ŚLUZÓWCE. 



273 



wewnątrz izewnatrz przebiegające, różnie szerokie i różnemi zgrubieniami opatrzone. W wewnętrz- 

 nym przebiegu od 4,2 do 5. ni. m. a w zewnętrznym od 2,1 do 2, 3 m. m. szerokie. Zgrubienia we- 

 wnętrznych żadne, a zewnętrznych kolczaste, albo wewnętrznych brodaweczkowale, a zewnętrznych 

 mocno kolczaste. Zarodniki od G,6 do 8,3 m. m. szerokie, gładkie. 



1764. Clathrus recutitus. L., sp. pi., n°1649. 



1768. Trichia. Hall., 1. c, ir 2166. 



1791 . Trichia cinerea. Buli., Ctaamp., p. 120, t. 477, f. 3. 



1791. Stemonitis reeutita. Gmel., 1. c, p. 1467, n° 5, 6. 



1791. Stemonitis cinerea. Gmel., 1. e. , p. 1467, n° 8. 



1797. Arcyria albida. Pers., Disp., p. 10, l. 1, f. 2. 



1797. Stemonitis glauca. Trent., 1. c, p. 221, cum variatate (3 subglobosam. 



1803. Arcyria cinerea. Scbum., FI. Stell., n° 1480. Cfr. FI. Dan., t. 1973, f. 1 ! 



— Trichia carnea. Wall., in litt.! 



1833. Arcyria carnea. Wallr., FI. ger., n° 2234. 



1838. Arcyria trichioides. Gorda,Icon., II, p, 23, t. 12, f. 86. , 



1855. Stemonitis grizea. Opiz, cfr. Lotos, p. 215. 



Wzmianka historyczna. — Strzępek ten wspominany najprzód przez Linnego i Hallera został je- 

 dnakże dopiero przez Bulliarda nieźle opisany i bardzo dobrze odrysowanym. Figury Persoona i flory 

 duńskiej są daleko lichsze. Okazy mięsnym odcieniem zaharwione zostały przez Wallrotha i Cordę 

 jako osobne gatunki opisane. Przyjąłem nazwę Bulliarda, użytą także przez Friesa, nie tylko dlatego 

 że autor ten pierwszy coś dokładnego o śluzowcu tym podał, a i ze względu, że występuje on najczę- 

 ściej w barwie szarej 



Opis. — Gatunek ten pod względem pokroju przedstawia dwa wybitne skrajne typy. W pierwszym 

 trzoneczek 1 M. wysoki, utrzymuje zarodnię również wysoką, jajowato-okrągłową, w drugim równie 

 wysoki trzoneczek przedłuża sic w walcowato-jajowatą, wydłużoną, do 2 M. wysoką zarodnię. Oba te 

 typy okazują liczne przejścia pomiędzy sobą. Trzoneczek, zawsze ciemniejszej od zarodni barwy, 

 mqcno pofałdowany, bywa niekiedy tylko 1/2 lub też wyjątkowo także do 2 M. długi. Ku górze rozsze- 

 rza siew kieliszek lejkowaty, mocno promienisto pofałdowany, o błonie zupełnie gładkiej, pięknie lecz 

 słabo lśniącej, wyjątkowo tylko pokrytej nraleńkicmi punktowatenń zgrubieniami. Masa włośni i za- 

 rodników zazwyczaj jasno-szara, rzadziej szarawo-mięsna, szarawo-żółtawa, słomiasta lub ugrowo- 

 żółta. Trzoneczek zawsze ciemniejszy. 



Włośnią po otwarciu się zarodni prawie zupełnie się nie wydłuża, zachowując najzupełniej swój pier- 

 wotny kształt. Iturki jej przebiegają tu mocno łękowato powyginane i tworzą bez zaprzeczenia najgę- 

 stszą sieć ze wszystkich strzępków. Burki przebiegające ku powierzchni są daleko cieńsze, a jedno- 

 cześnie wyraźniejszemi zgrubieniami opatrzone, jak przebiegające ku środkowi, które są daleko szer- 

 sze. Szerokość zewnętrznych waha się między 2,1 do 2,5 m. m.,a wewnętrznych między 4,2 do 

 5 m. m ; naturalnie, że przejście od zewnętrznych ważkich do szerokich wewnętrznych, jest bardzo 

 stopniowe i zupełnie nieznaczne. Zgrubienia przedstawiają dwa typy. Najczęściej rurki włośni, prze- 



AliT. i. 8. 



