27t> PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM. VI, 



Wzmianka historyczna. — Gatunek przez wielu dawnych autorów wspominany został po raz pierwszy 

 dokładnie opisanym i odrysowanym przez Persoona, którego nazwę z powodów wymienionych, przy 

 strzępku błyszczącym zachowałem. Dobry rysunek znajduje sio jeszcze w Sturma Deutschland's 

 Flora, na tablicy 94, podany przez Ditmara. 



Opis. — W typowych formach zarodnie tego strzępka stoją gromadnie skupione na podłożu. Są 

 one jajowate na znikająco krótkim trzoneczku osadzone, wraz z nim zaledwie 1 M. wysokie. Ścianka 

 zarodni zostaje rozdartą najprzód w wierzchołku, którędy część włośni wychodzi na zewnątrz, rozprę- 

 żając się bardzo mocno, powoli jednak rozprószą się i reszta ścianki. Gała sieć włośni wydłuża się 

 mocno, niekiedy do 5. M., wreszcie odpada, a na podłożu pozostają znikająco-krótkie trzoneczki 

 rozszerzone w lniseczkowato spłaszczony kieliszek, który Fries do miseczki Pezizy porównywa. Nie- 

 kiedy jednak zdarzają się okazy o trzoneczkach wydłużonych, doi M. nawet wysokich, i rozszerzają- 

 cych się wówczas w lejkowaty kieliszek. 



Sieć włośni luźna, o rurkach walcowatych, 4.5 m. m. szerokich. Zgrubienia ich składają się z ró- 

 wnoległych względem siebie, poprzecznie na rurce rozmieszczonych, półpicrścieniowych listewek 

 lub kolców, w półpierścieniowatych szeregach stojących, zazwyczaj 0,8, niekiedy mniej, niekiedy do 

 1,6 m. m. wysokich. Tak listewki jak kolce są częściej spiczaste jak tępe. Zgrubienia te obiegają po 

 weżownicy o bardzo rozwlekłym skręcie, bo wynoszącym od ośmiu do dwudziestu szerokości rurki. 

 Listewki nie wszystkie]są sobie równe, większość obejmuje połowę obwodu, inne są krótsze, zajmują 

 tylko trzecią część obwodu, rzadko zaś zdarza się zamknięty pierścień. Ta strona rurki, na której 

 niemałych weżownicowato przebiegających zgrubieli, nie jest jednak gładka, jak u strzępka pię- 

 knego, ale opatrzona nadzwyczaj delikatneuń, punktowatemi zgrubieniami, przcchodzącemi nie- 

 kiedy w znikająco-krótkie kolce, dlatego też wężownica nie jest tu tak wyraźna jak u strzępka pię- 

 knego. Dolne odnogi sieci włośni są zaklęśnięte głęboko między pęcherzyki wypełniające rurkę 

 trzonka, odnogi te są zupełnie gładkie, lecz o ściankach daleko grubszych. Ścianka kieliszka jest 

 błonką delikatną, zlckka pofałdowaną, najczęściej zupełnie gładką; niekiedy uzbrojoną kolcami, lub 

 kolcami połączonemi nitkowato-cienkiemi listewkami. Masa zarodników i włośni, jak zwykle u 

 strzępka, barw zmiennych, najczęściej mięsna, rzadziej różowa lub umbrowa, wyjątkowo ochrowa 

 lub karminowo-brunatna. 



Uwaga. —Gatunek ten bywa najczęściej nieodróżniany od strzępka pięknego, i w zbiorach znaj- 

 duje się pod tym względem prawdziwy chaos. Wigand za różnicę podaje właściwie tylko względną 

 długość trzonka, charakter jak wiemy nader zmienny. Tymczasem opuszczając już kapitalną różnicę 

 przytwierdzenia włośni na kieliszku u strzępka pięknego, a zaciśnienia dolnych jej odnóg u strzępka 

 kulawki, znajdujemy jeszcze rurki włośni, w pierwszym gatunku tylko 3,3 m. m. szerokie (oprócz 

 wężownicowato przebiegających zgrubień), zresztą gładkie i mocno spłaszczone, kiedy w drugim szero- 

 kość wynosi 4,2 m. m. (oprócz wężownicowatych zgrubieli) a inne miejsca są bardzo delikatne, punk- 

 towało zgrabione, wreszcie rurki nie są spłaszczone; nareszcie w pierwszym zgrubienia są więcej tępe, 

 w drugim więcćj spiczaste. 



Znajdowanie się. — Gatunek ten należy w Europie do dość pospolitych, zresztą widziałem tylko 

 okazy z Ohio. 



136. A. affinis Rfski. S. pośre dni. —Zarodnie walcowato-jajowate, 1 M. wysokie, na ró- 

 wnie długich trzonkach wyniesione, gromadnie na podłożu stojące. Masa zarodnikowi włośni purpu- 

 rowo-rdzawa, lub żółto -czerwona. Sieć włośni o rurkach walcowatych, w dolnej części 3,6, w górnśj 

 5,4 m. m. szerokich. Zgrubienia jak w poprzednim gatunku. 



