242 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCJSLYCfl W PARYŻU. — TOM VI. 



Leżnia nieraz niewystępująca po za granice zrosłozarodni, tworzy tylko jej dno i zrasta się gładko 

 z korą. Składa się ona z licznych bezbarwnych błonek od dołu przystających do siebie tylko falo- 

 wato, a ku górze przechodzących w niby miękiszową tkankę. Niektóre fałszywe komory Łój tkanki są 

 wypełnione istotą ustrojową, brunatno zabarwioną, podzieloną na liczne wielościenne części, jednćm 

 słowem są one zanikowemi zarodniami. 



Podsady drzewkowato rozgałęzione, poprzyrastane do' licznych miejsc dna zrosłozarodni, są stale 

 umbrowo-brunatne, dość sztywne. Są to cienkościenne rury przechodzące jużto we wstążkowate 

 spłaszczenia, już w nieregularnie poszarpane błonkowate wyrostki. Z boków i wierzchołka podsad 

 i z błonkowatych ich wyrostków bierze początekwłośnia o rurkach nader cienkościennych, pustych, 

 w wielu miejscach podziurawionych, lub zamieniających się w płaskie poszarpane błonki połączone 

 w luźną, nieregularną sieć. Włośnią jest zupełnie niesprężystą i po wyproszeniu zarodników w części 

 wypada z nimi, w części zaś zwiesza się ku dołowi. 



Zarodniki mają kształt jajowaty, są 8,3 m. m. długie,' w węższej połowie zupełnie gładkie, w szer- 

 szej opatrzone sieciowatemi zgrubieniami. 



Znajdowanie sio. — Zrosłozarodnie samotka są dość częste w całój Europie; występują jednak za- 

 zwyczaj pojedynczo na pniach lub korze drzew, nieraz w wysokości przeszło dwóch metrów od ziemi. 



Następujące śluzówce opisane pod samotkiem nie są mi znane: 



1868. Beticularia affinis. B. et C, Berk. Cub., n° 522, wLinn. Soc. Jour., X, p. 346. ; Cfr.Grew, 

 1. c.,n°340. 



1834. Beticularia applanata. Sz., Amer. fg. n° 2376. Non. Berk. ! 



1868. Beticularia atro-rufa. B. et C, Berk Gub., n° 523, w Linn Soc. Jour., X, p. 346. 



1851. Beticularia entoxantha. Berk., w Hook. Bot. Jour., v. III, p. 201. 



1868. Beticularia pyrrhospor a. Berk., Cub., n° 521, w Linn. Soc. Jour., X, p. 346. 



1834. Reticularia Strongylium. Sz., Amer. fg., n° 2374. 



1868. Beticularia venulosa. B. et G., Berk. Gub., n° 524, w Linn. Soc. Jour., X, p. 346. 



RZĘD PYSZNIAKI. (CALONEMEjE.) 



Ścianka zarodni, zarodniki i włośnią, w jednej zarodni zazwyczaj jednakowo zabarwione. Barwy 

 różne; od żółtej do brunatnej lub kasztanowatej, rzadziej oliwkowo-zielone lub szarawo -białe. 

 Włośnią zazwyczaj silnie rozwinięta. Pojedyncze nitki albo sieci, jużto zupełnie wolne, już też przyro- 

 słe do pewnych miejsc ścianki zarodni. Ich ścianka nader rzadko gładka, zazwyczaj opatrzona na ze- 

 wnątrz wyskakującemi zgrubieniami ; te wężownicowate, lub też pod postacią licznych kolców, bro- 

 daweczek, albo poprzecznych pierścieni. Stale bezpodsadowe. Zwapnienia wyjątkowe i wyłącznie 

 tylko w ściance zarodni. Niekiedy zrosłozarodnie pokryte tęgą, podwójną, barwnymi pęcherzykami 

 opatrzoną korą. 



