280 1'AMIF.INIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM VI. 



Wzmianka historyczna. — Gatunek został odkrytym przez Sautera, który go krótko opisał we Florze 

 z r. 1841. De Bary nie znając tego źródła, a znając także ten śluzowiec. wspomina o nim w swej pracy 

 pod nazwą Arcyria latcritia ; wreszcie w dziewięć lat potem opisuje go Fuckel jako nowy, pod lem 

 samom nazwiskiem co Sauter. Być może że gatunek ten został znaleziony na Jawie przez .Tunghuna, 

 który w swojej « Prsemissa ad Hor. cryp. Java>, p. 13, t. II, 1'. 10 », wspomina o Arcyria punicea 

 var. sordide rufa». Ponieważ jednak zresztą żadnego nie podaje opisu, przeto rzecz tana teraz 

 jest wątpliwą. 



Opis. — Pierwoszcznie lego gatunku są według spostrzeżeń Alexandrowicza barwy mięsnej. Pokrój 

 zaś tego gatunku przypomina strzępek kulawkę. Trzoneczek bywa zazwyczaj bardzo krótki, a kieli- 

 szek miseczkowato spłaszczony, zdarzają się jednak zarodnie o trzonkach do 3/4 M. wysokich, a 

 wówczas kieliszki są więcej lejkowate, kieliszki mają najwięcej zgrubienia brodaweczkowate, ku 

 dołowi połączone w sieć cienkiemi listewkami. Masa zarodników i włośni najczęściej ceglasta lub 

 rdzawa, rzadziej czerwono-ochrowa lub ochrowa. Włośnią po wypadnięciu niebardzo znacznie się 

 rozpręża. Sieci włośni są utworzone z rur trojkąciastych, o kątach zaokrąglonych. W jednej i tej 

 samej zarodni grubość rurek waha się o 1,3 m. m., bez względu na położenie; w różnych jednak oka- 

 zach szerokość włośni ulega bardzo wielkim różnicom, najwęższe jakie widziałem były 4,2, a naj- 

 szersze 8,3 m. ni. szerokie, najczęściej jednak średnia szerokość wynosi 5 m. ni. Włośnią jest pod 

 drobnowidzem bardzo nieprzezroczysta, co pochodzi od bardzo grubych ścianek. Zawsze jednak 

 jedna najwęższa ścianka jest najtęższa, bo niekiedy do 2,2 ni. m. gruba, dwie zaś inne dłuższe, są 

 daleko cieńsze. Zgrubienia na grubej węższej ściance inne jak na dwóch szerszych i cieńszych. Na 

 ważkiej i grubej ściance są to grube, tępe, równolegle względem siebie, gęsto rozmieszczone listwy, 

 na dwóch zaś dłuższych są cienkie listewki, połączone w mniej lub więcej regularne sieci. Zresztą 

 zaznaczyć jescze trzeba że wazka ścianka opatrzona tęgiemi zgrubieniami nie tworzy jednej płasczy- 

 zny, ale przebiega po wężownicy o bardzo rozwlekłym skręcie. Zarodniki żywo zabarwione, o 

 ściance tęgićj, w różnych okazach od 8,3 do 11,6 m. m. średnicy mające. 



Znajdowanie się: — Gatunek ten strzępka z rzadkich najczęściej się zdarza. Warszawa (Alexandro- 

 wicz); Brunnen w Czechach (Lorinzer); Alt weilenau w Tannus (Bayerhofler); Geis w Hattenheim 

 nad Renem (Fuckel) ; Pinzgau w Tyrolu (Sauter) ; Tyrois w Finlandyi zachodniej (P. A. Karsten). 



Następujące gatunki opisane pod strzępkiem nie są mi znane : 



i 868. Arcyria bicolor. B. et G., Berk., Gub., 1. c. n° 542. 

 1851. Arcyria denudata, Fr., Nv. sym. myc, p. 119. 

 1851. Arcyria minor. Sz., Amer. Ig., n° 2341. 

 1873. Arcyria paliida. B et G., cfr. Grev., n° 30o. 

 1847. Arcyria mridis. Zollig.. cfr. Flora., p. 360. 



