28'ł PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM VI. 



gęstymi, spiczastymi, zaledwie 0,4 m. m. wysokimi kolcami, wyjąwszy odnogi przyrastające szeroka 

 nasadą do ścianki zaród ni, klóre są zupełnie gładkie. 



Znajdowanie sio. — Gatunek ten dotychczas jest znanym tylko z północnej Karoliny, gdzie został 

 znalezionym przez Schweinitza. 



Uwaga. — W roku 1834 opisał Schweinitz (Amer. fg., n° 2378) pewien śluzowiec pod nazwą Lac/i- 

 nobolus cinereus. O ile z opisu sądzić można, jestto jakaś zrosłozarodnia pokrewna z wapniakami, nie 

 mająca jednak nic wspólnego z siatecznią. 



PCCHERZAK. DeRMODIUM. RESKI. 



Lycogala sp. Pers., Fr. 



Pojedyncze zarodnie opatrzone ścianką, o błonie pojedynczej, pokrytej w licznych miejscach nie- 

 regularnie rozmieszczonymi barwnymi pęcherzykami. Włośnią o rurkach w sieć połączonych, przy- 

 rośniętych jednostajnie na całej wewnętrznej przestrzeni ścianki. 



Uwaga. — W części trzeciej traktującej o budowie wewnętrzne] śluzowców, mówiliśmy o rzędzie 

 wnętrzników reprezentowanym przez jeden tylko rodzaj zrosłozarodhi rulika (Lycogala). Wspo- 

 mnieliśmy tam, że budową włośni rodzaj ten zbliża się do pyszniaków, a mianowicie do strzępko- 

 watych. Dokładniejsze zbadanie tej grupy, a szczególniej odkrycie że Lycogala conicum nie jest 

 zrosłozarodnia ale pojedynczą zarodnią, doprowadziły nas do przekonania, że rzęd ten nie ma ża- 

 dnej podstawy bytu, i że objęte nim gatunki należy włączyć do pokrewieństwa slrzępkowatych 

 w rzędzie pyszniaków. Rzeczywiście utworzony teraz przez nas nowy rodzaj pęcherzaka różni się 

 ud siateczni tylko obecnością licznych pęcherzyków barwnych, pokrywających ściankę zarodni, 

 gdyż brak trzonka, może być co najwyżej tylko cechą gatunkową. 



163. D. conicum (Pers.). P. stożkowy. — Zarodnie beztrzoneczkowe, szeroką nasadą sie- 

 dzące, stożkowe, oliwkowe, lśniące, pokryte licznymi, wydatnymi pęcherzykami barwnymi. Masa 

 zarodników gliniasto-oliwkowa. Rurki włośni prawie bez zgrubieli. 



1801. Lycogala conica. Pers., Syn., p. 159. 



1829. Lycogala conicum. Fr. , 1. c, p. 82. 



Opis. — Zarodnie w młodym stanie miniowo-czerwonc, następnie purpurowo-fioletowe, wreszcie 

 przybierające barwę właściwą sobie w dojrzałym stanie. Niedojrzałe, gwałLownie zasuszone przed- 

 stawiają masy zdębiałego, jasno-żóltego pierwoszcza. Typowo rozwinięte, dokładnie wykształcone 

 zarodnie mają postać stożka do 3 M. wysokiego, o wierzchołku tępym, szeroką nasadą (do 1 M.) do 

 podłoża przyrosłego. Są stale lśniące, delikatnie lecz wyraźnie podłużnie pomarszczone, cierano- 

 oliwkowe. Powierzchnia ich upstrzona bardzo wydatnymi, wielkimi, mniej więcej w podłużnych 

 szeregach stojącymi, nieraz zlewającymi się lub rozgałęzionymi pęcherzykami. Pęcherzyki te będące 

 soczewko watemi, mocno nazewnątrz wypukłemi rozdwojeniami ścianki zarodni, są wypełnione dro- 

 bnoziarnistą istotą piewoszczowatej natury. Zresztą ścianka zarodni, również jak pęcherzyków jest 

 błonką jednostajną, tęgą, przeświecającą, jasno zabarwioną. Rurki włośni połączone w sieć dość liczną, 

 przyrośnięte licznymi końcami do wewnętrznej strony ścianki zarodni za pomocą rozszerzonej na- 

 sady, której zarysy gubią się w błonce ścianki. Rurki te w dojrzałym, suchym już stanie, nie przed- 



