254 PAMIĘTNIK TOWAnZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM VI. 



w jedlic tylko błonę. Jcdnem słowem, jestto budowa poprzedniej odmiany, z ta różnicą że trzoneczek 

 jest zredukowanym do minimum. Zresztą różne zabarwienie masy zarodników i włośni, ciemniejsze 

 ścianki zarodni, zgrubienia na wewnętrznej stronie ścianki są tu najzupełniej takie same jak w po- 

 przednim gatunku. 



y. T. V. GENUINA K. R. ZMIENNY. 



g Zarodnie najzupełniej siedzące, kulistawe, nieregularnie spłaszczone, często przez zlewanie się 

 nerkowate. 



1729. Lycogala luteum omnium. minimum Mich., Nv. pi. gen., p. 215, t. 95. f. 4, 



1770. Mucor ąuintus. Scbseff., Bav., v. III, t. 296. 



1774. Mucor granulatus. Scheeff., Bav., v. IV, n° 286. 



1786. Lycoperdon vesiculosum. Batsch., El. Gont., I, p. 283, n° 171. 



1791. Sphserocarpu? chrysospermus. Buli., Champ., var. 3, p. 131, t. 417, f. 4. 



1791. Stemonitis varia. Pers. in Gmel. Sys. Nat., p. 1470, n° 47. 



1791. Stemonitis yesiculosa. Gmel., 1. c, p. 1470, n°40. 



1796. Trichia olivacea. Pers., pr. pr. Obs. I, p. 62, n° 115. 



1797. Trichia varia. Pers., Uisp., p. 10. 



1802. Lycoperdon luridum. B. A. Hedw., Obser. p. 15, t. XI, A. 



1803. Trichia favoginea. Schum., FI. SaelL, n° 1455. 



1827. Trichia applanata. R. Hedw. in D. C. Organog. veg, II, 1. 60, f. 1. 



Wzmianka historyczna. — Początkowe synonimy tego gatunku należą do dość wątpliwych, 

 pierwszy dobry i charakterystyczny opis został dopiero podany przez Persoona. 



Opis. — Odmiana ta jest stale siedząca, beztrzoneczkowa, zarodnie kształtów dość nieregular- 

 nych, zaokrąglonych, bardzo często przez zlewanie stają się nerkowatemi. Zresztą barwa zarodni- 

 ków i ścianki zarodni, zgrubienia na wewnętrznej stronie ścianki są tu takie same jak w odmianach 

 poprzednich. 



Wszystkie te odmiany posiadają najzupełniej taką samą włośnię. Sprężyce jej są nader charakte- 

 rystyczne i różne od wszystkich innych. Są to walcowate, nader cienkościenne, jasno-żółte rurki, 

 przed końcem niekiedy lekko, nieznacznie rozdęte i przechodzące w zazwyczaj zakrzywiony kolec, 

 dwa do trzech razy dłuższy od szerokości sprężycy. Wężownic dwie dość szerokich, tępych, na 

 wypukłej stronie skrzywionej sprężycy mocno wyskakujących i tworzących tym sposobem bardzo 

 wypukłe karhy. Na rozdęciach wężownice są niebardzo znaczne, stają się znów widoczniejsze na kol- 

 cach, gdzie aż do samego wierzchołka dobiegają. Najbardziej charakterystycznśm dla sprężyć tego 

 gatunku są bardzo szerokie doliny, trzy do czterych razy od szerokości wężownic szersze. Ścianka 

 sprężyć tak cienka że widać doskonale przebieg wężownic i na jój spodniej stronie. Zarodniki 

 w suchym stanie są łódkowato skurczone. Po dodaniu wody stają się najprzód czaszowatemi, a na- 



