262 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM \ 7. 



Clathroides sp. Hall. ; Trichia sp. Hall. et Au et. ; Mucor sp. Scop.; Clallirus sp. ŚchmićL ; Stcmo- 

 nitis sp. Iloth., Gmel. ; Sphserocarpus sp. Buli.; Lycoperdon sp. Batsch., Sehrk., Hedw. ; Arcyria 

 sp. Rudol. ; Hyporhamma Gorda., Hemitrichia Rfski olim ! 



Wzmianka historyczna. — Dawniejsi autorowie wspominają należące tu gatunki pod rozmaitymi 

 rodzajami, lecz dopiero Persoon w roku 1797, zamieszcza niektóre z nich, a Fries wSystema mycolo- 

 gicum wszystkie pod Trichią. Wigand w swojej systematycznej pracy traktującej o pięknoszach, 

 najzupełniej przeoczył połączenie sprężyć zapletki w sieci i o jej gatunkach wspomina tylko, że sprę- 

 życe ich są nadzwyczaj długie. Już przecie w roku 1776 rysuje Schmiedel włośnię zapletki maczugo- 

 watćj, jako jedyną wspólną sieć. W roku 1786 wspomina Batsch o sieci zapletki maliny : « Die Wolle 

 yereinigt sich ineine zusammenhangende Masse ». A w trzy lata potem Villars tak się wyraża o włośni 

 zapletki czołgaczka : « Leur fils, vu a la loupe ou au microscope sont en reseaux, tres-rćgulieres ...» 

 Wreszcie De Bary nie znając tych dawniejszych podań, odkrył w roku 1864 powtórnie ten stosunek 

 dla wszystkich trzech gatunków zapletki. Pierwiastkowe rodzaj ten nazwałem Hemitrichia, teraz je- 

 dnak zmieniłem to nazwisko naHemiarcyria, mające właśnie przypominać, że tutaj włośnią podobnie 

 jak w strzępku tworzy wspólną sieć. 



147. II. rubiformis {Pers.). Z. malina. — Zarodnie zazwyczaj wiązkowato poskupiane na 

 krótkich zrośniętych trzoneczkach, często pięknie metalowo błyszczące się. Masa zarodników i sieć 

 sprężyć brunatno-czerwona. Rurki sieci sprężyć od 7,2 do 5. m. m. szerokie, bardzo rzadko rozwidla- 

 jące się, nieliczne tylko odnogi wybiegające w wolne końce, jużto nieznacznie zwężające się, gładkie, 

 już przedtem rozdęte i opatrzone krótkim kolcem, juź najrzadziej tępe. Wężownic dwie do czterech, 

 zazwyczaj trzy płaskich, lekko wystających, uzbrojonych licznymi kolcami, oddzielonych raz do dwa 

 razy szerszemi dolinami. Zarodniki od 10 do 11,6 m. m. średnnicy mające, o błonie tęgiej lecz głail- 

 dkiej. 



1742. Clathroides pyriforme. Hall., p. 10, t. 1, f. 5. 



1798. Trichia Hall., Helv., 1. 48, f. 5, n° 2i67. 



1786. Lycoperdon yesparium. Batsch., Elech. Cont.,1, p. 253, n° 172, t. 30, f. 172. 



1788. Stemonitis cinnabarina. Roth., FI., ger. 1, p. 547. 



1789. Lycoperdon favaceum. Schrank., PI. Bav., v. II, p. 667. 



1790. Trichia pyriformis. Iloff., Veg. er., p. 1, t. I, f. 1. 



1791. Stemonitis fasciculata. Pers. in Gmel. Sys. nat., p. 1468, n° 20. 

 1791. Stemonitis vesparia. Gmel., 1. c, p. 1070, n° 39. 



1797. Trichia rubiformis. Pers., Disp., p. 9, t. I, f. 3 et t. IV, f. 3, b. c. 

 17S7. Trichia rubiformis, (5 minor. Pers., Disp., p. 54. 

 1802. Lycoperdon ferrugineum. R. A. Hedw.,p. li, t. X, f. 1-4. 

 1827. Trichia chalybsea. Ghev., Fi., paris., p. 323, t. 9, f. 24. 

 1837. Trichia Neesiana. Corda., Ic, v. I, p. 23, t. VI, f. 288 G. 

 — Nees. Sys., t. X, Corda, I, f. 112; 1, t. VI, 288, B. ; Fi. Dan,. t. I36o. f. 2. 



