ŚLUZÓWCE. 2oi 



nych. Masa zarodników i sprężyć szafranowo-żółta, otoczona ze wszech stron błoną, będącą wewnę- 

 trzną ścianką zarodni i zrośniętą z zewnętrzną. Sprężyce walcowate, przed końcem rozdęte, następnie 

 przechodzące w kolec, od trzech do sześciu razy dłuższy od szerokości sprężycy, w końcu prawie 

 gładki i na bok zakrzywiony. Wężownic pięć do sześciu na prawo biegnących, spiczastych, z obu 

 stron sprężycy pod postacią karbów wystających, poprzedzielanych szerszemi dolinami. Zarodniki 

 od 10 do 11,6 m. m. wielkie, o błonie pokrytej delikatnymi i spiczastymi kolcami. 



Opis. — Kędziorek ten z pokroju do dwóch poprzednich podobny, posiada zupełnie taką same bu- 

 dowę. Rurka trzonka przedłuża się w zewnętrzną ściankę zarodni, jego fałdy rozszerzają się i na dol- 

 nej części zarodni. Wewnętrzna ścianka do pierwszej przyrośnięta, otacza ze wszech stron masę zarodni- 

 ków i sprężyć i oddziela ją od jamy trzonka. Występuje zawsze tylko w formach o trzoneczkach poje- 

 dynczo stojących. Od dwóch poprzednich oprócz różnego ubarwienia : zarodni, trzonka i masy 

 zarodników, różni się przedewszystkiem sprężycami nie wrzecionowa lemi lecz walcowatemi. Sprę- 

 życe od o do 6,7 m. m. szerokie, są zawsze przed końcami, a często jeszcze i w środku rurki rozdęte. 

 Rozdęcia te bywają niekiedy do 9,2 m. m. szerokie. Na rozdęciach tych stoją często jeden lub dwa 

 kolce, niekiedy bywa ich jednak trzy lub cztery, wszystkie gładkie i na bok zakrzywione. Pb rozdęciu 

 sprężyca przechodzi wreszcie w koniec, trzy do sześciu razy od szerokości sprężycy dłuższy, nieco skrę- 

 cony, zwężający się, rysowany a dopiero w ostatku gładki. Wężownic przebiega zazwyczaj sześć, a nie- 

 kiedy tylko pięć, są one o szerokiej podstawie, mocno ku górze zwężone, spiczaste, oddzielone sze- 

 rokiemi dolinami, wystąjacemi karbowato z obu stron sprężycy. Traktowane alkaliami sprężyce 

 pęcznieją nader silnie, i to tak silnie, że zgrubienia wężownicowate zanikają prawie zupełnie i są 

 widoczne tylko pod postacią delikatnie zarysowanych nitek. Przytem wewnętrzna, walcowata, dro- 

 bnoziarnista, pierwoszczowatej natury istota, występuje nader widocznie, rozszerza się w rozdęciach, 

 lecz nie wchodzi już do zwężonych końców sprężyć. 



Znajdowanie się. — Gatunek ten został znaleziony przez de Rarego w cieplarniach ogrodu bota- 

 nicznego paryzkiego w roku 1856, na donicach storczyków. De Bary nazwał go Trichia Decaisneana 

 na cześć dyrektora tegoż ogrodu, altak zasłużonego w nauce Decaisna. Zresztą nigdy gatunku tego ani 

 w naturze, ani w T zbiorach nie spotkałem. Okoliczność ta, że został znaleziony w cieplarni, pozwala 

 przypuszczać, że może to jest gatunek zaeuropejski, który z jakimś transportem roślin dla ogrodu 

 paryzkiego przybył i w przyjaznych okolicznościach rozwinął się w donicy. Dalsze doświadczenia 

 mogą nas dopiero oświecić w tej kwestyi. 



140. T. varia. Pers.K. róźnokształtny. — Zarodnie różnie ukształtowane, jużto na trzone- 

 czkach, już siedzące. Sprężyce walcowate, nader cienkościenne, 4,2 m. m. szerokie, przed końcem 

 zwykle nieznacznie rozdęte, następnie przechodzące w koniec zazwyczaj nieco na bok zakrzywiony, 

 dwa do trzech razy dłuższy od szerokości sprężycy. Wężownic dwie na prawo biegnących, oddzielo- 

 nych trzy do czterech razy szerszemi dolinami, na wypukłej stronie zgiętej sprężycy bardzo mocno 

 karbowato wystających. Zarodniki od 10,6 do 14 m. m. wielkie, delikatnie brodaweczkowate. 



Uwaga. — Gatunek ten występuje w trzech odmianach, o ile się zdaje, stałych w pewnych grani- 

 cach. Odmiany te różnią się jednak wyłącznie tylko brakiem lub względną długością trzonka, dla 

 tego też, nie mogłem uznać ich za osobne gatunki, lecz uważam za najwłaściwsze podać dla każdej 

 odmiany należące do niej synonimy. 



a. T. v. nigripes. Pers.K. r. czarnonóżka. 



Zarodnie różnie kształtowane, żółto-ochrowe, brudno-ochrowelub oliwkowo barwne, na krótszym 

 lub dłuższym zawsze jednak wyraźnym, czarniawym trzoneczku. 



