ŚLUZÓWCE. 271 



niająca rurkę trzonka daje się po odmoczeniu w wodzie z łatwością oddzielić, i za lekkim naciskiem 

 rozpada się na składowe pęcherzyki. 



Rurki włośni w tym gatunku wstażkowato spłaszczone, tworzą jak u wszystkich strzępków 

 wspólną sieć. Sposóh połączenia tych rurek w sieć jest najrozmaitszy, i bez przesady powiedzieć 

 można, że przy usilnem poszukiwaniu, rnożnaby odnaleźć nieledwie wszystkie możliwe połączenia. 

 Odnogi tej sieci są najrozmaicićj łękowato pokrzywione, ztąd też oczka jej nie leżą nigdy prawie na tej 

 samej płasczyznie, wielkość ich bardzo rozmaita. Rurki tej sieci są puste, 3,3 m. m. szerokie, o 

 ściankach tęgich, opatrzone zgrubieniami w całym przebiegu, wyjąwszy tych odnóg, któremi cała 

 sieć przyrasta do kieliszka, a których ścianki są tęższe, zupełnie gładkie i szersze. Zgrubienia w tym 

 gatunku mają postać listewek mniej więcej 0, 83 m, m. wysokich, tępych, najczęściej jedne trzecią 

 całego obwodu rurki zajmujących. Bardzo często listewki obiegają połowę obwodu, lub też przecho- 

 dzą w zupełny pierścień, albo są zastąpione jednym lub kilkoma kolcami, w jednym szeregu stoją- 

 cymi. Listewki te stoją względem siebie równolegle i są tak na rurce rozmieszczone, że obiegają na 

 niej jedne wężownicę, o skręcie bardzo rozwlekłym, bo wynoszącym od dziewięciu do czternastu 

 szerokości rurki. Stosunek ten niebardzo wpada w oko, a to dlatego, że ścianki rurek są przezro- 

 czyste i zgrubienia na spodniej stronie, bez dokładnego przyjrzenia się, wydają się być zewnętrz- 

 nemi. Przy użyciu jednak silniejszych powiększeń na odnodze dość długiej, prosto biegnącej, z łatwo- 

 ścią można się o tem przekonać. Wisand opisał te zgrubienia najzupełniej błędnie, a rysunek jaki podaje 

 pozostaje w zupełnej sprzeczności z rzeczywistością. Zarodniki w suchym stanie są czaszowate, po 

 odmoczeniu dokładnie kuliste, od 6,6 do 7,3 m. m. wielkie, o ściance gładkiej, lekko zabarwionej. 



Barwa zarodni, masy włośni i zarodników, w jednej i tej samej zarodni i we wszystkich zarodniach 

 z jednej pierwoszczni rozwiniętych, jest ta sama, różna jednak w różnych okazach, Barwa czysto- 

 czerwona i karminowo-brunatna są najczęstsze, orzechowa także dość często się przytrafia, rzadziej 

 zdarzają się brudno-ochrowa, jasno -bialawo-mięsna lub rdzawo-brunatna. We wszystkich wypad- 

 kach masa zarodników jest najjaśniej zabarwioną, to też po ich wyproszeniu włośnią wydaje się być 

 ciemniej zabarwioną. 



Włośnią w chwili otwarcia się zarodni wydłuża się dość znacznie, zazwyczaj ma dwa razy większe 

 rozmiary od -zamkniętej jeszcze zarodni, i za pomocą rurek przyrośniętych do kieliszka trzyma się 

 wyprostowana. Od chwili jednak otwarcia się zarodni pozostaje zupełnie nieczułą na wpływ wody i 

 tylko pod działaniem mechanicznych środków może się wydłużać. 



Znajdmvanie sic- — Gatunek ten jest najpospolitszym ze wszystkich strzępków w Europie. Widzia- 

 łem także okazy : San-Domingo (Poiteau); Ameryka północna (Le Prerost), Ohio; Karolina północna 

 (Ravenel) ; Guyana francuzka (Leprieur); Quillota w Ghili (Bertero) ; Geylon; według Berkeleya także 

 w Nepal i Bheti w Indyach. 



152. A. po mi form is (Ro tli). S. ku listy. — Zarodnie mniej więcej kuliste, na zazwyczaj zaro- 

 dni wyrównywającymtrzoneczku wyniesione. Barwa zazwyczaj jasno-ochrowo-żółta, rzadziej ochrowa 

 lub ochrowa z mlecznym odcieniem. Sieć włośni o rurkach bez względu na rozszerzenie się od 2,3 

 -do 4,2 m. m. szerokich. Zgrubienia pod postacią króciuteńkich kolców, rozrzuconych gęsto, lecz bez 

 porządku, po całej powierzchni rurki. Zarodniki gładkie, od 7,5 do 8.3 ni. m. wielkie. 



1788. Stemonitis pomiformis. Roth., FI. ger., 1. p. 548. 



1797. Stemonitis ochroleuca. Trent., 1. c, p. 221 



1797. Stemonites lutea. Trent., 1. c, p. 221. 



