SI.CZOWCE. 



24! 



Zarodnie kształtu : 



Wartołkowatego 



Maczugowatego 



Wartołkowatego 



Maczugowatego. 



Wartołkowatego , forma 

 typowa najczęściej się 

 przytrafiająca 



Gruszkowatego lub maczu- 

 gowatego 



Największa 



szerokość 



zarodni 



Wysokość 

 zarodni 



Długość 

 trzonka 



Wysokość 



zarodni 



wraz z trzonkiem 



wyrażona w milimetrach 



5/6 — 



1 



1/2 



5/6 — 



1 



1 1/2 



5/6 — 



1 



1 



1 1/4 





2 



1 





1 1,2 



1 1/4 





1 1/2] 



1 1/2 





2 



1 



1 12 



1 



1 



1 1/2 



2 1/2 

 3 



1 li 

 1 1/2 

 2 

 3 



3 — 3 1/2 



7 



Go do pokroju można odróżnić trzy następujące formy : 



a. Minor. Znrodnie zazwyczaj wartołkowate, rzadziej gruszkowate, lub maczugowate, ciemno- 

 ochrowe, lub ochrowo-brunatne, do 1 1/2 M. wysokie. 



p. Genuina. Zarodnie zazwyczaj wartołkowate, rzadziej gruszkowate lub maczugowate, ockrowo- 

 żółte, niekiedy oliwko-zielone, od 2 do 3 1/2 M. wysokie, 



y. Cerina. Dit. Zarodnie gruszkowate, zazwyczaj oliwko-żółte, od 4 do 5 M. wysokie. 



Wszystkie te formy uważane pod względem kształtu sprężyć mogą być : 



1. Simplex. Sprężyce wrzecionowate, pojedyncze, o dwóch tylko końcach. 



2. Furcata. Sprężyce najczęściej w końcach rozwidlające się, niekiedy i w środku dające odnogi ; 

 końców od trzech do dziesięciu. 



Zarodnie są najzupełniej gładkie, wydęte, lśniące, ku dołowi nieco podłużnie pomarszczone, wre- 

 szcie zmarszczki te przechodzą w bardzo wyraźne podłużne fałdy rurki trzonka. Trzoneczek bywa jużto 

 wyprostowany już najczęściej nieco łękowato skrzywiony. Zarodnie pękają najczęściej w wierzchołku 

 nieregularnymi rysami, nie rzadko jednak napotykają się okazy, których zarodnie pękają szwem ko- 

 łowym, w pierwszym więc razie brzeg zarodni po ich otwarciu jest poszarpany, w drugim ucięty. 



Co do wewnętrznej budowy kędziorek ten jest jedynym pomiędzy wszystkimi trzoneczkowatymi 

 kędziorkami, których trzonek wraz z zarodnią tworzą jedną tylko wspólną jamę, ztąd też w kędziorku 

 tym zawartość rurki trzonka jest nader różna od zawartości trzonków innych kędziorków. Ścianka 

 zarodni jest błoną, o ileż dojrzałych okazów sądzić można, najzupełniej pojedynczą, na wierzchołku 

 zarodni nader cienką, gładką, delikatną, ku dołowi coraz tęższą, podłużnemi smugami zgrubiałą, 

 zgrubienia te przechodzą w nader grubą, nieprzezroczystą, tęgą błonę rurki trzonka, tworząc tam na 

 zewnątrz wyskakujące fałdy. Błona ta jest zawsze zabarwiona różnie, stosowmie do barwy zarodni, a 

 na zewnątrz, szczególniej w rurce trzonka pokryta tęgą, bezbarwną warstwą. 



Niekiedy, szczególniej w okazach nieco niedojrzałych, a zatem ćmych, można dostrzedz na ze- 

 wnątrz błony szczególne zgrubienia pod postacią delikatnych sieci, o oczkach delikatnych. Już Wi- 



