268 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM VI. 



rzadziej w pewnych miejscach rozdwojona; rozdwojenia te zamienione w pęcherzyki barwne. Zrosło- 

 zarodnie o zarodniach zupełnie nagich, pokryte tęga, dwuwarstwowa kora, opatrzoną licznymi, różnie 

 wielkimi pęcherzykami barwnymi. 



Arcyria Hill. Strzępek. 



Zarodnie kształtów regularnych, trzoneczkowate, pękające dolnym szwem kołowym odcinającym 

 górną, potom rozprószającą się, część ścianki zarodni od dolnej, powstającej jako bezpośrednie prze- 

 dłużenie rurki trzonka nazwane kieliszkiem. Włośnią licznemi odnogami albo do kieliszka przyro- 

 śnięta albo między zawartość rurki trzonka wciśniona. 



Clathroides Mich., Hall.; Clathrus Guett., L., Batsch.; Arcyria Hill., Pers., Fr. et Aut.; Trichia 

 Hall. et Aut.; Mucor Scop., Leers ; ! ycoperdon Pall., Dicks.; Stcmonitis Aut.; Embolus Batsch; 

 Spherocarpus Buli. 



Wzmianka historyczna. — Rodzaj po raz pierwszy wspomniany przez Michelego, który pod nazwą 

 Clathroides wyłącznie tylko trzy gatunki strzępka opisał. Gleditsch połączył Clathroides i Clatroi- 

 dastrum Michelego, czyli dzisiejsze strzępki i paździorki pod jeden rodzaj nazywając go Stemonitis; 

 a Hill zmienił tę nazwę na Arcyria. Późniejsi autorowie pomieszczają różne gatunki strzępka pod roz- 

 maitemi nazwiskami, tak np. Haller pod Trichia, a Bulliard pod Trichia i Sphaerocarpuś. Dopiero 

 jednak w roku 1796 tworzy Persoon strzępek przyjmując dlań dawną nazwę Hilla. W późniejszym 

 czasie, ten sam autor, pod nazwą Arcyria oprócz rzeczywiście tu należących śluzowców pomieścił 

 i podobnie pękające kubeczki. Fries odgraniczył naturalnie rodzaj Arcyrii dając za charakter pękanie 

 szwem kołowym dolnym i dolne przytwierdzenie całej włośni. Dopiero jednak De Bary w roku 1859 

 podał zgrubienia włośni, jako najważniejszy charakter różniący strzępek od kędziorka. 



PODRODZAJ I. — CLATROIDES. STRZĘPKI WYPROSTOWANE. 



Liczne odnogi włośni przyrośnięte do kieliszkowatego rozszerzenia rurki trzonka pozostającego po 

 rozprószeniu górnej części ścianki zarodni. 



Uwaga. — Wszystkie do podrodzaju tego należące strzępki, oprócz wymienionego charakteru od- 

 znaczają się jednakowym pokrojem. Po rozprószeniu się górnój ścianki zarodni, sieć włośni rozpręża 

 się tylko nieznacznie, zachowując pierwotny kształt zarodni. 



151. A. punicea. Pers. S. błyszczący v. piękny. — Zarodnie mniej więcej jajowate, pię- 

 knie lśniące, na zazwyczaj wydłużonym trzoneczku wzniesione. Barwa ścianki zarodni, rurki trzonka, 

 masy włośni i zarodników w różnych okazach zmienna; najczęściej czysto-czerwona lub karminowo- 

 brunatna, rzadziej orzechowa, niekiedy brudno-ochrowa, jasno białawo-mięsna, lub rdzawo-brunatna. 

 Sieć włośni o rurkach mocno spłaszczonych, 3,3 m. m. szerokich. Zgrubienia w postaci półpierścienio- 

 watyćh lub pierścieniowatych listewek, lub kolców w półpierścieniowych szeregach stojących, 



