252 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM VI. 



1729. Mucilago minima clava> effigie. Mich., Nv. pi. gen., p. 216, t. 9G, f. h. 



1742. Embolus albissimus. Hall., Helv., 1. c, p. 8. 



1768. Embolus. Hall., n° 2138. 



1772. Mucor pyriformis. Scop., FI. Gar., II, p. 492, n° 1637. 



1775. Mucor pomiformis. Leers., FI. Herb., n" 1136. 



177o. Mucor lacteus. Leers., FI. Herb., n. 1132. 



1787. Stemonitis pyriformis. Wilki., FI. ber., p. 409. 



1790. Embolus lacteus. Hoff., Veg. er., p. 8, t. II, f. 3. 



1791. Spłucrocarpus chrysospermus. Buli., Ex. par. var. 2. Champ., p. 131, t. 417, f. 4. 



1796. Trichia oliyacea. Pers., Obs. I, p. 62, n° Ho. Pr. par. ! 



1797. Arcyria oliyacea. Rausch. 



1799. Trichia cylindrica. Pers., Obs. II, p. 33, n° 49.; Ic. et deser., t. 14, f. 3. 



1799. Trichia cordata. Pers., Obs. II, p. 33, n° 50. 



1799. Trichia pyriformis. Pers., Obs. II, p. 33, n°51. Non Disp.! 



1801. Trichia nigripes. Pers., Syn. fg., p. 178. «. pyriformis; [i cordata; y. cylindrica; 8. vul- 

 garis. 



1805. Trichia pyriformis. D. C, FI. fr., n° 674. 



1810. Trichia nigripes? FI. Dan., t. 1313, f. 2. 



1838. Trichia craterioides. Corda, Icon., II, p. 21, t. XII, f. 83. 



Wzmianka historyczna. — Mucilago Michelego, Embolus Hallera i Hoffmana, wreszcie Mucor 

 lacteus Leersa są tym śluzowcem w młodym jego stanie. Pierwszy opis dojrzałej już formy został 

 podany przez Scopolego, następnie różni autorowie obdarzali ją rozmaitemi nazwiskami. Persoon 

 początkowo utworzył zeń kilka osobnych gatunków, które jednak w Synopsis podciągnął jako 

 tylko odmiany jednego, nazywając go T. nigripes. Tę ostatnią nazwę jako nader charakterystyczną 

 przyjąłem za przykładem Fricsa. 



Opis. — Z delikatnej czarniawej leżni podnoszą się różnokształtne zarodnic na krótkich czarnych 

 trzoneczkach. Barwa zarodników i włośni bardzo zmienna : jasno-żółta, żółta, ochrowo-żółta, ochrowa 

 biudno-ochrowa z cynamonowym odcieniem albo nawet oliwkowa; ścianka zarodni zawsze tak samo, 

 zabarwiona, lecz nieco ciemniejsza. Zarodnie mają zazwyczaj wraz z trzonkiem 1 doi 1/2 M. wyso- 

 kości, z czego 1/4 M. przypada na trzoneczek. Zdarzają się jednak okazy o zarodniach do 2M. wy- 

 sokich, z czego na trzonek przypada 1/4 do 1 M. Wysokość więc zarodni waha się między 3/4 a 

 1 3/4 M., trzonka zaś między 1/4 a 1 M. Każda zarodnia opiera się zawsze na jednym trzoneczku ; 

 posiadam jednak okazy, w których liczne 1 M. wysokie trzonki są z sobą w całej długości zrośnięte, 

 tworząc tym sposobem wiązki zarodni, podobne tym jakie w wielu razach występują w kędziorku 

 kruchym lub zapletce malinie. Ścianka zarodni w okazach najzupełniej dojrzałych jest zawsze pięknie 



