodnie bezkosmka. Barwa ich kory w dojrzałym stanie od przeświecających zarodników 

 oliwkowa, lśniąca, niekiedy szczególniej w spłaszczonych nader delikatna i pięknie mieniąca się ko- 

 lorami tęczy. O budowie mylnika mówiliśmy powyżej; liczne zarodnie są mocno poskupiane, 

 w pewnych więc miejscach graniczą ze sobą dwie, w innych trzy zarodnie. Ścianki odgraniczające je są 

 pojedyncze i znikają zupełnie w tych miejscach gdzie dwie zarodnie z sobą graniczą, otwory te są 

 bardzo wielkie, pozostające zaś ścianki w tych miejscach gdzie trzy zarodnie z sobą graniczą, muszą 

 tworzyć naturalnie trójskrzydlne szkielety. Te trzy skrzydła ważkich błon, będące resztkami ścianek 

 sąsiednich zarodni, stykają się pod równymi kątami. Razem zaś tworzą one niby sieć o okach bardzo 

 wielkich, rozmiarach sieci stale trójskrzydlnych. Ta niby sieć przyrośnięta do dna zrosłozarodni jest 

 dość nikła, lecz że w górnej części przyrasta do papierowej kory, przeto dopóki ta ostatnia istnieje 

 i ona też pozostaje. Kora, szkielety pozostałych ścianek i niekiedy rozwijająca się leżnia są pod dro- 

 bnowidzem zupełnie jednostajnymi brndno-żółto zabarwionemi błonami. W tych razach, gdy kora 

 pięknie się mieni jest błonką prawie zupełnie bezbarwną. Zarodniki są poskupiane w kupki po cztery 

 do dwudziestu trzech. Kształt pojedynczego zarodnika właściwy, pomiędzy wszystkimi śluzowcami, 

 tylko temu gatunkowi; są to wycinki koła o promieniu od 9,4 do 8,9 m. m. mające, średnicy od 10,8 

 do 11,6 m. ni., a bok ostrokręgu długi od 6,5 do 1,1 m. m. Tylko wypukła powierzchnia pokryła 

 jest licznymi, tęgimi kolcami. 



Znajdowanie się. — Szwccya (Pries); Zellandya (Schumacher); Warszawa (Alexandrowicz); Berlin 

 (Ehrenberg); Hoyerswerda (Preuss) ; Preiburg (De Bary); Johannisberg nad Renem (Fuckel). 



Następujące gatunki opisane jako bezkosmki nie są mi znane : 



1834. Licea epiplty! la. Sz., A mer fg., n° 2318. 



1834. Licea macrospora. Sz. Amer. fg., n°2317, z synonimem Lignyotaumbrina. Fr., Sm. Vg. Sc, 

 p. 459. Okazów oryginalnych nie widziałem, nie mogę więc nic sądzić, o ile utworzenie 

 nowego rodzaju, proponowane przez Friesa jest słu?znem. 



1873. Licea microsperma . B. et C. Cfr. Grevil., 1. c, n° 367. 



1834. Licea nitens. Sz., Amer. fg., n° 2319. 



1773. Licea Lindheimeri. B. Cfr. Grevil. 1. c. n° 369. 



1848. Licea per reptans. Brk., Gard. Chroń., p. 451; cfr. Am. of N, 1850, p. 3C7. Z opisu możnaby 

 to uważać za Stemonitis Tubulina A. et Sz. 



1873. Licea spermoides B. et C, Cfr. Grevil., 1. c, n°368. 



