244 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM VI. 



1790. Steraonitis flavescens. Schrank., 1. c, p. 19, n° 23. 



1792. Lycoperdon aggregatum. Liljcbl., FI. Scan. 2, p. 460. 



1793. Lycoperdon pussillum. Hedw., Abh.,p.35, t. III, f. 2, 



1797. Trichia fallax. Pers., Obs., i, p. 59, n°112, f. III, t.4 ; 5. Nees., Sys., f. 113, Corda.,Icon, 

 v. IV, p. 34, VII, f. 97. 



1803. Physarum pyriforme. Schum., FI. Ssell., n° 1448. 



1803. Trichia virescens. Schum., FI. Śśell.,n° 1459. 



1817. Trichia cerina. Ditm.,1. c. III, 1, p. 1,5 t. 23, Nees. jun., t. 9. 



1817. Trichia fulva. Purt., Brit. pi., III, n° 1534. 



1863. Trichia clayata. Wgd., 1. c, n° 3, non Pers. J 



1863. Trichia furcata. Wgd., 1. c, n° 4. 



— Arcyria elongata. Bongard., Herb.! 



Wzmianka historyczna. — Pierwsze dwa synonimy któreśmy tu odnieśli opisuję niedojrzały jeszcze 

 stan tego śluzowea. Pierwszy dokładny opis i wyborny rysynek został podany przez Hedwiga, który 

 miał przed sobą okazy o włośni rozwidlono], opisane w ostatnich czasach przez Wiganda pod nazwa 

 Trichia furcata. Wkrótce potem kędziorek ten otrzymał przez Persoona nazwę : Trichia fallax, którą 

 przyjęliśmy jako najwłaściwsza z całego szeregu tu należących nazwisk. Trichia cerina Ditmara jest 

 odmianą właściwego pokroju, o której poniżej wspomniemy. Wreszcie wspomnieć wypada, że Wi- 

 gand w swojej monografii kędziorek mylny opisuje aż pod trzema nazwiskami, normalna i typowa 

 forma zupełnie dojrzała nosi tu nazwę T. clavata ; Trichia fallax jest tym samym kędziorkiem, ale nie 

 zupełnie dojrzałym, ztąd o ściance ćmój, czarnej lub minjowo-czerwonej ; wreszcie T. furcata, ja- 

 keśmy to już powyżćj wspomnieli, posiada sprężyce rozwidlające się w końcach. 



Opis. — Pierwoszcznie tego gatunku są śnieżno-białe, w dalszym rozwoju, w czasie formowania się 

 zarodni, trzoneczek ich pozostaje białym, a zarodnie przyjmują barwę miniowo-czcrwoną. Dojrzałe 

 są prawie zawsze pięknie lśniące, ale barwy zmiennej, najczęściej ochrowo-żółte, niekiedy jednak 

 ciemne, prawie woskowo-żółte, lub też prawie oliwkowo-zielonc. Trzoneczek jest stale ciemniejszy, 

 szczególniej ku nasadzie podłoża, gdzie stale jest czarniawo -kasztanowaty, i ztąd barwa jego staje się 

 coraz jaśniejszą ku górze, aż wreszcie nieznacznie przechodzi powoli w barwę właściwą ściance zaro- 

 dni. Kształt zarodni, jej szerokość, wysokość i długość trzonka są w tym gatunku bardzo zmienne, 

 jak to najlepiej przekonać się można z następującej tablicy. 



