26G PAMIĘTNIK TOWAKZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM VI. 



grubieję mocno, wężownice powoli zaczynają znikać, tak że ku końcowi jest ich zaledwie dwie lub 

 jedna, a ostateczne odnogi są ich zupełnie pozbawione, są one zamknięte, tępe, o bardzo gru- 

 bej ściance. Ta szczególna budowa jest powodem, że włośnią po wyproszeniu zarodników, będąc 

 przytrzymywaną końcami zaklęśniętymi w rurkę trzonka, rozszerza się tylko znacznie, lecz nie wypada 

 na zewnątrz, jak w poprzednim gatunku. Zarodnie pękają zazwyczaj nieregularnie, niekiedy jednak 

 zostają ucięte szwem kołowym zaraz powyżej nasady trzonka. Okazy takie mają pokrój strzępka i zo- 

 stały też przez Rudolphiego opisane pod nazwą Arcyria trichioides. Pierwoszcznie tego gatunku po- 

 czątkowo mleczno-białe, stają się w czasie formowania zarodni czerwonemi, a dopiero po dojrzeniu 

 przyjmują żółta barwę. 



Znajdotcanie się. — Gatunek ten należy w Europie do pospolitych zapletek. Widziałem także okazy : 

 Ohio (coll-Berkeley); Nicaragua (Wrigt); Guyanna (Leprieur) ; Chili południowe (Gay); Gouadeloupe 

 (L'Herminicr). 



149. H. ser p ula (S c op.). Z. czołgaczeh. — Pierwoszczowocnie żyłowate, obłe, pełzające, 

 najczęściej w luźne sieci połączone. Masa zarodników żółta. Rurki sieci 4,15 m. m. szerokie, bardzo 

 często rozwidlające się, wybiegające w dość liczne wolne końce, nieznacznie zwężające się, mniej wię- 

 cśj jeden i pół raza dłuższe od szerokości włośni. Wężownic trzy do czterech, cienkich, mało wysta- 

 jących, poprzedzielanych od trzech do czterech razy szerszemi dolinami, pokrytych licznymi, różnie 

 wysokimi kolcami. 



Zarodniki pokryte listewkowatemi zgrubieniami połączonemi w sieć regularną, o oczkach wieloką- 

 tnych, od 9,2 do 10. m. m. bez, a od 9,7 do 10,6 m. m. z siecią zgrubień szerokie. 



1772. Mucor serpula. Scop., FI. Gar., II, p. 492, n° 1639, t. 65. 



1786. Lycoperdonlumbricale.Batsch.,Elech.Gont.,I, p. 259, n°174, t. 30, f. 174. 



1789. Trichia spongioides. Viii., FI. Dauph. p. 1061. 



1791. Stemonitislumbricalis. Gmel., 1. c, p. 1470, n° 48. 



1797. Trichia reticulata. Pers., Disp., p. 10.; Icon. et dcscrip., p. 46, t. 12, f. 1. 



1797. Tricbia serpula. Pers., Disp., p. 10. 



1801. Trichia serpula, fi spongioides. Pers., Syn., p. 181. 



1803. Trichia venosa. Schum., FI. Ssell., n° 1436. 



1842. Hyporhamma reticulatum. Corda, Icon., V, p. 13, t. II, f. 34. 



1850. Trichia retiformis. Payer., Bot. cript., f. 574. 



— Nees. Sys., f. 111. Grew, Scot. cryp. fi., V, n° 266. 



Wzmianka historyczna. — Gatunek wspomniany po raz pierwszy przez Scopolego, opisywany nastę- 

 pnie przez 'autorów pod rozmaitemi nazwiskami posłużył Cordzie do utworzenia nowego rodzaju. 

 Główną jego cechą miało być rynnowatc wyżłobienie dolnej części zarodni ; wprawdzie i siecio- 

 wate połączenie włośni włącza on do charakteru, ale osłabia ważność tegoż pomieszczając obok i sie- 

 ciowate zgrubienie zarodników. Samo zresztą nazwisko pokazuje, że Cordzie o włośnię nie chodziło. 

 Raz więc dlatego, a powtóre, że nazwa ta jest najzupełniej bezsensowna, bona błędnem spostrzeżeniu 

 oparta, a zresztą źle się wymawia, niejirzyjąłem jej dla wszystkich zapletek lecz utworzyłem nową. 



