ŚLUZÓWCE. 2§7 



Włośnią posiada bardzo złożona budowę. Sprężyce jej w formach typowych są najgrubsze ze 

 wszystkich znanych mi gatunków, bo 8,3 m. m. szerokie. Zdarzają się jednak okazy których 

 sprężyce są tylko 6,7 lub nawet tylko 5 ni. ni. szerokie. Są one dokładnie walcowate przecho- 

 dzące w koniec lekko zazwyczaj skrzywiony, zaledwie szerokości sprężycy wyrównywający. Na 

 sprężycy przebiega od czterech do pięciu wężownic płaskich lecz ważkich, oddzielonych co naj- 

 więcej dwa razy szerszemi dolinami, każde dwie sąsiednie sprężyce są połączone dziesięcioma lub 

 szesnastoma cienkiemi listewkami, przebiegająecmi równolegle względem siebie i równolegle do 

 ścianki sprężycy. Zazwyczaj wężownice są zupełnie gładkie, niekiedy jednak tu i ówdzie daje się 

 spostrzegać krótki, szeroką nasadą na wężownicy oparty kolec. W rzadkich wypadkach, najczęściej 

 wówczas gdy sprężyce są węższe jak zazwyczaj, wężownice ich bywają uzbrojone licznymi tęgimi kol- 

 cami. Tę budowę sprężyć kędziorka złocika opisał po raz pierwszy De Bary. Wigand także ją wi- 

 dział lecz opisał mostowate połączenia wężownic jako drugi system wężownicowatych zgrubień 

 daleko cieńszych, krzyżujących się z pierwszym pod kątem prawie prostym. 



Ścianka zarodników opatrzona jest listewkowatemi, w sieć połączonemi zgrubieniami. Listewki te 

 są od 1,7 do 2,6 m. m. wysokie, a stosunkowo nadzwyczaj wązkie,- połączone w sieć o oczkach pię- 

 cio lub sześcio-kątnych. Średnica ich bez listewek wynosi od 10 do 10,8 m. m., a z listewkami 

 licząc od 12.5 do 15 m. m. 



Znajdowanie sir'. — Gatunek ten w Europie częsty. Widziałem okazy z Karoliny wyższej (Schwei- 

 nitz) i południowego Chili (Gay). 



142. T. affinis De Bij. msc. K. pokrewny. — Zarodnie w formach typowych gromadnie 

 skupione, siedzące na wspólnej silnie rozwiętej leżni. Sprężyce walcowate, od 4,2 do 5 m. ni. sze- 

 rokie, przechodzące w koniec gładki, prosty lub lekko skrzywiony, zaledwie szerokości sprężycy 

 wyrównywający. Wężownic zazwyczaj cztery nie wystających, podzielonych nieco szerszemi doli- 

 nami. Zarodnie kuliste, opatrzone listewkowatemi, zazwyczaj 0,83 m. m., wysokiemi listewkami, po- 

 łączonemi w nieregularną sieć. Listewki te niejednostajne, lecz w wielu miejscach z góry na dół 

 podziurawione. Zarodniki od 10,8 do 12,5 i 14,1 bez, a 12, i do 11,1 i 14,9 m. m. z siecią zgrubień 

 średnicy mające. 



1869. Tri chia affinis. De By. in litt. ad Fuckel. Cfr. Sym. p. 



Opis. — Gatunek do poprzedzającego z wielu względów podobny. Pokrój najczęściej taki sam, lecz 

 zarodnie zazwyczaj kształtów zaokrąglonych, na silnie rozwiniętej leżni skupiono stojące. Barwa masy 

 zarodników i włośni już złoto już ochrowo-żółta. Różni się od poprzedzającego raz brakiem mostowa- 

 tych połączeń pomiędzy wężownicami sprężyć, zresztą podobnie wykształconych, a powtóre zgrubie- 

 niami ścianki zarodników. W poprzednim gatunku listewki były wązkie, a wysokie i jednostajne, tu- 

 taj, przeciwnie zazwyczaj wysokość ich wynosi od 0,6 do 0,83 m. m., rzadziej przechodzi 1 m. m., za 

 to są one znacznie szersze, tworzą sieć o oczkach bardzo nieregularnych i zresztą nie są jednostajne. 

 Patrząc na te listewki z góry spostrzegamy, że są one jakby podziurawione. Znajdują się w nich bo- 

 wiem walcowate niezgrubione miejsca, a raczej walcowate dziury, przebiegające prostopadle do po- 

 wierzchni kuli, naturalnie z góry patrząc spostrzegamy tylko ich końce pod postacią jaśniejących kó- 

 łek. Wężownice tego gatunku są zawsze zupełnie gładkie, bywa ich zazwyczaj cztery, niekiedy trzy 

 lub pięć. 



Znajdowanie się.. — Gatunek ten znacznie rzadszy od poprzedzającego. Maryampol (Alexandrowiez); 

 Konstancya (Bauer); Salem w Badeńskiem (Jack.); Freiburg w Bryzgowii (De Bary); GEstrich nad Re- 

 nem (Fuckel). 



AKT. I. 6. 



