ŚLUZÓWCE. 207 



Opis. — Gatunek ten występuje zawsze pod postacią pierwoszczowocni żyłowatych, obłych, pełza- 

 jących, najczęściej w nieregularne sieci połączonych. Ścianka ich pojedyncza, delikatna, jasno-żólta- 

 błonka. Włośnią całej pierwoszczowocni w jednę tylko sieć połączona, o rozgałęzieniach bardzo licz- 

 nych i rozmaitych. Jużto z prosto biegnącej rurki wychodzi odnoga mniej lub więcej na jednę stronę 

 pochylona, już z jednego punktu rozchodzą się pod równym kątem trzy odnogi, lub też cztery, już 

 z w v zgiętej odnogi wybiega z góry lub dołu prostopadła do niej rurka, już wreszcie dwie odnogi 

 połączone są trzecią prostopadłą do obydwóch, lub z pierścieniowato zrosłćj rozchodzi się kilka 

 odnóg. Wężownic trzy do czterech, oddzielonych dwa do trzech razy szerszemi dolinami, zrzadka 

 pokrytych kolcami, zazwyczaj 1,7 m. m., niekiedy tylko 0,87 lub też 2,9 m. m. wj-sokimi. Końce 

 wolne, jużto tępe opatrzone kolcem, już nieznacznie zaostrzone i przechodzące we dwa lub cztery tę- 

 gie, zakrzywione kolce. Zarodniki opatrzone listewkowatemi, od 0,4 do 0,6 m. m. wysokiemi, bardzo 

 cienkiemi i połączonemi w sieć o oczkach nieregularnie wielokątnych. 



Znajdowanie sio. — Gatunek ten należy w Europie do rzadszych zapletek. Widziałem okazy z Guy- 

 anny francuzkiej zbierane przez Leprieura. 



150. H. Wigandii Rfski. Z. ivyjątkowa. — Zarodnie maczugowate, krążkowate lub niere- 

 gularnie okrągławe, maleńkie, prawie siedzące. Masa zarodników i włośni jasno-ochrowa lub żółta 

 z pomarańczowym odcieniem. Rurki sieci sprężyć od 4,2 do 5 m. m. wysokie, zrzadka rozwidlające 

 się. Wężownic dwie lub jedna do 1,7 m. m. wysokie, jużto oddzielone od trzech do czterech razy szer- 

 szemi dolinami, już tak blizko skupione, że przechodzą prawie w pierścienie. Końce sieci nieznacznie 

 zwężone, ucięte lub rozdęte. Zarodniki od 10 do 10,8 m. m. średnicy mające, delikatnie brodawecz- 

 kowate. 



1863. Trichia abietina. Wgd, 1. c, p. 33, t. II, f. 11. 



Opis. — Zarodnie tego gatunku są bardzo drobne i zmiennego pokroju. Jużto maczugowate lub 

 wartołkowate, wazką nasadą na podłożu siedzące, już też szeroką do niego nasadą przyrosłe, nieregu- 

 larnie okrągławe, blado-żółte z pomarańczowym odcieniem. Włośnią o rurkach od 4, 15 do 4,98 m.m. 

 szerokich, przez nieliczne rozwidlenia w luźną sieć połączonych, wybiegających w bardzo nieliczne, 

 nieznacznie zwężone, ucięte lub też wyjątkowo do 8,75 m. m. rozdęte końce. Ścianki jej nader deli- 

 katne, przezroczyste. Wężownic jedna lub dwie, niekiedy do 1,66 m. m. wysokich o bardzo nieregu- 

 larnym przebiegu, jużto oddzielonych trzy do czterech razy szerszemi dolinami, już więcej zbliżo- 

 nych, już wreszcie skupionych, stykających się i prawie w pierścieniowate zgrubienia przechodzą- 

 cych. Ścianka zarodni jest błonką najzupełniej jednostajną, delikatną, jasno zabarwioną. Zarodniki 

 brodaweczkowate, od 10 do 10,8 m. m. szerokie. 



Znajdowanie się. — Gatunek ten do najrzadszych zapletek należy, odkryty przez Wiganda w Tu- 

 ryngii, został odnalezionym przez De Barego w okolicach Freiburga w Bryzgowii. 



Pokrewieństwo 2. — Arcyriaceae. Strzępkowate. 



Bezwapienne zarodnie lub zrosłozarodnie. Włośnią o rurkach rzadziej pojedynczych, najczęściej 

 rozgałęziających się i w sieć połączonych, o ściankach opatrzonych brodaweczkowatemi, pierście- 

 niowatemi lub listewkowatemi w sieci połączonemi zgrubieniami. Ścianka zarodni, masa włośni 

 i zarodników w jednej zarodni zazwyczaj jednakowo zabarwiona. Barwy jednego i tego samego ga- 

 tunku, zmieniające się w bardzo szerokich granicach, najczęściej czerwone, rzadziej żółte lub białawe. 

 Ścianka zarodni zazwyczaj pojedyncza, często na wewnętrznej stronie zgrubieniami opatrzona lub 



