ŚLUZÓWCE. 2 Co 



1776. Clatbrus pedatus reticulo deciduo. Schmied., Icon. etanal., t. 33, f. 1-17. 



1791. Sphserocarpus pyriformis. Buli., Champ., p. 129, t. 417, f. 2. 



1791. Stemonitis pyriformis. Gmel., 1. c, p. 1469, n° 27. 



1794. Trichia pyriformis. Sibth.,Fl. oxon., p.406. 



-1797. Trichia clavata. Pers., Disp., p. 11 ; Obs., II, p. 34, n° S2. 



1803. Trichia citrina. Schum., FI. Ssell., n° 146?. 



1829. Arcyria trichioides. Ruloph. in Linnea, p, 120. 



1856. Trichia erythropus Borszczow. 



1863. Trichia obtusa., Wigand., 1. c. p., 30, t. II, f. 4. 



Wzmianka historyczna. — Pierwszy rysunek pokroju podany przez Schmiedela, nie należy do najlep- 

 szych, obecność jednak w sieć połączonej włośni nie przedstawia żadnćj wątpliwości, że to o za- 

 pletce mowa, a nie o podobnym z pokroju kędziorku mylnym, za który go Fries uważa. Sphgerocar- 

 pus pyriformis Bulliarda odnosi Fries do kędziorka czarnonóżki niesłusznie, bo autor mówi « sonpe- 

 dicule est jaune et comme vernisse ». W roku 1797 nazwał Persoon gatunek ten T. clavalai nazwę tę 

 za przykładem Friesa przyjąłem, Wigand pod tśm nazwiskiem opisał niedojrzałe tylko okazy T. fal- 

 lax, a zapletkę nazwał T. obtusa. Go do Arcyrii trichioides Rudolphiego o tej przy opisie wspomnę, 

 dodam tylko, żem widział oryginalne okazy w zielniku Brauna. 



Opis. — Zarodnie tego gatunku mają kształt jużto maczugowaty, już gruszkowaty, są w wierzchołku 

 tępe i lekko spłaszczone, wraz z trzonkiem zazwyczaj od 2 do 2 1/2 M. wysokie niekiedy tylko 1,1/2 

 lub też do 3 M. wysokie. Sa one żółte, w wierzchołku zazwyczaj bledsze, ku dołowi woskowo-żółte. 

 Trzoneczki podobnież zabarwione, lecz ku dołowi czerwonawe lub nawet w nasadzie brunatne. Tak 

 zarodnie jak trzonek doskonale dojrzałe mają piękny połysk, jakby były lakierem pociągnięte. Ścianka 

 zarodni jest błoną w wierzchołku delikatną, gładką, jednostajną, blado-żółtą, ku dołowi tęższą, cie- 

 mniejszą i mocno pofałdowaną, fałdy te rozciągają się na całą długość trzonka, którego rurka jest 

 bezpośredniem przedłużeniem ścianki zarodni. W gatunku tym więc zarodnia wraz z trzonkiem two- 

 rzy jedne tylko jamę, podobnie jak w kędziorku mylnym i ztąd też trzonek posiada tutaj taką samą 

 budowę. 



Włośnią połączona w sieć o rozwidleniach nadzwyczaj gęstych i rozmaitych. Jużto z jednego punktu 

 rozchodzą się trzy rurki pod kątami równymi, już z v zgiętej odnogi nitki wybiega od dołu lub góry 

 prostopadła rurka, już od prosto biegnącej odnogi wychodzi mniśj lub więcej nachylona rurka, już 

 dwie łękowate odnogi zrastają się dając tym sposobem cztery odnogi wychodzące z jednego punktu 

 na kształt litery^, już też wreszcie dwie przeciwległe odnogi połączone są mostowato trzecią do obu 

 prostopadłą. Z sieci tej nieliczne tylko odnogi wybiegają wolno, końce ich są zupełnie tępe, niekiedy 

 lekko rozdęte i do samego wierzchołka rysowane. Rurki włośni są na 4,15 m. m. szerokie. Wężownic 

 pięć, rzadziej tylko cztery bardzo ważkich, sznurowatych, bardzo nachylono biegnących, poprzedzie- 

 lanych mniej więcej dwa razy szerszemi dolinami. Sieć włośni w dolnej swej części wdraża między 

 zawartość rurki trzonka i przebiega tam do połowy jego wysokości. Rurka trzonka jest wypełniona 

 wielkiemi bryłkami istoty ustrojowej, kształtów nieregularnie wielościennych, mocno stykających się, 

 ku górze coraz mniejszych, i przechodzących wreszcie w zupełnie typowe zarodniki. Końce włośni, 

 zaklęsnięte między te bryłki wypełniające rurkę trzonka, mają zupełnie inny charakter, ścianki ich 

 art. r. 7 



