ŚLUZÓWCE. 241 



1720. Lycogala griseum majus. Mich., Nv. pi. gen., p. 215, t. 95, f. i. 

 1778. Lycoperdon fuscum. Hucls., FI. Angl. 2, p. 645. 

 1789. Mucor Lycogalus. Bolt., t. 133, f. 2. 



1791. Reticularia Lycoperdon. Buli.. Champ., p. 95, t. 446, f. 4, et t. 476, f. 1-3. 

 1797. Lycogala argentea. Pers., Disp., p. 7. 

 1801. Lycogala turbinatum. Pers., Syn., p. 157. 



1809. Strongylium fuliginoides. Dit. in Schrad. Neu. Bot, Jour., v. III, 3 et 4 St., p.55, t. II, f. 1. 

 1803. Fuligo Lycoperdon. Schum., FI. Stell., n° 1409. 

 1806. Reticularia argentea. Poir., Enc, 1. c, VI, n° 20. 

 1829. Reticularia umbrina. Fr., 1. c, III, p. 87. 

 — Corda., Ic, VI, p. 13, t. II, f. 36. 



Wzmianka historyczna. — Gatunek ten należący do nie rzadkich a przytćm dość okazałych śluzow- 

 ców, był już przez Michelego wspomniany. Pierwszy jednak dość dokładny opis i niezłe rysunki po- 

 kroju zostały podane przez Bulliarda. Persoon pomieścił go w rodzaju Lycogala. Ditmar znalazł okazy 

 samotka z zarodnikami zjedzonymi przez owady, a raczej produkty ich strawienia pod postacią 

 walców, i na tej zasadzie utworzył nowy rodzaj Strongylium. Rodzaj ten został opisany w Schradera 

 Neues Journal fuer Botanik z r. 1809, zuei. und drit. Stueck, na stronie 55. Ditmar prowadził z Lin- 

 kiem korespondencyę i zapewne zawiadomił go o skutku swoich poszukiwań, które Link podał za 

 własną monetę, opisując Strongylium jako rodzaj przez siebie utworzony w tym samym dzienniku 

 Schradera, z tegoż roku lecz w pierwszym i drugim zeszycie na str. 17. Wreszcie wypada mi wspo- 

 mnieć, że Fries podciąga tutaj Trichoderma fuliginoides Persoona jako synonim, na co się zgodzić nie 

 mogę. Persoon sam wspomina (w Abhandlung ueber die essbaren Schwemme, p. 82), że jego Tricho- 

 derma fuliginoides jest czemś rożnem od Strongylium fuliginoides Ditmara. Co to jest, tego nie wiem, 

 ale jeżeli Persoon pod tem nazwiskiem opisał niejakiś grzyb ale rzeczywiście śluzowiec, to w takim 

 razie wypadłoby odnieść tę nazwę do Amaurochajte atra (Fr.). Nazwy Friesaani Persoona przyjąć nie 

 mogłem, kora różnie bowiem bywa zabarwiona, zostawiłem więc pierwotne nazwisko Bulliarda. 



Opis. — Kształt i rozmiary samotka, jak wszystkich zrosłozarodni, są bardzo zmienne. Średnica 

 wynosi od 8 M. do 7 centymetrów, wysokość zaś od 3 M. do 4 centymetrów. Na powierzchniach po- 

 ziomych rozwijają się formy spłaszczone nieposiadające leżni, na pionowych zaś więcej krążkowate, 

 od góry przechodzące w leżnię. 



Typowo rozwinięta kora jest umbrowo-brunatna, zupełnie gładka i ćma, nader krucha. Składa się 

 ona z grubej warstwy jednorodnego drobnoziarnistego pierwoszcza, w pewnych odstępach poprze- 

 dzielanego na komory błoną biegnącą z góry na dół w pionowym lub nieco ukośnym kierunku. Nie- 

 kiedy jednak kora wydaje się być mniej lub więcój srebrzysto-lśniącą, od pokrywających ją siecio- 

 watych mas pierwoszcza zakrzepłego w liczne delikatne przejrzyste błonki, leżące niekiedy na sobie 

 w kilku warstwach i stykające się w licznych punktach. Niekiedy ilość pierwoszcza niezużytego do 

 budowy zrosłozarodni jest bardzo znaczna i wówczas pokrywa ona powierzchnię kory pod postacią 

 brudno-żółtych, nieregularnych, zdębniałych krup. Takie krupy pokrywają w tych razach i powierz- 

 chnię leżni. 



ART. i. i 



