250 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NA CK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM VI. 



nieznacznie zwężać, tutaj wyraźne zwężenie następuje dopiero w odległości mniej więcej 30 m. ni., 

 od końca; przed samym końcom przechodzą wreszcie w ostry kolec, prawie gładki, raz do dwóch 

 razy od szerokości spreżycy dłuższy. Skrętów wężownic trzy na prawo biegnących, mocno wystają- 

 cych, poprzedzielanych równemi lub nieco węższemi dolinami. Pod wpływem alkalii sprężyce pę- 

 cznieją nader silnie o 0,8 m. m., wewnątrz spostrzega się z łatwością walcowatą, drobno ziarnistą za- 

 wartość pierwoszczowat.ej natury, na zewnątrz zgrubienia wężownicowate pęcznieją silniej jak doliny, 

 •wyskakują mocniej na zewnątrz, występując teraz nawet na gładkich kolcach. Zarodniki od 11,5 do 

 13,3 m. m. wielkie, mają błonę tęgą, delikatnie brodaweczkowatą. 



Zarodnie pękają nieregularnie, rozpadają się pod wpływem wilgoci na wiclokątne kawałki, toż 

 samo za silnem dotknięciem. 



Znajdoiuanie się. — Gatunek ten należy do bardzo częstych w Europie; odmiana yjest bardzo 

 rzadka : Franeya (Trog); Salzburg w Austryi (Sauter); Szwecya (Fries). 



138. T. lateritia Lev. K. podobny. — Zarodnie gruszkowate, trzoneczkowate, wraz z trzo- 

 neczkiem brunatno-czarne, ćme. Masa zarodników i sprężyć ceglasto-czerwona, od jamy trzonka od- 

 dzielona osobną błoną, otaczającą ją ze wszech stron. Sprężyce wrzecionowate, ora. m. szerokie, na 



mniej więcej 50 m. m. od końca nieznacznie lecz stale zwężające się, przechodzące w ostry, prawie 

 gładki kolec. Wężownice cztery na prawo biegnące, bardzo szerokie, płaskie, na wypukłej stronie 

 spreżycy mocno naprzód wystające, poprzedzielane nieco węższemi dolinami. Zarodniki o błonie 

 tęgiej lecz gładkiej, od 10,8 do 12,5 m. m. wielkie. 



1846. T. lateritia Lśv. Ann. Sc. Nat. V., p. 167, n J 256. 



Opis. — Gatunek ten z pokroju i zabarwienia najzupełniej do niektórych odmian poprzedniego ga- 

 tunku podobny, posiada także zupełnie podobną tamtemu budowę. [ tu spotykamy rurkę trzonka 

 przedłużającą się w zewnętrzną ściankę zarodni, jego zawartość także alizaryną zabarwiona, tworzy 

 wewnętrzną warstwę na zewnętrznej ściance zarodni, która dlatego też jest nader kruchą. Masa za- 

 rodników i sprężyć także otoczona jest ze wszech stron tęgą, przenikliwą, łatwo pęczniejącą błoną, 

 tworzącą wewnętrzną ściankę zarodni i zrosła z zewnętrzną. Różni się od poprzedniego w okazach do- 

 tąd znanych barwą masy sprężyć i zarodników, na pierwszy rzut oka widocznie ceglasto-czerwonych, 

 a przedewszystkiem zarodnikami zupełnie gładkimi i budową sprężyć. Sprężyce pod drobnowidzem 

 uważane, są ciemno-żółte, oczywiście od alizaryny zabarwione, bo pod wpływem alkalii przyjmują 

 pięknie różową barwę. Podobnie jak w poprzednim gatunku, dopiero w pewnój (50 m. m.) odległości 

 od końca zaczynają się widocznie zwężać i przechodzą wreszcie w prawie gładki, spiczasty kolec. 

 Wężownic jest tu stale cztery na prawo biegnących, płaskich, lecz na wypukłej stronic skręconej 

 spreżycy mocno wystających pod postacią wypukłych karbów. 



Zarodnie są wysokie IM., trzoneczek od 2 do 7 M. Zazwyczaj stoją one pojedynczo, raz tylko 

 widziałem okazy w których cztery trzoneczki były z sobą spojone, ale tylko w samej podstawie. 

 O ile więc sądzić można z okazów dotąd znanych, gatunek ten nie tworzy jak poprzedni odmiany : 

 Botrytis. 



Znajdowanie sio. — Gatunek ten raz tylko został przywieziony prze?, Gaya z południowego Gnili do 

 Europy w bardzo licznych okazach, zapewne więc jest tam dość pospolity. 



139. T. Decaisneana. dBy. K. Decaisna. — Zarodnie gruszkowate, ochrowo-żółtc, bły- 

 szczące, trzoneczkowate ; o trzoneczkach ciemno czerwono-brunatnych, mocno podłużnie pofałdowa- 



