243 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM W. 



Trichia pyriformis Sibthrop, 1794, jest Hemiarcyria clayala. 



Trichia pyriformis Persoon, 1797, jest Trichia tarbinata. 



Trichia pyriformis Persoon, 1799, jest Trichia nigripes. ! 



Physarum pyriforme Schumachcr, 1803, jest Trichia fallax. 



Trichia pyriformis De Candolle, 1805, jest Trichia nigripes. 



Trichia pyriformis Fries, 1829, jest Trichia fragilis. 



Według tego wypadałoby nazwać Trichia nigripes, przedewszystkićm Trichia pyriformis, boi naj- 

 pierwsza i najczęściej była tak nazywaną, tymczasem, jeżeli gdzie to tu nazwisko to jest najnie- 

 właściwsze. 



Odrzuciwszy więc z tak ważnych powodów nazwisko Friesa, a uważając nazwę Persoona także za 

 niestosowną, przyjąłem dalśj nieco po tym ostatnim stojącą nazwę Sowerby'ego, jest ona nader trafna, 

 a załączona rycina przedstawia pokrój tego gatunku, w odmianie o trzoneczku pojedynczym, wy- 

 bornie. Jestto pierwsza rycina, bo Persoona jest rokiem późniejsza i przedstawia znów doskonale od- 

 mianę o trzoneczkach wiązkowatych. Trichia serotina Schradera i Trichia Lorinseriana Cordy są 

 dwiema odmianami dobrze opisanemi i odrysowanemi przez autorów, o których później więcej po- 

 wiemy. 



Opis. — Następujące odmiany dają się odróżniać : 



a. Genuina. Zarodnie gruszkowate, czerwono lub czarno-brunatne, niekiedy czarne, ćme; masa 

 zarodników i sprężyć cynamonowo lub rdzawo-brunatna, niekiedy brudno-ciemno-ochrowa, trzone- 

 czki sztywne, wyprostowane. Zdarza się: 1) simplex o trzoneczkach pojedynczych i 2) Botrytis o 

 trzoneczkach zrośniętych wiązkowato, uwieńczonych licznemi zarodniami. 



|3. Lorinseriana Horda. Zarodnie gruszkowate, jasno czerwono-brunatne, o powierzchni nieco 

 lśniącej; masa zarodników i sprężyć brudno ochrowo-żółta. Trzoneczki zazwyczaj niesztywne, łęko- 

 wa to skrzywione lub leżące. Bywa simplex lub Botrytis. 



y. Serotina Schrad. Zarodnie maczugowatelub gruszkowate, karminowo-brunatne, lub jasno-kasz- 

 tanowate; masa zarodników i sprężyć czysto żółta lub ochrowo-żółta; trzoneczki sztywne, wyprosto- 

 wane. Zdarza się simplex i Botrytis. 



Zanim będziemy mogli powiedzieć cośkolwiek o wartości tych odmian, musimy się naprzód zapo- 

 znać z budową zarodui właściwej wszystkim trzoneczkowatym kędziorkom, wyjąwszy kędziorka myl- 

 nego. Weźmy pod uwagę formę o trzoneczku pojedynczym, uwieńczonym temsamem jedną tylko za- 

 rodnią. Trzoneczek jest rurką o błonie nader tęgiej, mocno podłużnemi smugami zgrubiałej, jasno- 

 biunatnej. Smugi te wyskakują na zewnątrz, tworząc fałdy. Błona ta przedłuża się bezpośrednio w ze- 

 wnętrzną ściankę zarodni, w dolnej jej części jest jeszcze nieco podłużnemi smugami zgrubiała, cie- 

 mniejsza, w górnej części zupełnie gładka, jasno-żółtawa. Rurka trzonka wypełniona jest drobnoziar- 

 nistą pierwoszczowalą istotą, przenikniona barwnikiem, który w suchym stanie, jeżeli występuje 

 w znacznej ilości, jest zupełnie czarny i całą masę tworzy zupełnie nieprzezroczystą. Ta zabarwiona 

 istota pokrywa na wewnątrz całą ściankę zewnętrzną zarodni, od dołu grubą, ku górze coraz cieńszą 

 warstwą, tworząc jej brucino-żółtą błonę zupełnie nieprzezroczystą i nader kruchą. Gała masa zarodni- 

 ków i sprężyć otoczona jest ze wszech stron ciemno-żóltą błoną, zrośniętą najzupełniej z zewnętrzną 

 ścianką zarodni. W dolnej części zarodni błona ta oddziela naturalnie jamę trzonka od jamy zarodni. 



