238 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM VJ. 



Znajdowanie się. — Gatunek bardzo rzadki, widziałem okazy z okolic Salemu w Baderiskićm 

 (Jack) i. z Francy i (Desmaziers). 



133. C. macrocarpa. Schrad. P. kruchy. — Zarodnie gruszkowate lub przewrotnie jajo- 

 wate, wyprostowane, żółtawo-orzechowe. Masa zarodników brudno -żółta. Trzoneczek gruby, tęgi, 

 kruchy lekko pozginany, orzcchowo-czarniawy. Koszyczek jedne trzecia dolnśj części zarodni zajmu- 

 jący lejkowaty często nader silnie podziurawiony, o brzegu nadzwyczaj nieregularnie poszarpanym, 

 o zębach przechodzących nieraz od razu w bardzo wydłużone węzły. Sieć nieregularna, o węzłach 

 kilkakrotnie dłuższych jak szerokich, rozgałęziających się nieraz w pojedyncze lub rozwidlone odnogi, 

 o bokach mocno powyzębianych, połączonych nitkowato cienkiemi włóknami. Zarodniki żółtawe, o 

 do 6,5 ni. m. wielkie, gładkie. 



1797. Cribraria macrocarpa. Schrad., Nv. pi. gen., p. 8, t. 2, f. 3, 4. 



1808. Trichia macrocarpa. Poir., Enc, 1. c, VIII,,n° 30. 



Opis. — Czarno-niebieskawe pierwoszcznie tego gatunku zostały w swoim czasie opisane przez 

 Persoona pod nazwą Mesenterica ccerulea. Z nader delikatnej ciemnej leżni podnoszą się krępe, dłu- 

 gości zarodni wyrównywające lub nieco krótsze trzoneczki. Są one nieznacznie zwężające się ku górze, 

 przeszło 1 M. wysokie, grube, tęgie i nader kruche. W wierzchołku rozszerzają się w lejkowaty koszy- 

 czek zajmujący już jedne czwartą, już niekiedy przeszło jedne trzecią dolnćj części zarodni. Niekiedy 

 już od połowy wysokości jest on mocno podziurawiony ku górze, im wyżej, tem dziury stają się wię- 

 ksze. Podziurawienie to może jednak albo nie być należycie rozwiniętśm albo wykształca się tylko na 

 jednej stronie koszyczka albo znika nawet prawie zupełnie. Brzeg koszyczka jest najnieregularniej 

 poszarpany, zęby jego przechodzą jużto w licznie cienkie włókienka, już też zwężone przebiegają ku 

 górze jako węzły. Węzły są tu nieraz kilkanaście razy dłuższe jak szersze, mocno powyzębiane, a każdy 

 ząb przechodzi w cienkie włókna łączące pomiędzy sobą węzły we wspólną sieć zgrubień. Bardzo 

 często sąsiednie dwa węzły zlewają się z sobą, czyli co na jedno wychodzi, można powiedzieć, że 

 węzły rozgałęziają się w odnogi, już wolne, już rozwidlające się. W ogóle cała sieć zgrubień odznacza 

 się nadzwyczaj niesymetryczną siecią zgrubień, niestałością budowy koszyczka. Tylko zziarnienie 

 wszystkich części jest tu zawsze nadzwyczaj silne, i powoduje nadzwyczajną kruchość całej zarodni, 

 tak, że zazwyczaj w zbiorach pod nazwą Cribraria macrocarpa znajdują się tylko kawałki trzonków, 

 a reszta zarodni jest najzupełniśj pokruszona. To co tu opisałem pod nazwą Cribraria macrocarpa 

 jest z pewnością przetaczkiem, który Fries rozumie pod tćm nazwiskiem. Czy śluzowiec opisany przez 

 Schradera jest tym samym, lego zaręczyć nie mogę, albo rysunek jego nie jest wierny, wielkość 

 zarodni przesadzona, albo też okazy które widziałem nie są dostatecznie wykształcone i dlatego po- 

 kazują inną budowę sieci zgrubień. 



Znajdowanie się. — Widziałem okazy z okolic Freiburga w Bryzgowii (De Bary) i z Dole pod Ge- 

 newą (Farlow). 



134. C. ar gillacea. Pers. P. gromadny. — Zarodnie skupiono stojące o trzoneczku znika- 

 jąco-krótkim. Masa zarodników barwy gliniastej. Ścianka zarodni trwała, po dokładnem dojrzeniu 

 pięknie lśniąca się. Na wewnętrznej stronie opatrzona nieregularną siecią zgrubień, o włóknach od 

 dołu szerokich, ku górze coraz węższych. Koszyczka w ścisłem znaczeniu brak zupełny. Zarodniki 

 jasne, o do 6,5 m. m. wielkie. 



1790. Stemonitis sphserocarpa. Schrank. in Bot. Mag., XII, p. 20, n° 27. 



