274 PAMIĘTNIK TOWAKZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM Vi. 



biegające wewnątrz zarodni są całe pokryte delikatnemi, punktowatemi zgrubieniami, na rurkach 

 biegnących ku powierzchni, zgrubienia te stają się coraz wydatniejsze, tak że na zewnętrznych tworzą 

 spiczaste, szeroką nasadą siedzące kolce, od 0,5 do 0,8 m. m. wysokie Bardzo rzadko zdarza się typ 

 drugi, gdzie środkowe rurki są najzupełniej gładkie, a zewnętrzne lekko kolczaste. Jak wspomnie- 

 liśmy powyżej strzępek wyprostowany występuje w dwóch skrajnych typach pokroju. Różna budowa 

 włośni pod względem zgrubieli, nie zostaje jednak w żadnym związku z tymi różnymi typami po- 

 kroju, a ponieważ te są zmienne i dają między sobą wszystkie możliwe przejścia, przeto właściwiej 

 jest rozdzielić ten strzępek na dwa podgatunki oparte na budowie włośni : 



a. Genuina. Rurki sieci wewnętrznych pnnktowate ; zewnętrznych mocno kolczaste. 



p. Subleionema. Rurki sieci wewnętrznych zupełnie gładkie, zewnętrznych delikatnie kolczaste. 



Znajdowanie się. — Odmiana pierwsza w Europie pospolita, znaleziona także w Algeryi (Durieu); 

 na Jawie (Zollinger); w Ghili (Rertero); Yenezueli (Rerkeley), i północnej Karolinie (Schweinitz). 

 Odmiana druga w Europie bardzo rzadka, widziałem okazy z okolic Nadreriskich zbicrane-przez Fuc- 

 kla i z Wogezów przez Schimpera. 



454. A. digitata (Sz.). S. paździor kow aty. — Trzoneczki walcowate, wydłużone, w nasa- 

 dzie zgrabione, czarniawe, po kilka wzdłuż całej długości zrośnięte i tworzące wiązki 3,5 M. wysokie, 

 uwieńczone tylomaż walcowatęmi, w wierzchołku obłemi,szarawemi, nieco niższemi zarodniami. Wło- 

 śnią o rurkach w wewnętrznym przebiegu od 2,5 do 4,2 m. m, szerokich i punktowało zgrubionych, 

 w wewnętrznym przebiegu zaledwie od 4,2 do 1,6 m. m. szerokich i mocno kolczastych. Zarodniki 

 od 6,6 do 9,5 m. ra. szerokie, gładkie. 



1834. Stemonitis digitata. Sz., Amer., f.,n"2350. 



1855. Arcyria Leprieuri. Mont., Ann. sc. nat., V. III, p. 141, n" 603. 



Wzmianka historyczna. — Strzępek ten został wybornie opisanym przez Schweinitza pod paździor- 

 kiem, a w późniejszym czasie przez Montagna. Przyjąłem nazwę pierwszą, jako rzecz doskonale cha- 

 rakteryzującą. 



Opis. — Gatunek ten odznacza się już na pierwszy rzut oka nader charakterystycznym pokrojem. 

 Zazwyczaj od trzech do ośmiu trzoneczków czarniawo- orzechowych, bardzo cienkich, równowązkich, 

 tylko w nasadzie zgrubiałych, zrasta się w jedne wiązkę, wzdłuż całej długości. Wiązka ta uwień- 

 czona jest tylomaż zarodniami walcowatęmi, obłemi, jasno-szaremi. Trzoneczki od 3 do 5M. wysokie, 

 rozszerzają się w maleńki lejkowaty kieliszek. Zarodnie są 1/4 M. zaledwie szerokie, i zwykle nieco 

 krótsze od trzonków. 



Włośnią najzupełniej tak samo zbudowana jak w typowej odmianie poprzedniego gatunku. Rurki 

 przebiegające wewnątrz zarodni są od 2,5 do 4,2 m. mi szerokie, o ściankach bardzo długich, punk- 

 towatemi zgrubieniami opatrzonych, zewnętrzne zaś cienkościenne, mocno kolczaste, od 1,2 do 

 ,6 m. m. szerokie. Błona kieliszka zupełnie gładka. 



Znajdowanie się. — Gatunek ten ma być według Sweinitza pospolitym w Pensylwanii i Karolinie, 

 /< ' ;tał także znalezionym przez Leprieura w okolicach Kayenny. 



