ŚLUZÓWCE. 23;, 



v. Delicatula. Węzły zanikowo wykształcone, nader drobne, zaledwie pod drobnowidzem widzialne. 



Pierwoszcznie tego gatunku są mleczno-białe według Schradera. Leżnia zazwyczaj wykształcona, 

 ciemno-orzechowo-purpurowa. Trzoneczki szydłowate, wydłużone, skrzywione, bardzo różnej dłu- 

 gości, zazwyczaj od dwóch do trzech razy od zarodni dłuższe, niekiedy znacznie bo do ośm razy 

 węższe lub nawet znikająco krótkie. Zarodnie kuliste, często pod spodem lekko spłaszczone, zazwy- 

 czaj 3/4 M. średnicy mające, niekiedy znacznie większe lub zaledwie 1/3 M. szerokie, już wyprosto- 

 wane już najczęściej na bok zwisłe. Koszyczek zawsze wykształcony, zajmuje dwie piątych lub jedne 

 trzecią dolnej części zarodni, zazwyczaj talerzykowaty, rzadziej prawie półkulisty, brzeg jego gęsto 

 wyzębiony, o zębach bardzo licznych, niekiedy do pięćdziesięciu dochodzących. Masa zarodników za- 

 zwyczaj brudno-żółta, niekiedy pomarańczowo-ochrowa. Sieć zgrubień stosownie do odmiany dość 

 różnego pokroju. W formach przejściowych do poprzedniego gatunku (v. aurantioides) węzły są 

 mniej więcej wydłużone, kształtów nieregularnych, licznie i głęboko wyzębione. W formach typo- 

 wych węzły są więcej regularne, najczęściej pięcio lub sześciokątne. Nareszcie w odmianie nazwanej 

 delicatula tak drobne, że tylko pod drobnowidzem widzialne. Sieć zgrubień jest w tej ostatniej od- 

 mianie nader gęsta. Koszyczek bywa najczęściej gładką jednostajną błoną, niekiedy jednak posiada 

 liczne zziarnienia w podłużnych smugacb. Węzły zazwyczaj zziarnione, w wydłużonych mniej, wówczas 

 do 3,o m. m. wysokie, w zaokrąglonych zziarnienia są często nader silne, tak że węzły są na zewnątrz 

 mocno wypukłe, do 10,7 m. m. wysokie. 



Znajdowanie się. — Gatunek ten należy do dość pospolitych w całej Europie w pierwszych dwóch 

 formach. Odmianę y widziałem tylko z okolic Warszawy znalezioną przez Alexandrowicza. 



l~28. C. tenella. Schrad. /'. piękny. — Zarodnie kuliste, wyprostowane lub nieco zwisłe, orze- 

 chowe. Masa zarodników brudno-żółta. Trzoneczki szydłowate, cienkie, lekko skrzywione, ciemne, 

 orzechowo-purpurowe. Koszyczek zazwyczaj rozwinięty, półkulisty, o brzegu nieregularnie poszarpa- 

 nym. Zgrubienia nitkowato cienkie, w gęstą sieć połączone, w punktach zbiegu liczne węzły 

 tworzące. Węzły zupełnie zaokrąglone, wypukłe. Zarodniki żółtawe, 5 do 6,5 ni. m. wielkie. 



1797. Cribraria tenella. Schrad., Nov. pi. gen., p. 6, t. 3, f. 2, 3. 



1808. Tricbia rufescens, 7 tenella. Poir., Enc, VIII, 1. c, n° 31. 



Opis — Gatunek ten z pokroju do przetaczka pospolitego a z sieci zgrubień do p. zmiennego po- 

 dobny, różni się wybornie węzłami. Z nadzwyczaj delikatnej ciemno-purpurowej leżni podnoszą się 

 liczne, szydłowate, z lekka pozginane, cienkie, orzechowo-purpurowe trzoneczki. Zazwyczaj są one 

 dwa razy od zarodni dłuższe, niekiedy znacznie dłuższe lub też nawet krótsze. Zarodnie mniej więcej 

 ł/2 M. średnicy dochodzące lub większe, wyprostowane lub zlekka zwieszone. Jej koszyczek i sieć 

 zgrubień ciemno-orzechowe i zazwyczaj lśniące. Koszyczek rozwinięty, zajmujący nieraz prawie całą 

 dolną połowę zarodni, ma brzegi nieregularnie poszarpane. Węzły sieci są najzupełniej zaokrąglone, 

 często na zewnątrz lekko wypukłe. Z każdego węzła rozchodzą się promienisto na wszystkie strony 

 cieniuteńkie, nitkowate zgrubienia, łączące wszystkie węzły pomiędzy sobą. Koszyczek i węzły mają 

 blonkę dość tęgą jasno-orzechową, mocno zziarnioną. Zziarnienia koszyczka są podłużnemi smugami. 



Znajdowanie się. — Nader rzadki gatunek widziałem tylko okazy z okolic Warszawy zbierane przez 

 A.lexandrowicza. 



129. — C. microcarpa. [Schrad.). P. makówka. — Zarodnie kuliste, wyprostowane lub 

 zwieszone, orzechowe. Masa zarodników żółtawa lub orzechowo-żółta. Trzoneczki nitkowato-cienkie, 



