ŚLUZÓWCE. 243 



Pokrewieństwo 1. — Kędziorkowate (Trichiacese). 



Bezwapienne, siedzące lub trzoneczkowate zarodnie, zazwyczaj nieregularnie pękające. Ścianka 

 zarodni pojedyncza lub podwójna. Wewnętrzna, jeżeli występuje, otacza ze wszech stron i tem samem 

 oddziela masę zarodników i włośni od rurki trzonka. Włośnią jużto o nitkach pojedynczych, w obu 

 końcach zwężonych, już też w sieć połączonych, o ściance cienkościennćj, wężownicowatemi zgru- 

 bieniami opatrzonej. Ścianka zarodni, włośnią i zarodniki jednej zarodni zazwyczaj zabarwione je- 

 dnakowo, najczęściej żółto, rzadziej oliwkowo, lub brunatno. 



Kędziorek. — Triciiia Hall. 



Rurki włośni pojedyncze, wolne, w obu końcach zaostrzone, wyjątkowo tylko niekiedy roz- 

 widlone. 



Wzmianka historyczna. — W roku 1768 stworzył Haller nowy rodzaj Trichia, w którym pomieścił 

 oprócz gatunków tu dziś zaliczonych, wszystkie Arcyrie i Stemonitis. Rodzaj ten został przyjęły 

 w roku 1791 i przez Bulliarda, ale w zupełnie innem znaczeniu. Bulliard pod nazwą Trichia opisuje 

 gatunki należące do Clathroides i Clathroidastrum Michelego, czyli do Stemonitis Gleditscha, z doda- 

 tkiem po raz pierwszy przez siebie odkrytej Diachei. Wszystkie zaś prawdziwe Trichie są połączone 

 wraz z wieloma innymi śluzowcami pod nowo utworzoną nazwą Sphserocarpus. Dopiero w kilka lat 

 potem, wskrzesił Persoon rodzaj Trichia Hallera w właściwem dziś pojmowanym znaczeniu. Pomimo 

 to, że określenie które dał dla tego rodzaju, było wzięte wyłącznie z cech zewnętrznych, jednakże 

 wszystkie gatunki, które opisał pod Trichia, tutaj rzeczywiście należą. To samo stosuje się najzupeł- 

 niej do Friesa, który nieregularny sposób pękania Trichii uważał za najważniejszą cechę, różniącą ją 

 od Arcyryi pękającej szwem kołowym dolnym. Wiemy z części ogólnej jak powoli postępowały i roz- 

 wijały się nasze pojęcia, co do budowy sprężyć kędziorka, liczne imiona mają w tym postępie zasługę. 

 Dopiero jednak de Bary w roku 1859, użył szczególnego sposobu zgrubienia włośni za cechę chara- 

 kterystyczną rodzaju i tym sposobem położył podstawę, na zasadzie którćj Wigand rozwinął dalej 

 swoje poglądy. 



136. T. fallax. Pers. K. mylny. — Zarodnie wartołkowate, lśniące, trzoneczkowate, w róż- 

 nych odcieniach żółte; o trzoneczku ciemniejszym, wypełnionym wielokątnemi bryłkami istoty ustro- 

 jowej, przechodzącej ku końcowi bezpośrednio w coraz foremniejszei okrąglejsze,aż do zupełnie nor- 

 malnych zarodników. Sprężyce wrzecionowate, od 4 do 5,8 m. m. szerokie w środku, ku końcom zwę- 

 żające się stale, lecz nieznacznie, wreszcie przechodzące w kolec od czterech do sześciu razy dłuższy 

 od szerokości sprężycy, gładki. Skrętów zgrubień trzy mało wystających, poprzedzielanych węższemi 

 lub również szerokiemi dolinami. W niektórych razach większość sprężyć rozgałęziona na kilka, ró- 

 wnież jak w typowych zakończonych, odnóg. Zarodniki od 10 do 12,5 m. m. wielkie, delikatnie bro- 

 daweczkow T ate. 



1770. Mucor capitulis pyriformibus. FI. Dan., t. 647, f. 2. 



1778. Mucor miniatus. Jaccp, Misc. austr., t. 299. 



