śluzówce. 285 



stawiaję, na swojej powierzchni żadnych zgrubień; błonka ich jest zupełnie bezbarwna, jednostajna. 

 Masa zarodników gliniasto-oliwkowa. Zarodniki gładkie, od 3,3 do 5,8 m. m. wielkie. 



Znajdowanie się. — Gatunek ten należy do nadzwyczaj rzadkich śluzowców. Widziałem tylko 

 okazy pochodzące z Hattenheim nad Renem, znalezione tam przez Puckla. Miał być znalezionym we 

 Francyi przez Persoona, i w szwedzkiej Laponii przez Sommerfeldta. 



RULIK. LlCOGALA (MlCU.). 



Fungus sp. Raj. et Auct.; Lycoperdon sp. Rupp. et Anet.; Bovista sp. Diii.; Lycogala Mich. et 

 Auct.; Mucor sp. Gled. et Auct. ; Galeperdon Wigg. ; Reticularia sp. D. C., Fr. ; Diphtherium Ehren. 



Różnie wielkie, mniej więcej zaokrąglone, rozmaicie zabarwione zrosłozarodnie, składające się 

 z żyłowatych, tępych, nagich, w splot spojonych pierwoszczowocni. Zewnętrzne części tego splotu 

 tworzą tęga dwubłonną korę, pokrytą na zewnątrz pęcherzykami barwnymi. Włośnią o rurkach 

 biorących początek z środkowej warstwy kory, przebijających w licznych miejscach jej wewnętrzną 

 ściankę, rozgałęziających się wewnątrz ciała zrosłozarodni, tworzących tu sieć luźną, której liczne 

 odnogi wybiegają w wolne, obłe końce. 



Wzmianka historyczna. — Należące tu śluzówce były już spostrzegane pod koniec XVIis° wieku. 

 W roku 17:29 utworzył Micheli rodzaj Lycogala, w którym pomieścił oprócz rulików i inne jeszcze 

 śluzówce., Haller pierwszy odkrył podwójną ściankę kory, a Persoon użył tego momentu do zcha- 

 rakteryzowania rodzaju. Fries zaliczył do rulików i Bidymium parietinum Schradera, które jak 

 zobaczymy jest prawdziwym grzybem, a drugi gatunek Lycogali opisany przez Ehrenberga jako 

 osobny rodzaj Diphtherium odniósł, zapewne złudzony pokrojem, do samotka. W ostatnich cza- 

 sach zapoznał nas De Bary z historyą rozwoju tego rodzaju, objaśniwszy po raz pierwszy właściwą 

 jego budowę. 



164. R. graniasty. L. epidend Ir um.lB ux.\ — Zrosłozarodnie okrągtawe, towarzysko stojące, 

 wielkości ziarna grochu, lśniące, o powierzchni ' zazwyczaj wyraźnie brodaweczkowatej, różnobar- 

 wnej, zazwyczaj jednak brudno-orzechowej z krwistym odcieniem. Masa zarodników i włośni bardzo 

 zmiennych barw : fioletowo-czerwona, purpurowa, różowawa, brudno-gliniasta, gliniaslo-zielonawa 

 lub prawie szarawa. Zgrubienia rurek włośni tylko w młodym stanie wyraźne, w suchym stanie 

 powierzchnia ich wydaje się być tylko nieregularnie pomarszczoną. Zarodniki maleńkie, gładkie, od 

 3,3 do 5,8 m. m. wielkie. 



.1690. Fungus coccineus minimus. Raj., Syn., II, p. 336. 



1697. Fungus sanguineus sphsericus. Bocc, Mus., I, p. 304. 



1703. Fungus non vescus. Lces., FI. pruss., p. 96. 



1718. Lycoperdon sanguineum. Rupp., FI. Jen., p. 30i. 



1719. Boyista miniata. Ditt., Cat., p. 197. 



1721. Lycoperdon epidendron Bux. Hall., p. 203; Hall., n° 2183. 

 1729. Lycogala globosum seris recocti colore. Mich., p. 215, t. 95, f. 2. 

 1740. Lycoperdon sanguineum sphajricum Bux. Cent., V, p. 15., t. 29, f. 2. 



