śluzówce. 247 



watę, jużto pojedynczo stojg.ce, jużto o trzoneczkach zlepionych z sobą wzdłuż całej długości w jedne 

 wiązkę uwieńczona licznemi zarodniami. Barw zmiennych, najczęściej ciemno-czerwono-brunatne, 

 lub czarno-brunatne, rzadziej żółto lub kawowo-brunatne, ćme. Masa zarodnikowi sprężyć oddzie- 

 lona od jamy trzonka osobna błona, otaczająca ja ze wszech stron; brudno ochrowo-żółta, cynamo- 

 nowa lub żółto-rdzawa, rzadziej- czysto-żólta. Trzoneczki mocno pofałdowane, barwy ścianki zaro- 

 dni, już sztywne i wyprostowane, już zwisłe i leżące. Sprężyce wrzecionowatej środku do 4,2 m. m. 

 szerokie, pod koniec nieznacznie zwężające się, wreszcie przechodzące w gładki raz do dwóch razy od 

 szerokości spręży cy dłuższy kolce. Wężownice trzy na prawo biegnące, mocno wystające, po 

 przedzielane równemi lub nieco węższemi dolinami. Zarodniki od U ,o do 13,3 wielkie, o błonie tęgiej 

 grubej, delikatnie brodaweczkowate. 



1783. Lycoperdon bombacinum. Batsch., El. fung., n° 28, p. 153. 



1791. Stemonitis Botrytis. Pers. in Gmel. Sys. Nat., p.1468, n° 19. 



1797. Trichia Botrytis. Pers., Disp., p. 9. ; Ic. pic, fąsc. II, p. 27, t. XII, f. 1,2. 



1797. Trichia Botrytis. Pers., [i minor. Pers., Disp., p. 54 



1799. Trichia serotina. Schrad., Jour. Bot., v. 2, p. 67, n° 20, t. 3, f. 1. 



1803. Spha?rocarpus fragilis. Sow., Eng. Fg., t. 279. 



1823. Trichia notata. FI. Dan., t. 1680. 



1825. Trichia badia.Fr., Stirp. femsj., p. 83. 



1829. .Trichia pyriformis. Fr., Sys. Myc, III, p. p. 184. 



1837. Trichia Lorinzeriana. Corda. Ic, v. I, p. 23, t. 228, D. 



1873. Trichia pyriformis, p serotina. Bfski in Fck. Sym. 2 N., p. 75. 



Wzmianka historyczna. — Gatunek ten wspomniany po raz pierwszy w 1783 roku przez Batscha, został 

 później dokładnie opisany i odrysowany przez Persoona pod nazwa Trichia Botrytis. Nazwisko to nie- 

 właściwe, bo gatunek ten równie często znajduje się o zarodniach pojedynczo stojących, z tego więc 

 powodu pragnął je następnie zmienić Fries, i nazwał ja T. pyriformis, cytując niby tu należące syno- 

 nimy : Mucor pyriformis Leersa, Stemonitis pyriformis Rotha, Trichia pyriformis Hoffmana. Tym- 

 czasem pierwsze nazwisko jest z pewnością synonimem strzępka błyszczącego, drugie kędziorka 

 złocika, a trzecie nie tu a do zapletki maliny odnieść wypada. Zresztą według mnie nazwiska « pyri- 

 formis » nie należy używać dla żadnego kędziorka, bo było dawane zbyt różnym gatunkom. I tak : 



Clathroides pyriforme Haller, 1742, jest Hemiarcyria rubiformis. 



Mucor pyriformis Scopoli, 1772, jest Trichia nigripes. 



Trichia pyriformis Willdenow, 1787, jest Trichia nigripes. 



Stemonitis pyriformis Rolh, 1788, jest Trichia chrysosperma. 



Trichia pyriformis Yiilars, 1789, jest Trichia nigripes. 



Trichia pyriformis Hoffmann, 1790, jest Hemiarcyria rubiformis. 



Stemonitis pyriformis Persoon, 1791, jest Trichia turbinata. 



> 



