272 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOS] TI. 



1803. Arcyria umbrina. Schum., FI. Sieli., n° 1479. 



1817, Arcyria silacea. Ditm., 1. c, p. 7, t. 8. 



1829. Arcyria ochroleuca. Fr., 1. c, III, p. 181. 



1834. Arcyria lufcea. Sz., Fg. carol., n° 2339. 



— Arcyria globosa. Wein., teste Fr !. 



— Stemonitis ochracea. Opiz, Herb ! 



Wzmianka historyczna. — Gatunek ten został po raz pierwszy wspomnianym przez Rotha, pierwszy 

 jednak dokładniejszy opis i niezły rysunek pokroju zawdzięczamy Ditmarowi. Fries wSystema myco- 

 logicum opisuje go chyba dwa razy pod nazwami Arcyria umbrina i A. ochroleuca, być może, że 

 pod pierwszem nazwiskiem rozumiał Fries żółtg. formę strzępka wyprostowanego, z czćm jednak po- 

 dany kształt zarodni się nie zgadza. Przyjąłem nazwę Rotha nie tylko jako pierwsza, ale jako podająca 

 przybliżony kształt zarodni, a niezmienną zawsze barwą, 



Opis. — Gatunek ten występuje zazwyczaj w nielicznych zarodniach, zrzadka po podłożu rozrzuco- 

 nych. Zarodnie zawsze wyprostowane, prawie dokładnie kuliste o trzoneczku nadzwyczajnie cienkim, 

 mocno pofałdowanym. Trzoneczki bywają zazwyczaj 1/2 M., zarodnie zaś 3/4 M. wysokie, zdarzają 

 się jednak okazy o trzonkach krótszych lub dłuższych, nawet do 1 M. wysokich i podobnież wielkie 

 zarodnie, tak że najwyższe okazy mają 2 M. wysokości. Ścianka zarodni rozprószą się prawie całkowi- 

 cie, tak że kieliszek, jest tu tylko zanikowo wykształcony i dla gołego oka prawie niewidzialny. Pod 

 drobnowidzem spostrzegamy na nim zgrubienia punktowate, dalćj brodaweczki połączone pomiędzy 

 sobą nitkowato cienkiemi lislewkami, lub też niekiedy ścianka kieliszka ma zgrubienia sieciowate o 

 oczkach nieregularnych i drobnych. 



Włośnią do kieliszka przyrośnięta, bardzo licznemi, tęgiemi i gładkiemi odnogami, po rozprószeniu 

 się ścianki prawie zupełnie się nic wydłuża, zachowując kulisty stan zarodni. Rurki jej tworzące sieć 

 gęstą, nie są spłaszczone jak w poprzednim gatunku, ale dokładnie walcowate. Średnica ich waha się 

 między 2,3 a 4,2 m. m. bez względu na położenie, nieraz tak nagle, że rurki wydają się być przewię- 

 ziste. Jednakże najzewnętrzniejsze rozgałęzienia są najcieńsze, a środkowe ulegają największym wa- 

 haniom. Piurkite są pokryte nader gęsto rozmieszczonymi kolcami, krótkimi, szeroką podstawą osia- 

 dłymi. Większość ich jest zaledwie 0,4 m. m. wysoka, niektóre wyższe, do 0,7 m. m, wysokie. Najczę- 

 ściej w pewnem miejscu stoją tylko wyższe, w innśm tylko niższe kolce, lecz rozmieszczenie ich 

 w ogóle jest najzupełniej nieprawidłowe. Tylko wyjątkowo, z mozołem, można się spotkać tu i owdzie 

 ze zgrubieniem listwowatem, już pół już zupełnie pierścieniowato obejmującem rurkę. 



Barwa zarodni jak wspomnieliśmy zmienna, lecz nie w tak znacznych granicach jak w poprze- 

 dnim gatunku. 



Znąjchwanie się. — Rzadki gatunek strzępka. Petersburg (Weinmann); Roslock (Ditmar) ; Jever 

 na Rugii (Koch); Reinhardsbrunn w Turyngii (De Bary); Eberbach nad Renem (Fuckel); Giessen (Hoff- 

 mann) ; Laubach (Solms zuLaubach); Saarbrucken (Schmitz) ; Muelhuza w Alzacyi (Schimper). Zre- 

 sztą i w północnej Karolinie (Schweinitz); 



153. A. cinerea [Buli.). S. wyprostowany. — Zarodnie jajowate lub wydłużono-jajo- 

 wate, na równie długim trzoneczku wyniesione, wyprostowane. Masa włośni i zarodników zazwy- 

 czaj jasno-szara, rzadziej szarawo-mięsna, szarawo -żółta, słomiasta lub ugrowo-żółta. Rurki włośni 



