ŚLUZÓWCE; y:, 1 ) 



Opis. — Gatunek z' pokroju do trzech poprzednich, a szczególnie dwóch ostatnich iiajzupr'}n ; <'j po- 

 dobny. Na silnie rozwiniętej leżni siedzą skupione, maleńkie, okrąglawe zarodnie, od i/3 do 3/4 M. 

 wysokie, w dalszej części pod poziom leżni zaklęśnięte. Ścianka ich jest błonka pojedynczą, zupełni" 

 jednostajna, bez żadnych zgrubień, ku nasadzie tęższą. Różni się od trzech poprzednich, pod drobno- 

 widzem na pierwszy rzut oka, zarodnikami opatrzonymi brodaweczkowatemi zgrubieniami. Sprężyce 

 walcowate 4,2 m. m. szerokie, jużto przechodzące nieznacznie w koniec zakrzywiony szerokości zaro- 

 dni wyrównywajacy, lub też przed końcem lekko rozdęte i przechodzące w kolec krótki, spiczasty, 

 zakrzywiony. Wężownic od trzech do czterech, mocno wystających, spiczastych, pokrytych nieraz 

 licznymi, krótkimi, szeroką nasadą opatrzonymi kolcami. Spiczaste wężownicc wyskakują z obu stron 

 sprężycy, tak że ścianki ich wydają się być drobno karbowane. Zdarzają się niekiedy formy o wężo- 

 wnicach gładkich nieopatrzonych kolcami. Doliny szerokości wężownic wyrównywaj ące. Masa zaro- 

 dników i włośni jużto czy r sto żółto, już złoto-żółto, już ochrowo, już żółto z odcieniem cynamonowym 

 zabarwiona. 



Znajdowanie się. — Gatunek ten najpospolitszy ze wszystkich siedzących kędziorków, pospolitszy 

 jak kędziorek złocik w Europie; widziałem okazy z Chili(Gay). 



145. T. inco nspicua Rfski. K. niepozorny. — Zarodnie maleńkie, okrąglawe, niepozorne, 

 brunatne, lśniące, gromadnie lub pojedynczo stojące, bez leżni. Sprężyce walcowate, 3,32 m.m. 

 szerokie, przechodzące w końce dwa razy od szerokości sprężycy dłuższe, na bok zakrzywione, nie- 

 kiedy przed końcem lekko rozdęte. Wężownic od trzech do czterech mało wystających, poprzedziela- 

 nych węższemi dolinami. Zarodniki od 10,8 doi 2,5 m. m. średnicy mające, o ściance delikatnie bro- 

 daweczkowatej. 



Opis. — Zarodnie okrąglawe, nieregularne, szeroką nasadą na podłożu osiadłe, gromadnie stojące, 

 nfekiedy poskupiane, a od wzajemnego nacisku w nasadach nieregularnie kątowate. Leżni 

 w okazach które widziałem, brak zupełny. Ścianka zarodni lśniąca, brunatna, jest błonka delikatną, 

 jednostajną, jasno-żółtą, lub też ćma i wówczas jest błonka pokrytą grubą warstwą ziarnistej, bruna- 

 tnej ustrojowej istoty. Włośnią o sprężycach nielicznych, lecz bardzo długich (średnio 850 m. m.), 

 walcowatych, przechodzących nagle w dwa razy od szerokości sprężyć dłuższe, na bok skrzywione i 

 gładkie końce, niekiedy przedtśm bardzo nieznacznie rozdęte, 0,32 m. m. szerokie. Wężownic od 

 trzech do czterech bardzo nieznacznie wystających, poprzedzielanych węższemi dolinami. Zarodniki 

 o ściance przezroczystej, delikatnie brodaweczkowatej. 



Znajdowanie się. — Gatunek ten należy do bardzo rzadkich : Freiburg w Bryzgowii (De Bary); Kon- 

 staneya (Leiner) i okazy z Francyi, zbierane przez Guepina w zbiorach De Gandolla. 



146. T. co ni orla {Dit.). K. Kręty. — Jużto niepozorne, maleńkie, okrąglawe zarodnie, już 

 pierwoszczowocnie żyłowate, pełzające, obłe, brunatne łub kasztanowato-brunatne, ćme lub lekko 

 lśniące. Sprężyce walcowate, od 2,5 do 3,32 m. m. szerokie, przed końcem stale a nieraz i w środku 

 przebiegu znacznie rozdęte, anastępnie przechodzące w cienki, spiczasty, do trzech razy od szerokości 

 zarodni dłuższy kolec. Wężownic od trzech do czterech nieznacznie zarysowanych. Zarodniki od 9,1 

 do 10 rn. m. średnicy mające, gładkie. Masa zarodników żółta. 



1817. Lycogala contortum. Dit. in Sturm. Deut., er. II., t. 5. 



1827. Trichia reticulata, b. Grev., Scot. er. FI., t. 2CU. 



1829. Perichama contorta. Fr, 1. c, III, 192. 



%. ^ 



